[Μικροπολιτικός] Το παιχνίδι γύρω από το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος

Σε ένα ακόμη σίριαλ με πρωταγωνιστές τόσο εμφανείς (όπως τους Στέργιο Πιτσιόρλα και Παναγιώτη Ρουμελιώτη), όσο και αφανείς, εξελίσσεται το παιχνίδι για την τύχη του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών Ελευθέριος Βενιζέλος.

Μήλον της Εριδος η επέκταση της σύμβασης παραχώρησης κατά 20 ακόμη χρόνια, από το 2026 στο 2046. Δυνατότητα που παρείχε η αρχική σύμβαση, και η οποία αποτελεί πλέον μνημονιακή δέσμευση, όπως και η πώληση του 30% που κατέχει το ΤΑΙΠΕΔ.

Τι ζητάει ο Πιτσιόρλας

Στη μια πλευρά του γηπέδου, ο Πιτσιόρλας (ΤΑΙΠΕΔ) απηχώντας προφανώς τη γραμμή Μαξίμου, ζητά εδώ και δύο μήνες με επιστολές του από τον Ρουμελιώτη (πρόεδρο του ΔΑΑ) να ξεκινήσει αμέσως τη συζήτηση για την επέκταση της σύμβασης, πιστεύοντας όμως ότι η πώληση του 30% πρέπει να γίνει σε δεύτερο στάδιο.

Το σκεπτικό του έχει ως εξής: Αφενός η παράταση της σύμβασης θα αποφέρει σημαντικά έσοδα στο Δημόσιο, τόσο εφάπαξ, όσο και σε βάθος χρόνου. Αφετέρου, η παρουσία στο αεροδρόμιο των Σπάτων ενός ισχυρού μακροπρόθεσμου επενδυτή σαν του κρατικού συνταξιοδοτικού ταμείου του Καναδά, Public Sector Pension Investments – του καναδικού ΙΚΑ – που σήμερα ελέγχει το 40% του ΔΑΑ, αυξάνει και την αξία τού προς πώληση 30% από το ΤΑΙΠΕΔ.

Τι λέει ο Ρουμελιώτης

Αντίθετη άποψη έχουν οι διαφωνούντες, που εκφράζονται μέσω του Ρουμελιώτη, ο οποίος κινείται στη γραμμή του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρήστου Σπίρτζη.

Μιλούν για ξεπούλημα υποστηρίζοντας ότι αυτός που θα βάλει βαθύτερα το χέρι στη τσέπη για να πληρώσει την επέκταση της σύμβασης θα είναι το ίδιο το Δημόσιο, που συμμετέχει στην εταιρεία του ΔΑΑ με 55%, έναντι 40% των Καναδών. Το παιχνίδι μάλιστα χόντρυνε περαιτέρω έπειτα από διαρροές ότι το τίμημα που θα απαιτηθεί δεν θα ξεπεράσει τα 300 εκατ. ευρώ.
«Δεν έχει καν ξεκινήσει η διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ Δημοσίου και ΔΑΑ, επομένως όσα σχετικά γράφονται και λέγονται δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα» ανέφερε χθες το ΤΑΙΠΕΔ διαψεύδοντας τα διάφορα σενάρια.

Η υπεραξία του Δημοσίου

Στα Σπάτα, ωστόσο, πολλοί θεωρούν τις θέσεις Ρουμελιώτη αβάσιμες. Αφενός γιατί δεν έχει ακόμη γίνει αποτίμηση της αξίας για το δικαίωμα παράτασης. Αυτή θα ξεκινήσει το επόμενο διάστημα, αλλά σε κάθε περίπτωση μπορεί και να φτάσει στο 1 δισ. ευρώ, όχι τα 300 εκατ. ευρώ.

Αφετέρου, εξηγούν πως την παρουσία του Δημοσίου στο ΔΑΑ πρέπει να τη δει κανείς ως ενός μετόχου σε μια ανώνυμη εταιρεία. Σύμφωνοι, στο μερίδιο που του αναλογεί (55%), θα βάλει το χέρι στην τσέπη για να πληρώσει την αξία του δικαιώματος παράτασης, όπως ακριβώς όμως θα κάνουν και οι ιδιώτες μέτοχοι του ΔΑΑ (οι Καναδοί με 40%).

Αλλά το δικαίωμα αυτό του Δημοσίου θα αποκτήσει υπεραξία όταν θα έρθει η ώρα το ΤΑΙΠΕΔ να πουλήσει το ποσοστό του 30%. Αν π.χ. οι μετοχές του Δημοσίου κάνουν σήμερα 100, μετά την παράταση της σύμβασης κατά 20 χρόνια, θα κάνουν 300, εξηγούν οι συνομιλητές μας.
Σε αυτό το εντελώς σουρεαλιστικό κάδρο, υπάρχουν και οι θεσμοί. Που φέρεται να πιέζουν ώστε να γίνει ταυτόχρονα η παράταση της σύμβασης με την πώληση του 30%. Στο θέμα εμφανίζονται να έχουν συμπεριφορά γραφειοκράτη που έχει ως μόνο γνώμονα την κατά γράμμα υλοποίηση των όσων γράφει το Μνημόνιο, δίχως να νοιάζονται για τη ζημιά που θα υφίστατο το Δημόσιο από την πώληση τώρα του 30%, σε μια περίοδο που τα ελληνικά ασημικά είναι απαξιωμένα.