[Εναλλακτικά] Ραμφίσματα

Η γραβάτα είναι σύμβολο κομψότητας. Και οι ρίζες της βρίσκονται στους κροάτες στρατιώτες του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648). Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, οι γραβάτες στένεψαν, κόντυναν, συνδυάστηκαν με τους πιο παράξενους τρόπους. Δεν τις φόραγαν πια μόνον όσοι επέλεγαν μια κλασική γραμμή αλλά και οι χίπστερ. Ως κλασικό και απαραίτητο αξεσουάρ για τους άνδρες δικηγόρους – κατά την άσκηση των καθηκόντων τους – ταυτίστηκαν πρόσφατα και με τις συντονισμένες κινητοποιήσεις συντεχνιών κατά του ασφαλιστικού σχεδίου του Κατρούγκαλου. Νεότερες γενιές βέβαια δεν συμπεριλαμβάνουν μαζικά τις γραβάτες στην γκαρνταρόμπα τους. Παλιότερα πάλι, ο Βασίλης Τσιτσάνης δεν φορούσε ποτέ. Μόνο κοστούμι με ένα απλό λευκό πουκάμισο. Το ίδιο και πολύ μεταγενέστερα ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα, ο τελευταίος έχει σχεδόν κάνει τάμα πως μόνο αν απομειωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα φορέσει το κλασικό αξεσουάρ (φαντάζομαι όχι με ένα νέο PSI).

Από την προηγούμενη Δευτέρα βέβαια, προστέθηκε στον δημόσιο λόγο και μια νέα προσέγγιση για τις γραβάτες: «Διότι, εάν η γραβάτα συμβολίζει το ανδρικό γεννητικό μόριο, το οποίο οι πετυχημένοι γραβατωμένοι της ζωής ανεμίζουν ως ένδειξη ταυτότητας, ποια υπόθεση εργασίας θα μπορούσε να γίνει για ανθρώπους που δεν θέλουν ποτέ να φοράνε γραβάτα;». Οτι έχουν μειωμένο ανδρισμό; «Ακριβώς! Το ασυνείδητο δηλαδή σου υποβάλλει να προβάλλεις τον ελλειμματικό σου ανδρισμό με τέτοια έμφαση, ώστε να νομίζεις ότι δείχνεις μη συμβατικός τύπος». Αυτά είπε ο συγγραφέας και pop φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος στην «Καθημερινή» (28 Φεβρουαρίου). Και είναι τουλάχιστον παράξενο πως ο άλλοτε στρατευμένος στην ΕΔΑ, μετά θιασώτης της νεο-Ορθοδοξίας, ο λάτρης των πατερικών κειμένων, ύστερος φαν του εθελοντισμού του 2004 και του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας, μεταπήδησε και στην ψυχιατρικοποίηση της ενδυματολογικής συμπεριφοράς.

Είναι τουλάχιστον παράλογο να επιλέγει κάποιος να ασκεί κριτική – έστω έμμεση – στον σημερινό Πρωθυπουργό της χώρας με άξονα τι φοράει (ναι, γιατί αυτόν φωτογραφίζει ο Ράμφος). Υπάρχουν εξάλλου δεκάδες λόγοι να διαφωνεί ή να αντιπαλεύει κάποιος την κυβέρνηση. Η στρατηγική της ευρω-αφέλειας ή η αλλόκοτη αμφισημία με την οποία υλοποιεί το ταξικό Μνημόνιο, το άγριο ασφαλιστικό σχέδιο, τα συνεχιζόμενα capital controls είναι για παράδειγμα μερικοί.

Οταν όμως μέρος του δημόσιου λόγου μετατοπίζεται στα ρούχα, σε προσφωνήσεις τύπου «κυρα-Τασία» ή σε γραβάτες, προσφέρεται ένα μεγάλο όπλο στην κυβέρνηση. Αν σήμερα δεν έχει ακόμη βρεθεί ο κεντρικός κοινωνικός πόλος που θα χαράξει στρατηγική αντιπολίτευσης και επίσης η Νέα Δημοκρατία απλά ποντάρει στη φθορά του Τσίπρα, οι απόψεις Ράμφου επιβεβαιώνουν πως και οι οργανικοί διανοούμενοι του «Μένουμε Ευρώπη» έχουν ακόμη να διανύσουν πολλά μίλια σοβαρότητας.