[Θεωρείο] Η μέθοδος της αυταπάτης

Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ «διαπραγματεύεται σκληρά» – έτσι είπε ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Και ο κομματικός χαιρετίζει την αυριανή απεργία κατά της κυβέρνησης ως «διαπραγματευτικό όπλο». Ελάχιστα πράγματα θα μπορούσαν να περιγράψουν πιο συμπυκνωμένα αυτό που ο Νίκος Βούτσης όρισε ως «φλερτ με την πολιτική αυταπάτη» από αυτήν την ντουμπλ-φας προσέγγιση. Και η διαβεβαίωση του υπουργού Εργασίας περί «σκληρής διαπραγμάτευσης» και η πεποίθηση του Τμήματος Εργατικής Πολιτικής του κόμματος ότι «οι λύσεις θα προκύψουν από τους αγώνες της εργασίας και του λαού» δείχνουν ότι εκείνο το φλερτ που ο Πρόεδρος της Βουλής είπε ότι είχε τελειώσει συνεχίζεται το ίδιο επίμονα.

Μόνο που υπάρχει μια βασική διαφορά. Αν κάποτε η πολιτική αυταπάτη άνοιξε στη ριζοσπαστική Αριστερά τον δρόμο προς την εξουσία, σήμερα δίνει το μέτρο του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει. Αυτό που διαφημίζει ο Κατρούγκαλος ως σκληρή διαπραγμάτευση είναι ένα στρίμωγμα στη γωνία του ρινγκ – με τον υπουργό στον ρόλο του παλαιστή του κατς που κάνει ότι παλεύει. Ενώ το τελευταίο πράγμα που μπορεί να ασκήσει πίεση στα λευκά κολάρα των θεσμών είναι μερικές χιλιάδες εργαζομένων στον δρόμο που θα καταγγέλλουν την αναλγησία των δανειστών.

Είναι πράγματα που γνωρίζει πλέον ακόμη και ο τελευταίος διαδηλωτής. Τότε γιατί κυβέρνηση και κόμμα επιμένουν στη μέθοδο της πολιτικής αυταπάτης για να πείσουν την κοινή γνώμη; Ο ένας λόγος είναι ότι έχουν εθιστεί από τα αντιπολιτευτικά τους χρόνια. Ο άλλος είναι πρακτικός. Ο υπουργός θέλει να πείσει το κοινό ότι πάλεψε μέχρι τον τελευταίο γύρο – σαν τον Ρουρκ στον «Παλαιστή» του Αρονόφσκι. Και το κόμμα δεν θέλει να χάσει την επαφή του με τον δρόμο όπου κυριαρχούσε μέχρι πρόσφατα. Ο στόχος του είναι να συνεχίσει να υπάρχει στο αφήγημα της αγανάκτησης ως εκφραστής των Αγανακτισμένων και όχι ως μαγνήτης της οργής. Μόνο που το κατς δεν πείθει πια. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πλέον στο ρινγκ του πραγματικού μποξ.