[Εμπιστευτικά] Θερισμός
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ενα χρόνος κλείνει από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στην εξουσία. Αλλά δεν ξέρω αν η επέτειος προσφέρεται για πανηγυρισμούς.
Οφείλω να ομολογήσω ότι καμιά άλλη κυβέρνηση στη σύγχρονη Ιστορία δεν αναγκάστηκε τόσο γρήγορα και τόσο δραματικά να θερίσει και το τελευταίο σποράκι που έσπειρε πριν ανέβει στην εξουσία.
Χωρίς καμιά έκπτωση, επιείκεια ή συμψηφισμό.
Διότι τα πράγματα είναι απλά. Η κυβέρνηση είναι όλο και πιο μόνη επειδή η ίδια επέλεξε να είναι εναντίον όλων. Κι είναι όλο και πιο αντιμέτωπη με τον εαυτό της επειδή αυτός ήταν ο εαυτός της.
Ο,τι υποσχέθηκε, ό,τι κατήγγειλε, ό,τι διέψευσε, ό,τι φώναξε, ό,τι αρνήθηκε βρίσκονται μπροστά της. Δεν το αξιολογώ. Είναι μια ψυχρή διαπίστωση της κατάστασης.
Και ταυτοχρόνως η περιγραφή του προβλήματος. Κανείς σώφρων άνθρωπος στην Ελλάδα δεν θέλει να πέσει η κυβέρνηση, ακόμη λιγότερο να τη ρίξει.
Απεναντίας όλοι οι σώφρονες άνθρωποι της ζητούν να γίνει κυβέρνηση. Δηλαδή να κυβερνήσει και να υλοποιήσει όσα δεσμεύτηκε το καλοκαίρι να πραγματοποιήσει. Με κόστος; Προφανώς. Ο τζάμπας πέθανε.
Μόνο που κάθε μέρα που περνάει αυτό ακριβώς είναι που τίθεται σε αμφισβήτηση. Οχι αν η κυβέρνηση είναι δεξιά ή αριστερή, νεοφιλελεύθερη ή προοδευτική, ευαίσθητη ή αναίσθητη, κοινωνική ή ακοινώνητη. Αλλά αν μπορεί να κυβερνήσει.
Υποψιάζομαι ότι ακόμη και ο πιο καλοπροαίρετος κι ανεκτικός οπαδός της δεν έχει πειστεί ότι μπορεί να το κάνει.
ετσι και δυστυχώς για τον τόπο, το τελευταίο επιχείρημα που την κρατάει στην εξουσία δεν είναι η εμπιστοσύνη των απλών ανθρώπων μέσα στην αντιξοότητα, αλλά η δυσκολία τους να παραδεχτούν ότι έπεσαν έξω και πόνταραν στο λάθος άλογο.
Εκεί το αδιέξοδο μιας Αριστεράς που καλείται να κυβερνήσει αποδεικνύεται θεμελιώδες.
Υποψιάζομαι ότι δεν εξέλαβε την επικράτησή της ως μια θεόπεμπτη ευκαιρία να εφαρμόσει ένα εναλλακτικό αλλά ρεαλιστικό κι αποτελεσματικό σχέδιο διακυβέρνησης που θα την καθιέρωνε ως μονιμότερη δύναμη εξουσίας.
Μάλλον θεώρησε, αντιθέτως, πως ήταν κάποια μορφή εκδίκησης για όσα την καθήλωναν τόσα χρόνια στο περιθώριο. Οτι δεν ήταν δηλαδή μια πολιτική νίκη. Αλλά μια ιστορική δικαίωση.
Κι εκεί τα πράγματα στράβωσαν. Διότι, καλώς ή κακώς, η διακυβέρνηση μιας χώρας είναι άσκηση εφαρμοσμένης πολιτικής, όχι ιδεολογικής επιβεβαίωσης.
Ετσι έμειναν σύντομα μόνοι να τσακώνονται και να αντιδικούν με μια πραγματικότητα που δεν μπορούν να ελέγξουν και ενδεχομένως δεν θέλουν να καταλάβουν.
Αλλά όπως έλεγε κι ο Μισέλ Ροκάρ: «Οταν κυβερνάς χτυπώντας συνεχώς το χέρι στο τραπέζι, στο τέλος θα σπάσεις ή το τραπέζι ή το χέρι σου».
Google news
