[Στίγμα] Αχαριστία

Ο ανηλεής αγώνας που διεξάγει η κυβέρνηση προεξάρχοντος του Πρωθυπουργού της να… σκοτώσει τη διαπλοκή δεν βλέπω να συγκινεί και πολύ την ελληνική κοινωνία. Δεδομένης δε της θέσης που καταλαμβάνει το σχετικό θέμα σε έναν πίνακα με τα σπουδαιότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει – και αξιολογεί αναλόγως – ο ελληνικός λαός, θα έμπαινα στον πειρασμό να κατηγορήσω τους Ελληνες ώς και για… αχαριστία, που δεν εκτιμούν όσο πρέπει τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης προς εξοβελισμό της διαπλοκής από τη χώρα!

Επειδή όμως αύριο – μεθαύριο μπορεί να κληθώ για εξηγήσεις «αρμοδίως» (μετά και τις πρόσφατες κυβερνητικές «προειδοποιήσεις» για το πώς πρέπει να γράφεται αυτή η στήλη), και δεν έχω την παραμικρή διάθεση να μπω σε αυτή τη δοκιμασία, παραθέτω τα στοιχεία έρευνας που διεξήγαγε η MRB και παρουσίασε προσφάτως στο Γενικό Συμβούλιο του ΣΕΒ ο διευθυντής της εταιρείας Δημήτρης Μαύρος.

Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα, το θέμα διαφάνεια – αντιμετώπιση της διαπλοκής εντοπίζεται μόλις στη 12η θέση του σχετικού καταλόγου με μόλις 6% – λίγο πάνω από το πρόβλημα των συγκοινωνιών, της εγκληματικότητας και της δημόσιας διοίκησης.

Για τους ερωτηθέντες σοβαρότερο πρόβλημα της χώρας είναι η ανεργία (62,7%) και ακολουθούν η φορολογία (42,6%), η Υγεία (33,6%), το Μεταναστευτικό (24,7%), η οικονομική ανάπτυξη (23,9%), ο πληθωρισμός (23,1%), το Ασφαλιστικό (22,5%) κ.λπ.

Από την ίδια έρευνα προκύπτει ότι το 74% των ερωτηθέντων δεν πιστεύει ότι ο Τσίπρας κάνει κάτι για τη διαφάνεια, ενώ το σχετικό ποσοστό για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ελαφρώς υψηλότερο (74,6%).

Τι μας δείχνουν όλα αυτά; Οτι όσο και να πιστεύει ο πρόεδρος Αλέξης ότι στέλνοντας συνεχώς την μπάλα στα… μνήματα (έχω εξηγήσει παλαιότερα πώς προέκυψε η αναφορά, βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι), η προσοχή των πολιτών θα στραφεί αλλού – λ.χ. σε αυτόν που θα πάει να τη φέρει πίσω -, αυτοί οι μπαγάσηδες οι Ελληνες έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην ανεργία και τη φορομπηχτική πολιτική που υφίστανται στο πετσί τους. Τόσο αχάριστοι μιλάμε…

Περί κομψότητας

Απεναντίας, ουδείς μπορεί να κατηγορήσει για αχαριστία τον φίλο μου Χάρη Θεοχάρη, ο οποίος υπέβαλε χθες μια κομψή πλην αιχμηρή παραίτηση από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ποταμιού, το οποίο δεν λέει να φουσκώσει. Αν και δεν είναι αυτός ο λόγος που ο χειμαρρώδης, όπως κατεγράφη στις συνεδριάσεις της Βουλής, Χάρης Θεοχάρης παραιτήθηκε, σημειώνω την παράλειψη του ηγέτη Σταύρου να τον ευχαριστήσει «ανθ’ ων έπραξεν» για το κόμμα.

Αντιθέτως θα αποκωδικοποιήσω ως εντελώς άκομψα όσα συνόδευσαν την παραίτηση του Χάρη Θεοχάρη (αναφέρω ονοματεπώνυμο διότι μου κάνει ευχάριστη ρίμα), σχόλια κύκλων του κόμματος, του είδους «την περιμέναμε» και «εντάξει, το ήξερε ότι θα αντικατασταθεί και γι’ αυτό έφυγε».

Γιατί το επισημαίνω όλο αυτό; Διότι κάτι τέτοια χαρακτήριζαν το «παλιό» κομματικό κατεστημένο που πολεμάει και ο ηγέτης Σταύρος – όπως άλλωστε και ο εκφραστής του «νέου» Τσίπρας!

Σαλάτα

Αυτός τώρα ο εκφραστής του «νέου» πρόεδρος Αλέξης φαίνεται ότι καθημερινά γίνεται πιο παλιός κι από τις «λάσπες» που λέγαμε παλιά, πιτσιρικάδες. Παρακολουθώντας τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Χατζηνικολάου, διαπίστωσα ότι το αριστερό μου αγόρι είναι εξαιρετικά αγχωμένο, έως και τρομαγμένο, από την αδυναμία διαχείρισης της κατάστασης.

Ως εκ τούτου, κατά την προσφιλή του τακτική μπέρδεψε και πάλι το ποιος είναι, τι εκπροσωπεί και ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα οι εξουσίες είναι διακριτές, η δε Δικαιοσύνη – στις δημοκρατίες – είναι α-νε-ξάρ-τη-τη!

Για τη δική του προστασία, και για να μην εκτίθεται, θα μου επιτρέψει να του πω ότι όταν λες πως κάποιος θα «επισκέπτεται» συχνά από εδώ και μπρος τον εισαγγελέα, αυτό κάνει τη διάκριση των εξουσιών μια ωραία… ρώσικη σαλάτα. Και προκαλεί διάφορα ερωτηματικά:

– Πρώτον, για το πώς γνωρίζεις εσύ τι θα κάνει ο εισαγγελέας με έναν πολίτη και ομιλείς με τόση βεβαιότητα, και

– δεύτερον, πόσο ανεξάρτητη είναι πλέον επί των ημερών της διακυβέρνησής σου η… ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Εχω λάθος;

Ανησυχίες

Οι καιροί είναι πονηροί, ζοφεροί κι όπως έλεγε και ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης (ως πατεντάτος αριστερός στρέφω τη σκέψη μου στη μνήμη του με αυτά που ζούμε) «οι νύχτες είναι γκαστρωμένες». Τούτων δοθέντων, δεν μπορώ παρά να επισημάνω την πλήρη και ολοκληρωτική απουσία από τα δρώμενα των ημερών του κυρ Αλέκου Φλαμπουράρη. Κάτι συσκέψεις που έκανε από καιρού εις καιρόν για την υποτιθέμενη πρόοδο των μεγάλων έργων, πάνε κι αυτές. Πού βρίσκεται λοιπόν αυτή η θρυλική μορφή;

Φίλος εξ Αιγίνης (διευκρινίζω ότι δεν πρόκειται για τον πασίγνωστο Γιάνη με ένα νι, και όπως πάντα «ουάου», Βαρουφάκη) μου απέστειλε χθες φωτογραφία του κυρ Αλέκου ευσταλούς, της κατηγορίας τζόβενο 45άρη, συνομιλούντα με άλλους συντρόφους της Ανανεωτικής Αριστεράς, εικάζω την περίοδο που οι αγώνες είχαν και νόημα και περιεχόμενο.

Δεν αναφέρομαι τυχαία στον κυρ Αλέκο, κάθε άλλο. Ακουσα τις τελευταίες ημέρες, και χθες από πολύ σοβαρό παράγοντα και μέσα στα πράγματα σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, ότι είναι ιδιαίτερα σκεπτικός και προβληματισμένος με το πώς εξελίσσονται τα πράγματα με την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση. Μου έλεγε ο άνθρωπός μου ότι τον στενοχωρεί η αποτελμάτωση της κυβέρνησης στην καθημερινότητα, για την οποία, όπως διατείνεται, μεγάλη ευθύνη φέρουν οι υπεύθυνοι για τη βελτίωσή της υπουργοί.

Παρακαλώ να αθροιστεί και η περίπτωση του κυρ Αλέκου στο γενικότερο παζλ των αλλαγών που εξ αντικειμένου επίκεινται στο κυβερνητικό σχήμα. Φυσικά το ενδιαφέρον θα πρέπει να εστιαστεί, αν τελικώς αποχωρήσει, στο ποιος (αλήθεια, ποιος;) θα τον διαδεχθεί στο κρίσιμο πόστο του συντονισμού σοβαρών κυβερνητικών αρμοδιοτήτων, όπως είναι ας πούμε ο συντονισμός του Μεταναστευτικού, της επιτάχυνσης των μεγάλων έργων κ.λπ. Εχω την αίσθηση ότι αυτές είναι σκηνές από τα προσεχώς.

Είδος πρώτης ανάγκης

Εχω την αίσθηση, για να μην πω τη βεβαιότητα και παρεξηγηθώ, ότι μεθαύριο Παρασκευή που ο μήνας έχει 4, αλλά και 14 να είχε το ίδιο μου κάνει, ο πρόεδρος Αλέξης δεν θα περάσει καθόλου μα καθόλου καλά στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Αν είναι σωστά τα όσα έχω πληροφορηθεί από ΝουΔού και ΠΑΣΟΚ, ο πρόεδρος θα πρέπει να κουβαλήσει μαζί του τα πουράκια που καπνίζει γιατί θα του χρειαστούν και δεν πρέπει να το ρίξει στις τράκες όπως την προηγούμενη φορά. Τα υπόλοιπα, πρώτα ο Θεός αύριο, που θα ‘χω και λεπτομέρειες.

Γεννητούρια

«Ημουν κι εγώ εκεί» , όχι εγώ αλλά ο Πέτρος Τατσόπουλος. Και ήταν χαρούμενος διότι μόλις είχε αποκτήσει ένα ακόμη «παιδί»! Βιβλίο ευμέγεθες υπό τον τίτλο που προανέφερα. Κυκλοφορεί ήδη από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο και περιλαμβάνει το δικό του αφήγημα από την εμπλοκή του στη δρώσα πρώτης γραμμής πολιτική ζωή, αρχικά ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και εν συνεχεία ως ανεξάρτητος. Συγγραφέας ων, περιγράφει μοναδικά το «πώς φτάσαμε ώς εδώ», προσπαθεί να διαβλέψει τα μελλούμενα και, το σοβαρότερο, αρνείται να επιμερίσει τις δικές του ευθύνες. Αναδέχεται όλες όσες του αναλογούν.

Γι’ αυτό και μ’ αρέσει.