[Εναλλακτικά] Κανονικότητες

Κρητικοί αγρότες κάθησαν στου Ζόναρς (στα τραπεζάκια έξω) και σύροι μηχανικοί σε καφέ στην Πλατεία Βικτωρίας. Οι μεν πρώτοι παρήγγειλαν φραπέ. Οι δε δεύτεροι πήραν τσάι και ζήτησαν πρίζες για να φορτίσουν τα κινητά τους. Πρωταγωνιστές των πολύπλοκων δραμάτων που βιώνουμε, βρήκαν λίγο φως, ένα ξέφωτο και επιβιβάστηκαν στην κανονικότητα της πόλης μας. Μια κανονικότητα που δεν είναι και τόσο δεδομένη. Και βέβαια δεν είναι για όλους.

Οι αγρότες, μοντέρνα πρόσωπα με smartphones, ήρθαν εδώ να θυμίσουν για λίγο τον αγώνα της υπαίθρου. Να υπενθυμίσουν πως δεν είναι όλοι μετα-κουλάκοι με τζιπ και επιδοτήσεις. Οι ίδιοι το βράδυ πέρασαν την πόρτα γνωστού κλαριντζίδικου της Ομόνοιας και ήπιαν μέχρι πρωίας. Η κάθοδος και ο αγώνας τους γρήγορα σαλαμοποιήθηκαν. Το μέτωπο εξέπνευσε κάτω από τον ασθενή συντονισμό τους. Και από τη στρατηγική της κυβέρνησης. Η δική τους κανονικότητα θα συνεχιστεί τώρα σε καλλιέργειες και χωράφια. Ισως, οι ίδιοι θα αργήσουν να καταλάβουν πως και αυτή θα μετατοπιστεί άμεσα. Η προλεταριοποίησή τους θα είναι γενικευμένη. Ο αγώνας τους άργησε μια μνημονιακή εξαετία. Θα μείνει ίσως η ανάμνηση του μεσημεριανού φραπέ στο Ζόναρς.

Οι σύροι πρόσφυγες της ιστορίας, μορφωμένοι και καλοντυμένοι, περίμεναν το «σήμα» του δουλεμπόρου – διακινητή για να συνεχίσουν το ταξίδι προς τα σύνορα. Είχαν κατασκηνώσει στην αθηναϊκή πλατεία. Μέχρι τότε είχαν την ευκαιρία να «αγοράσουν» λίγη κανονικότητα. Οσο κρατάει ένα τσάι σε καφετέρια της Βικτωρίας. Εχουν βέβαια και αυτοί τις διαστρωματώσεις τους. Για παράδειγμα, οι Αφγανοί δεν μπορούν να πάρουν ούτε καφέ σε πλαστικό. Οπως οι φτωχοί αγρότες που δεν κατέβηκαν ποτέ στην Αθήνα.    

Βεβαίως η επιζητούμενη κανονικότητα της πρώτης εικόνας έχει μεγάλη διαφορά από της δεύτερης. Οι αγρότες στο διάλειμμα του αγώνα τους οικειοποιήθηκαν τον ζωτικό χρόνο και χώρο της πόλης. Η πολυτέλεια ενός καφέ δεν είναι προφανώς συνώνυμο μιας δημοκρατίας. Ολο και συχνότερα, όμως, όσο νέα ή παλιά κοινωνικά ρεύματα θα εισέρχονται μαζικά στο κέντρο διεκδικήσεων, ο καφές θα μοιάζει όλο και λιγότερο μια όχι και τόσο δεδομένη συνήθεια. Χιλιάδες συμπολίτες μας εξάλλου ήδη δεν έχουν την αγοραστική δύναμη μιας τέτοιας τελετουργίας. Ηδη μοιάζουν να μη μετέχουν στην κανονικότητα. Η τελευταία, όσο κι αν θέλουν κάποιοι, ελέγχεται όσο υπάρχουν κοινωνικές ανισότητες.   

Οι πρόσφυγες, πάλι, στο διάλειμμα της οδύσσειάς τους δεν αναζητούν απλώς διψασμένοι λίγα λεπτά ησυχίας και ειρήνης. Δεν μιμούνται κάποιο δυτικό ήθος. Υπενθυμίζουν σε εμάς εδώ πως η γύρω εναπομείνασα κανονικότητα δεν είναι αυτονόητη. Βέβαια, δυστυχώς χιλιάδες συμπολίτες μας το ξέρουν ήδη.