[Στίγμα] Μας (ξανα)πήραν χαμπάρι

Ενα ένα τα μαθαίνουμε για τις επιτυχίες, τις αδιαμφισβήτητες επιτυχίες που κατήγαγε στο χιονισμένο Νταβός ο πρόεδρος Αλέξης. Ειδικά στον τομέα «μιλάω και γράφω αγγλικά» – για τα υπόλοιπα δεν είμαι ακόμη σε θέση να ενημερώσω. Οπως έλεγαν παλιά οι αστυνομικοί συντάκτες, ύστερα από έναν φόνο και παρότι ήταν γνωστό από τι «αποχώρησε» από αυτό τον μάταιο κόσμο το θύμα, «θα το δείξει η νεκροψία»! Οταν μάθω, λοιπόν, θα σας πω.

Αυτό που σήμερα πρέπει να αναλύσω είναι ότι τα αγγλικά του προέδρου Αλέξη παραμένουν, φευ, από ανεπαρκή έως φτωχά, poor and inadequate όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν πράγματα που τον (και μας…) εκθέτουν ανεπανόρθωτα.

Ετσι βρέθηκε – και πάλι – να μην καταλαβαίνει τι του έλεγαν οι συνομιλητές του, του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Μπάιντεν συμπεριλαμβανομένου. Συνέβη δε το εξής απίθανο με τον Μπάιντεν: τον ρώτησε τον δικό μας αν του αρέσει ο πρόεδρος Ομπάμα και ο άλλος δεν καταλάβαινε τι τον ρωτούσε, με αποτέλεσμα να τον κοιτάζει αμήχανα.

Ο Μιχάλης Ιγνατίου, ο οποίος και αποκάλυψε το θέμα, μου είπε το καταπληκτικό ότι το σκηνικό κατέγραψε ένα pool διαπιστευμένων δημοσιογράφων του Λευκού Οίκου, που συνόδευαν τον Μπάιντεν στο Νταβός, και πως αυτό συνέβη ενώπιόν τους λίγο πριν ξεκινήσουν οι συνομιλίες (άρα, με βεβαιότητα μπορούμε να υποθέσουμε το χάχανο που θα έπεσε και στις ΗΠΑ για το θέμα…).

Τι λέω εγώ; Αυτό που και άλλες φορές έχω πει – ήδη από την περίοδο που το παλικάρι πέταγε τις… πατάτες τύπου «frozen war» και «madame Merkel» τη μία πίσω από την άλλη: στο υπουργείο των Εξωτερικών υπάρχει ολόκληρη Διεύθυνση η οποία διαθέτει διερμηνείς για τις περισσότερες ή έστω τις πιο ομιλούμενες γλώσσες στον κόσμο, φυσικά και για τα αγγλικά. Γιατί δεν παίρνει κάποιον/α από αυτούς στα ταξίδια του να μην ξεφτιλίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Αφού αποδεδειγμένα πια (τα αγγλικά) δεν τα μιλάει. Τι παριστάνει ακριβώς;

(Επιπροσθέτως, θέλω να σημειώσω ότι αφού του αρέσει το θέατρο, παίζεται κατ’ αυτάς στην Αθήνα, στο θέατρο Βρετάνια συγκεκριμένα, η παράσταση «Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Μπέζο. Ας κάνει τον κόπο να τη δει. Θα τον βοηθήσει να αναθεωρήσει μερικά πράγματα. Θέλω να ελπίζω τουλάχιστον…)

Χάσαμε την μπάλα

Επίσης, αυτοί που είναι δίπλα του, ο εντιμότατος κύριος Παππάς, ένα καλόπαιδο με ιδιαίτερα εκρηκτικό (όπως μαθαίνω…) χαρακτήρα που ονομάζεται Τζανακόπουλος, ο μπαρμπα-Αλέκος Φλαμπουράρης, αλλά και άλλοι που πραγματικά τον αγαπούν όπως οι δικοί του άνθρωποι, ας αναλάβουν την πρωτοβουλία να τον προστατεύσουν από τις κακοτοπιές.

Ας πούμε, όταν ήρθε η πρόσκληση για τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, έσκυψε κανείς πάνω στο πρόγραμμα να δει ποιος συμμετέχει πού, με ποιο θέμα και πού τον καλούν να μετάσχει και ο ίδιος;

Διότι αν δεν το κάνεις αυτό, και λες «ναι θα μετάσχω σε ανοιχτό φόρουμ με τον Σόιμπλε» ας πούμε, προφανώς έχεις ή άγνοια κινδύνου ή διασταλτικά είσαι αυτό που λένε οι Ιταλοί cornuto voluntario!

Και τρέχει μετά ο δύστυχος ο φίλος μου ο Μιχόπουλος, που έχει καταντήσει κάτι σαν τα ball boys των αγγλικών γηπέδων, να μαζέψει τα… ασυμμάζευτα όταν ο Σόιμπλε σού πετάει ξερά ένα «είναι η συμφωνία, ανόητε» παραφράζοντας τον Μπιλ Κλίντον που είχε πει «είναι η οικονομία, ανόητε».

Να δίνει δηλαδή προς τα έξω, το ακόμη χειρότερο, σχόλιο κυβερνητικής πηγής ότι «ο Πρωθυπουργός δεν αισθάνθηκε ούτε προσβεβλημένος ούτε θεώρησε το σχόλιο του κ. Σόιμπλε υβριστικό, άλλωστε είναι γνωστές οι απόψεις του και το σχόλιο ειπώθηκε για να υποστηρίξει την πολιτική που ακολουθεί»!

Τέλεια. Μήπως να ανακοινώσουν και ένα… μανόμετρο που θα μετράει από πού και πέρα νιώθει προσβεβλημένος ο Πρωθυπουργός; Να το γνωρίζουν τουλάχιστον οι ξένοι ηγέτες με τους οποίους συνδιαλέγεται.

Μα είναι με τα καλά τους πια; Την έχουν χάσει εντελώς την μπάλα;

Αστειάκια

Προφανώς και την έχουν χάσει. Και την μπάλα, και τα αβγά, και τα πασχάλια! Δεν έχω όρεξη ούτε να τον τρολάρω. Η ευθύνη αποκλειστικά ανήκει σε κάποιον που μου τηλεφώνησε προηγουμένως και μου είπε, «ελάτε, θα σας πω εγώ τι ήταν αυτό που έκανε τον Τσίπρα να μην καταλαβαίνει τι τον ρωτούσε ο Μπάιντεν».

– Παρακαλώ…

– Η προφορά, κύριε, η προφορά. Ο Μπάιντεν μιλάει αγγλικά με αμερικανική προφορά, την οποία αδυνατεί να καταλάβει κάποιος όπως ο δικός μας, ο οποίος προφανώς είναι της οξφορδιανής σχολής!

Εννοείται ότι τον έκλεισα κατευθείαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Πήρε να κάνει πλάκα ο τύπος…

Τρία γράμματα, ένας πανικός

Στο μεταξύ, έχω φρέσκα νέα από το μέτωπο της φοροδιαφυγής. Δικηγόρος φίλος μου, με τον οποίο επικοινώνησα με αφορμή αυτή την άθλια, από κάθε άποψη, υπόθεση του πρώην βουλευτή της ΝουΔού Γεωργιάδη εκ Κερκύρας, με ενημέρωσε ότι «γίνεται δουλίτσα» με τις διάφορες λίστες, και ειδικά με αυτήν της UBS.

– Αρχισαν να περνάνε ήδη από το ταμείο, αρκετοί.

– Δηλαδή;

– Αυτοί που καταλαβαίνουν ότι είναι ο μόνος τρόπος να αποφύγουν δικαστικές περιπέτειες. Εγώ συστήνω στους πελάτες μου να αφήσουν κατά μέρος τις προσφυγές, διότι άμα ο άλλος έχει πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη (στον πλάτη, λέμε εμείς στην Κράψη Ιωαννίνων), ό,τι και να πει δεν έχει την παραμικρή αξία.

Μου είπε επίσης ότι σύντομα το ζήτημα αυτό θα γίνει κεντρικό θέμα στην πολιτική επικαιρότητα, πράγμα που με γέμισε απορίες, διότι όσο και να τον πίεσα, αρνήθηκε να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες.

«Πες», «δεν λέω», «πες», «δεν λέω», βαρέθηκα, τον έκλεισα.

Εχει γούστο, λέω έχει γούστο, να αληθεύουν οι φήμες που κυκλοφορούν ότι στη λίστα φιγουράρουν ονόματα τα οποία μπορεί και να κλονίσουν την κυβέρνηση. Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι ότι από Ασφαλιστικό και αγρότες το περιμένουμε, κι αυτοί να πάνε από UBS…

Πάρτε το αλλιώς

Μεσημεράκι, μετά τον Βήμα FM, κατηφόρισα Σύνταγμα με τα πόδια διότι η πόλη είχε γίνει μαντάρα από τη διαδήλωση της… γραβάτας. Μερικές χιλιάδες επιστήμονες, με τους δικηγόρους στην πρωτοπορία, είπαν να πουν τον πόνο τους δημόσια για το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου.

Είδα διάφορους φίλους μου, δικηγόρους, τους οποίους δεν θα κατονομάσω, αλλά θα καταγγείλω ανωνύμως, διότι κρέμασαν σε δέντρα στον Αγνωστο Στρατιώτη κάτι γραβάτες της πλάκας, από αυτές που βρίσκεις στα καλάθια της Αγίου Μάρκου και της Αιόλου, ενώ τις δικές τους, Hermes, Gucci, Zegna, Armani, Cavalli κ.λπ. τις έφεραν υπερήφανα στον λαιμό, και στο πέτο ασορτί μαντιλάκια…

Παλικάρια μου, δεν γίνονται έτσι οι αγώνες. Οι αγώνες θέλουν θυσίες. Θέλουν κόπο. Θέλουν σφυρί και αμόνι να σμιλευτούν – τι είπα πάλι ο άνθρωπος!..