[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Με τον κόσμο απέναντι

«Το μεγάλο πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι η τρόικα. Είναι ότι κατάφερε να στρέψει τον κόσμο εναντίον της» διαπιστώνουν έγκυροι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι συμπυκνώνοντας τα γεγονότα αυτής της εβδομάδας. Οι ίδιοι θα εύχονταν αυτή η κυβέρνηση να περάσει με επιτυχία την αξιολόγηση για να τρέξουν, τους επόμενους μήνες, μια σειρά από καλές ειδήσεις για τη χώρα. Οπως η επαναφορά της φθηνής χρηματοδότησής της από τη Φρανκφούρτη, η διευθέτηση του χρέους, η επιστροφή των καταθέσεων στις τράπεζες και εν τέλει η άρση των capital controls που στραγγαλίζουν την οικονομία. Αλλά η Ιστορία δεν ξαναγράφεται, όσο νωπή και αν είναι. Χωρίς ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συγκλίσεις, με οριακές μόνο πλειοψηφίες, δεν περνούν από τη Βουλή δύσκολα μέτρα και μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν τις κοινωνίες, επισημαίνουν οι ίδιοι κύκλοι. Ετσι αυτοεγκλωβίστηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε επιλογές και πολιτικές και ημερομηνία λήξης. Οταν δεν βάζεις το μαχαίρι στις δαπάνες και δεν μαζεύεις έσοδα από τη φοροδιαφυγή, αυξάνεις τους φόρους στα ήδη δηλωθέντα εισοδήματα. Και δοκιμάζεις τα όρια αντοχής της κοινωνίας.

Κάπου εκεί βρισκόμαστε σήμερα. Το Ασφαλιστικό αντιμετωπίζεται, και αυτό, ως θέμα φορολογικό. Μέσω της αύξησης των εισφορών για όλους. Και ένας πραγματικός οδοστρωτήρας υπερφορολόγησης δείχνει να «διαπερνά» τα σχέδια της κυβέρνησης για τις αλλαγές στη φορολογία. Στο όνομα μιας δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών, που μόνο κατ’ επίφαση ισχύει, αφού όλοι τελικά πληρώνουν περισσότερα.

Είναι αλήθεια ότι, μέσω υψηλών φορολογικών συντελεστών στα (πραγματικά) μεγάλα εισοδήματα και στους πλούσιους, πολλές οικονομίες του δυτικού κόσμου με υψηλή ανάπτυξη κατάφεραν, το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, να αυξήσουν τις κοινωνικές δαπάνες τους και να αναδιανείμουν δικαιότερα τον πλούτο τους. Η επιβολή όμως υπερβολικών φόρων σε μεσαία και υψηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια, στην κατανάλωση και στην παραγωγή, σε μια οικονομία, όπως η δική μας, που τα τελευταία επτά χρόνια έχει χάσει το 30% του εισοδήματός της, ονομάζεται φτωχοποίηση. Και αν δεν οφείλεται σε ιδεοληψίες της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον δείχνει φτώχεια πολιτικής.  Με παρενέργειες, ανεπανόρθωτες, στη λειτουργία της οικονομίας: αν περάσει το σχέδιο Κατρούγκαλου, οι νέοι συνταξιούχοι θα είναι καταδικασμένοι σε συντάξεις φτώχειας και η ελληνική οικονομία σε υψηλότερα ποσοστά μαύρης απασχόλησης, προειδοποιούν ειδικοί στην αγορά εργασίας. Αναμενόμενο, αφού ό,τι πληρώνεται επιπλέον ως εισφορά δεν θα ανταποδίδεται με καλύτερη σύνταξη. Και ακόμα, με τα σενάρια υπερφορολόγησης που διακινούνται, ό,τι δηλώνεται ως εισόδημα πάνω από το μέσο αποδεκτό – κατά ΣΥΡΙΖΑ – όριο θα το παίρνει η Εφορία.

Η τρόικα έφυγε, αλλά το χάσμα με την κυβέρνηση παρέμεινε. Στο Ασφαλιστικό, στο Φορολογικό, στα κόκκινα δάνεια, στα δημοσιονομικά. Θα κλείσει, εν τέλει, αυτή η αξιολόγηση; Υπάρχουν οι δυνατότητες, λένε παράγοντες με γνώση των δυσκολιών αυτής της διαπραγμάτευσης. Αλλά θα πρέπει η κυβέρνηση να υπερβεί τον εαυτό της. Θα περάσει στη συνέχεια από τη Βουλή; Ποιος ξέρει αν και με ποιον τρόπο.