[Επιφυλλίδα] Πίσω από την τζαμαρία

Η θέα από τις τζαμαρίες και τα παράθυρα ενός νοσοκομείου, είτε πρόκειται για μια μεγάλη λεωφόρο είτε για ένα στενό δρομάκι είτε για έναν μαραγκιασμένο ακάλυπτο, είναι τελείως διαφορετική σε σχέση με τη θέα των χώρων αυτών ενώ τους διασχίζει κανείς. Ως υποψήφιος η ασθένειά σου να εξελιχθεί σε κάτι σοβαρό, αισθάνεσαι τη λεωφόρο, το δρομάκι ή τον ακάλυπτο, αφού πολλή ή λίγη ζωή «τρέχει» μέσα τους, ανίκανα να συμπαρασταθούν στην περιπέτειά σου. Τα αισθάνεσαι σχεδόν ως εχθρικά.

Κάτι χειρότερο ακόμη: Οτι υπάρχουν για να σου θυμίζουν πως, ό,τι και να σου συμβεί, τα ίδια θα συνεχίσουν να υφίστανται σάμπως η έλλειψή σου να μην πρόκειται να τους στοιχίσει τίποτε απολύτως. Ψάχνεις λοιπόν απεγνωσμένα να συνδεθείς ή, καλύτερα, να πιαστείς από μια εικόνα που δεν θα την έχει προσέξει κανείς άλλος και, όπως θα αποτελεί προσωπική σου περιουσία, να ισορροπήσεις το αλγεινό αίσθημα της αδιαφορίας για ό,τι σου συμβαίνει. Και η ζωή, όσο τσιγκούνα κι αν την αισθάνεσαι στους διαδρόμους αναμονής ενός μεγάλου νοσοκομείου, ταυτόχρονα σου αποκαλύπτεται και εξαιρετικά γενναιόδωρη, μια και φέρνει μπροστά σου εικόνες που θα ήταν αδύνατον να τις προσέξεις ενώ θα διέσχιζες υγιής μια λεωφόρο ή ακόμα και ένα στενό δρομάκι.

Οπως αίφνης τον αλλοδαπό εργάτη που καθισμένος σε ένα πεζούλι μιας εσωτερικής αυλίτσας – δεν αποκλείεται άλλοτε να θέριευε εδώ ένας μικρός κήπος – τρώει λαίμαργα, με κινήσεις που θα έλεγες ότι χρειάζεται προσπάθεια για να μην καταβροχθίσει μαζί και τα δάχτυλά του, ένα σουβλάκι. Μορφάζει με τρόπο που δείχνει ότι η όραση δεν υπολείπεται σε απόλαυση από τη στοματική κοιλότητα. Κάτι όμως περίεργο συμβαίνει και αντί να θυμώσεις, αποστρέφοντας το βλέμμα σου, εξακολουθείς να τον κοιτάζεις, πιστεύοντας πως θα διαψεύσει ο ίδιος την εντύπωση που προκαλεί.

Και ω του θαύματος, δεν αργεί να συμβεί. Οσο βάρβαρο ή άξεστο θα τον χαρακτήριζε κανείς την ώρα που τρώει τόσο πολιτισμένο και ευγενή θα τον συμπέραινε βλέποντάς τον να σκουπίζει τα υπολείμματα του φαγητού στο στόμα του. Με μια συστολή σαν να επιχειρεί κάτι απαγορευμένο, φέρνει την τσαλακωμένη – σχεδόν ένα κουβαράκι – χαρτοπετσέτα στα χείλη του σκουπίζοντας τα προσεκτικά, ενώ ταυτόχρονα κοιτάζει γύρω του με ανησυχία μη τυχόν και κάποιος θα ήταν δυνατόν να ενοχληθεί με τη φροντίδα του να ευπρεπιστεί.

Η συμπεριφορά του αλλοδαπού εργάτη μοιάζει να συνοψίζει τη σημερινή ανθρώπινη συνθήκη σε παγκόσμια κλίμακα. Να αδιαφορούμε δηλαδή όλοι μας για τα χειρότερα, ακόμη κι όταν τα έχουμε προκαλέσει εμείς οι ίδιοι, και ταυτόχρονα να ντρεπόμαστε για κάτι που πραγματικά μας εξυψώνει.