[Στην ανάπαυλα] Ονειρο το κλίμα

Αν έλεγες πριν ενάμιση χρόνο ότι την ώρα που θα γινόταν γενική απεργία των πάντων στην Ελλάδα, την ίδια ώρα ο κύριος Τσίπρας θα καθόταν σε δυο καρέκλες βιζαβί κι απεναντίας με την κυρία Μέρκελ ντυμένη μπουμπουνιέρα και θα τα λέγαν πίτσι-πίτσι, θα σε έλεγαν αν όχι τρελό, τουλάχιστον πράκτορα, και γερμανοτσολιά. Σήμερα πάλι όχι. Θα το έβλεπες σαν αναγκαστική κι ανώμαλη προσγείωση. Εκτός αν ήσουν μια Γεροβασίλη όπου θα έλεγες ότι «ματώνουμε για τα όνειρά μας» ή μια άλλη εξίσου ξεγυρισμένη αρλούμπα.

Δεν ήταν όμως μόνο η εικόνα πολλαπλώς ωραία, με την Καγκελάριο στα ροζ και τον δικό μας (πάλι μίλησε αγγλικά, θα τρελαθώ) με το ξελαιμιασμένο πουκάμισο, ήταν και η συνομιλία τους άξια θαυμασμού και μεγάλης απορίας.

– Τι κάνετε νεαρέ;

– Δύσκολα μαντάμ.

– Ασ’ τα παιδί μου και γω μεγάλο πρόβλημα…

– Μη με σκάτε. Πέστε μου, μ’ αρέσει να μαθαίνω,

για θέματα Γερμανικής σάς βεβαιώ πεθαίνω.

– Τι να σου πω παιδάκι μου, έχεις και συ τα δικά σου, θα τα λύσεις με τους θεσμούς, αλλά εγώ έχω το πρόβλημα το μέγιστο.

– Πέστε μου θα δείξω κατανόηση. Ποιο είναι το άλυτο το πρόβλημά σας.

– Το προσφυγικό Alexis το προσφυγικό.

– Σ’ αυτό το θέμα δυστυχώς με βρίσκετε απροετοίμαστο και δεν μπορώ να σας βοηθήσω προσωπικώς. Αλλά θα μεσολαβήσω να σας ανοίξει τα μάτια ο συνεργάτης μου, και συγκυβερνήτης τολμώ να πω κύριος Πάνος Καμμένος, you know Kammenos? Don’t you? Α χάνετε. Εκτακτο παιδί. Ενα λεπτό να τον πάρω στο κινητό. Αλλά αυτή τη στιγμή με ειδοποιούνε απ’ το κοντρόλ ότι είναι εν πτήσει, και πετάει από οικόπεδο σε οικόπεδο να βρει να προσγειωθεί στην Κω, και οικόπεδο δεν βρίσκει. Εχουμε και μεις βάσανα, επειδή δεν σας τα λέω; Δεν σας τα λέω να μην σας στεναχωρήσω.

– Δεν πειράζει Alexis, η κίνηση μετράει, ο λόγος σου με χόρτασε και το φαΐ  σου φά’ το. Αλήθεια, αυτός ο καινούργιος ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ο Mitsotakis, Kyriakos αν δεν απατώμαι το μικρό του, πώς τον κόβεις; Θα κάνουμε χωριό;..

Εκεί η ΕΡΤ έκοψε τη σύνδεση και έβαλε ένα «Πάσχα στο χωριό» να στανιάρουμε.  

Μετά από αυτό, σιχάθηκα και γω λίγο τον εαυτό μου που έχει καταντήσει τους τελευταίους μήνες ν’ ακούει και να γράφει μόνο για την κυβέρνηση και τα κατορθώματά της, φοβήθηκα να πω και την αμαρτία μου μην αρρωστήσω, μην κολλήσω κάναν ιό, γιατί σέρνεται Συριζανέλα που ουδεμία σχέσην έχει με τη Σαλμονέλα αλλά είναι εξίσου επικίνδυνη για τον άνθρωπο. Πήρα λοιπόν να διαβάσω δυο βιβλία απ’ αυτά που κυκλοφόρησαν για τον Καβάφη, και σφόδρα ταράχτηκα. Το ένα ήταν ένα δοκίμιο για τον Αλεξανδρινό, αλλά φαίνεται έχω μείνει πολύ πίσω. Πέρα από ότι στο μισό βιβλίο αναλύαμε τον Φουκώ, το προσπερνάω, είδα με τρόμο ότι όλες σχεδόν οι λέξεις στην Ελληνική έχουν την ίδια κατάληξη. Λήγουν όλες σε «-ότητα».

Και άντε να δεχθώ τη «νεωτερικότητα», τη «μοντερνικότητα» και τα συναφή, όταν όμως διάβασα με τα ίδια μου τα μάτια το εξάμβλωμα «ενδεχομενικότητα», έκλεισα το βιβλίο και έπιασα το κεφάλι μου και το ‘σφιξα και με τις δυο παλάμες.

Το έτερο βιβλίο ήτανε πιο φιξιόν να το πω αλλά εδώ είχαμε άλλο πρόβλημα. Σ’ όλη τη διάρκεια μίλαγαν οι πάντες εκτός του ποιητή. Ο Κάπα Πι είχε πιει το αμίλητο νερό. Εκείνη που δεν έβαλε γλώσσα μέσα της ήτανε μια Γαλλίς προυστογενής, μια ντεμέκ Μαντάμ Βερτυρέν, η οποία περιδιάβαζε τη γαλλική πρωτεύουσα της Μπελ Επόκ, άνοιγε το στόμα της και όποιον πάρει ο χάρος. Είχε όμως ένα καλό όλο αυτό. Ξαναδιάβασα τα ποιήματα του Μεγάλου Αλεξανδρινού, και βρήκα πάλι κάτι από το λίγο φως των εφηβικών μου χρόνων. Ψιθυρίζω μαζί του για άλλη μια φορά:

«Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων./ Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη / θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά, / κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.
Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,/ η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·/ ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·/ κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε / ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.
Ομως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,/ στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος./ Των ημερών μας αναμνήσεις κλαίν κ’ αισθήματα./ Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε».