Καταρρίπτοντας έναν μύθο του διαδρόμου

Ο κυλιόμενος διάδρομος είναι ένας φίλος στο πλευρό του δρομέα. Οταν οι καιρικές συνθήκες δεν το επιτρέπουν, μια βόλτα χιλιομέτρων πάνω σε αυτόν μπορεί να είναι ένα καλό αντίδοτο ώστε να βγει η απαραίτητη προπόνηση. Οντας, ωστόσο, υποκατάστατο του τρεξίματος σε εξωτερικούς χώρους, τα δεδομένα του διαφέρουν κατά πολύ με την κίνηση σε ανοιχτό περιβάλλον. Το πιο γνωστό κόλπο που δοκιμάζουν πολλοί προκειμένου να φέρουν το τρέξιμο στον διάδρομο στα μέτρα του αθλήματος στους δρόμους είναι να βάζουν κλίση 1% στον ιμάντα του. Ομως, η τακτική αυτή είναι μάταιη. Αυτό τουλάχιστον δείχνει σχετική έρευνα που έκανε η Κέισι Κέριγκαν, ιδρύτρια και πρόεδρος της εταιρείας υποδημάτων Oesh.

Η αμερικανίδα απόφοιτος της Ιατρικής του Χάρβαρντ με μεταπτυχιακό στη φυσική αποκατάσταση έγραψε στο μπλογκ της ότι ο κανόνας του 1% στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά μια υπεραπλούστευση της μελέτης του Βρετανού Αντριου Τζόουνς. Ο Τζόουνς, γνωστός φυσιολόγος, εξέτασε την απόδοση και τα δεδομένα έμπειρων δρομέων όταν κινούνταν με έξι διαφορετικές ταχύτητες σε χλμ/ώρα: 10,5, 12, 13,5, 15, 16,5, 18 (που «μεταφράζεται» αντίστοιχα σε ρυθμούς 5,42, 5,00, 4,26, 4,00, 3,38, 3,20) σε διάδρομο που αρχικά ήταν επίπεδος και στη συνέχεια σε διαφορετικές κλίσεις. Η διαδρομή με κλίση 1% ήταν όντως ίδιων απαιτήσεων με το τρέξιμο εκτός των τεσσάρων τοίχων, υπό την προϋπόθεση ότι οι εξεταζόμενοι έτρεχαν με ρυθμό χιλιομέτρου πιο γρήγορο από 4,26.

Ας το παραδεχτούμε: οι περισσότεροι από τους δρομείς τρέχουν αρκετά πιο αργά, οπότε φαίνεται πως το να βάζουν την κλίση στο 1% μοιάζει μάταιο. Και, ναι, στις μετρήσεις σαφώς δεν υπάρχει η ίδια αντίσταση του αέρα όπως σε εξωτερικό χώρο μιας και ο δρομέας πάνω στον διάδρομο δεν μετακινείται αλλά παραμένει στο ίδιο μέρος. Αλλά και πάλι, το αποτέλεσμα δεν μεταβάλλεται σημαντικά αν κάποιος τρέχει με pace πιο αργό από 4,26.

Στον διάδρομο αυτός που ασκείται, χρησιμοποιεί περισσότερο τους μηρούς του ώστε να δώσει ώθηση στο υπόλοιπο σώμα. Και σε αντίθεση με το τρέξιμο στην ύπαιθρο, όπου ο δρομέας βασίζεται στους δικέφαλούς του για να σηκώσει σωστά τα πόδια του, στον διάδρομο ο κυλιόμενος ιμάντας του κάνει τη δουλειά πιο εύκολα, προσφέροντας το κατάλληλο εφαλτήριο για να ολοκληρώσει την κίνηση αυτή. Η εμβιομηχανική ωστόσο του τρεξίματος στον διάδρομο και στο ύπαιθρο είναι πάνω κάτω η ίδια, σε αντίθεση με αυτό που πολλοί πιστεύουν, παρατηρεί και η Κέριγκαν, που έχει περάσει αρκετά χρόνια μελετώντας τα υπέρ και τα κατά του διαδρόμου. «Οι άνθρωποι είναι προκατειλημμένοι εναντίον του τρεξίματος στον διάδρομο. Οι πραγματικοί δρομείς, ωστόσο, δεν είναι. Και δεν πιστεύουν ότι αλλάζει τη γενική κίνηση των ποδιών. Το μελετήσαμε. Βρήκαμε μικρές διαφορές, αλλά δεν είναι αυτές που οι άλλοι θα περίμεναν και δεν επηρεάζουν την εμβιομηχανική κανενός στο τρέξιμο» υπογραμμίζει στην ιστοσελίδα του περιοδικού Runner’s World.

H Κέριγκαν αναφέρεται και στις διάφορες λεπτομέρειες του τρεξίματος πάνω στον διάδρομο, όπως το τρέξιμο κρατώντας τις χειρολαβές. Αν και αρκετοί θεωρούν ότι τοποθετώντας τα χέρια τους στις χειρολαβές ενώ κινούνται μειώνουν τη δύναμη της πρόσκρουσης με το έδαφος και άρα ελαττώνουν τον κίνδυνο τραυματισμού, στην πραγματικότητα δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους. «Μπορείς πραγματικά να τραυματιστείς έτσι. Νομίζεις πως σπρώχνεις το βάρος με τα χέρια σου και ελαφραίνεις τα πόδια, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχεις τον σωστό συντονισμό» τονίζει. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει γεγονός ότι ο ιμάντας του διαδρόμου «συγχωρεί» περισσότερα λάθη από ό,τι το μπετόν ή η άσφαλτος. Και το βάδισμα πάνω στον μηχανικό ιμάντα μειώνει την ένταση της πρόσκρουσης στο έδαφος και είναι ευκολότερη η προσαρμογή στην κίνηση του σώματος, ειδικότερα αν ο αθλητής προέρχεται από τραυματισμό.