[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Η αόρατη αράχνη

Καθώς η χώρα μπαίνει από την ερχόμενη εβδομάδα στην καυτή φάση της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές για το Ασφαλιστικό και τα άλλα μέτρα της πρώτης αξιολόγησης – και με το Προσφυγικό να κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια νέα μεγάλη εθνική ήττα -, ένα είναι σίγουρο: ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει τις συνθήκες – πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές – στις οποίες η Ελλάδα θα εξέλθει από τον κύκλο αυτόν σε τρεις, το πολύ σε τέσσερις μήνες.

Η κυβέρνηση, λίγους μήνες μετά το ισχυρό ποσοστό του 35% της κάλπης, δείχνει να έχει ξοδέψει τις δυνάμεις της. Η υπερφορολόγηση των πολιτών, ο απεργιακός ξεσηκωμός αγροτών και επαγγελματιών, σε συνδυασμό με την αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ και τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας των capital controls, διαγράφουν τη γραμμή άμυνας στην οποία έχει περιέλθει. Εχει απολέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Με εξαίρεση, ίσως, μία, ως τελευταία εφεδρεία: το χαρτί των νέων εκλογών.

Είναι αλήθεια ότι το κλειδί των εξελίξεων το κρατούν γερά οι δανειστές. Για την ακρίβεια το ΔΝΤ, επισημαίνουν πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες που διαθέτουν πλήρη εικόνα για τον Γολγοθά της νέας διαπραγμάτευσης. Οι ίδιοι αμφιβάλλουν ότι οι δανειστές  θέλουν να οδηγήσουν την αξιολόγηση και την κυβέρνηση στα βράχια. Και να αφήσουν να χαθεί, αμαχητί, μια μεγάλη ευκαιρία: να νομοθετήσει η  αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μια πρώτη, ισχυρή, δόση αλλαγών στο Ασφαλιστικό. Κάτι που, για οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, θα ισοδυναμούσε με απόφαση αυτοκτονίας. Ακόμη όμως κι έτσι, η ψήφιση του Ασφαλιστικού θα είναι δύσκολη και δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη από τη σημερινή κυβέρνηση.

Οι δανειστές δεν θα αφήσουν την ευκαιρία να χαθεί,  όπως έκανε ο Αλέξης Τσίπρας μετά τις τελευταίες εκλογές όταν πέταξε τη συγκρότηση της Κεντροαριστεράς στη μαύρη τρύπα της συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ, τονίζουν έγκυροι αναλυτές. Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει κάποια αόρατη αράχνη μεταξύ Βερολίνου, Βρυξελλών και Ουάσιγκτον που να εξυφαίνει το τέλειο σχέδιο. Ούτε η κινούμενη άμμος στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι εξελίξεις θα είναι γραμμικές.

Ολα τα ενδεχόμενα φαίνεται να παίζουν στο τραπέζι. Από τις εκλογές, μέχρι την ψήφιση του Ασφαλιστικού και την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης. Το ερώτημα είναι βέβαια πόσο θα αντέξει η ελληνική οικονομία μια περίοδο παρατεταμένης αβεβαιότητας αν δεν επέλθει συμφωνία. Αλλά και πόσο θα αντέξει η κυβέρνηση τη βεβαιότητα μιας πραγματικότητας με νέα επώδυνα μέτρα αν ολοκληρωθεί η συμφωνία με τους δανειστές. Η απάντηση στο διπλό αυτό ερώτημα ίσως να κρύβει τη λύση στον σημερινό γρίφο.