[Αγιογραφίες] Εξορκισμοί

Δεν φταίει μόνο ο ελληνικός Τύπος. Φταίει και ο γερμανικός. Λέξη δεν έγραψαν οι γερμανικές εφημερίδες για τα σκάνδαλα που βαραίνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Λέξη για τη μόνη αυθεντική δημοσκόπηση που δίνει στον ΣΥΡΙΖΑ οκτώ μονάδες προβάδισμα, σε αντίθεση με τις άλλες, τις προφανώς υποβολιμαίες.

Τη γερμανική διαπλοκή ξεσκέπασε μέσα στην έδρα της ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών – που διαφώτισε το πλημμελώς ενημερωμένο ακροατήριό του στο Βερολίνο για τα ελληνικά πράγματα.

Εντάξει, θα ήταν υπερβολικό να περιμένει κανείς ότι ο Νίκος Κοτζιάς θα τηρούσε τον εθιμικό κανόνα που θέλει τους εκπροσώπους της χώρας στο εξωτερικό να μην εξάγουν την εγχώρια πολιτική αντιπαράθεση. Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας έχει δείξει ότι δεν υπακούει σε καθωσπρεπισμούς, ούτε χωράει εύκολα στη φόρμα του πρωτοκόλλου. Εξού και είναι συχνά δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τη διπλωματία από την υπουργική ιδιοσυγκρασία. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσει σχέδιο πίσω από την παρόρμηση.

Στον έναν χρόνο που ο Κοτζιάς έχει την ευθύνη της, η ελληνική εξωτερική πολιτική πήγε κι ήρθε. Πήγε γυρεύοντας στους δρόμους της «πολυδιάστατης» διπλωματίας, προς τη Μόσχα και την Τεχεράνη, πριν παλιννοστήσει στο ιστορικό κεκτημένο της ευρωπαϊκής μοίρας της Ελλάδας.

Συνέβη βέβαια και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις του Μνημονίου αλλά, όπως σε όλα, με αυτή την κυβέρνηση επαναλαμβάνεται στον υπερθετικό: από την καταγγελία της Γερμανίας ως δόλιας ηγεμονικής δύναμης, η Αθήνα πέρασε σε μια τακτική – τουλάχιστον – κατευνασμού του Βερολίνου, ως αναντικατάστατου συμμάχου. Την ίδια μεταστροφή επιχειρεί και ο Κοτζιάς. Αναζητεί γερμανική προστασία έναντι των Αυστριακών και των Ανατολικοευρωπαίων που απεργάζονται τον αποκλεισμό της Ελλάδας – την de facto εξαίρεσή της από τη Σένγκεν και τη μετατροπή της σε περίφρακτη ζώνη εγκλωβισμένων μεταναστών. Μπορεί η Αθήνα να βασιστεί στην «καγκελάριο των προσφύγων» για να αποτρέψει ένα τέτοιο σενάριο;

Για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία της, η Μέρκελ έχει πάει κόντρα στο κόμμα της και στην κοινή γνώμη για να υπερασπιστεί την πολιτική των ανοιχτών θυρών. «Εχω περάσει πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μου πίσω από έναν φράχτη, για να εύχομαι να βρεθώ πάλι πίσω από έναν» είπε στον ούγγρο πρωθυπουργό σύμφωνα με το «Spiegel». Κι όμως, η πίεση που δέχεται η Μέρκελ είναι τέτοια, που μπορεί να αφήσει να στηθεί ο φράκτης πολύ νοτιότερα, εκεί όπου δεν θα τραυματίζει την εικόνα της Γερμανίας.

Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που το Βερολίνο θα διέψευδε τις προσδοκίες των ελληνικών κυβερνήσεων. Στο Προσφυγικό, όμως, θα μπορούσε να το κάνει με μεγαλύτερη ευκολία. Οχι μόνο γιατί η Ελλάδα, έχοντας παγιώσει το brand της αφερεγγυότητας, είναι εύκολος στόχος. Ούτε γιατί η Σένγκεν σπάει ευκολότερα από την ευρωζώνη. Αλλά γιατί, με μόλις τέσσερις εβδομάδες στη διάθεσή της προκειμένου να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, η Αθήνα διαχειρίζεται την κρίση μόνο με τα ρητορικά μέσα του υπουργού Εξωτερικών. Με εξυπνάδες και εξορκισμούς.