Ομολογώ ότι ακόμη δεν έχω καταφέρει να απαντήσω στο ερώτημα «τι είναι αυτό που το λένε Βαρουφάκη».
Είναι ένας ανίκανος κι επικίνδυνος τυχοδιώκτης, που λέει ο Βενιζέλος; Ενας αστείος τσαρλατάνος, όπως ισχυρίζονται πολλοί οικονομολόγοι; Ενας ασυνεννόητος κλόουν, όπως μάλλον πιστεύουν οι περισσότεροι πρώην συνάδελφοί του στο Eurogroup;
Είναι ίσως ένας άξιος επιστήμονας αλλά χωρίς πολιτικές ικανότητες, όπως είπε μετά την απομάκρυνσή του ο Πρωθυπουργός; Είναι απλώς ένας ιδιόρρυθμος σόουμαν; Ή μήπως μια ανερμάτιστη αλλά όχι αδιάφορη προσωπικότητα;
Μου είναι δύσκολο να διαλέξω απάντηση. Κι αυτό ίσως υποδηλώνει την πολυπλοκότητα του ανδρός.
Αναρωτιέμαι όμως αν είναι αυτό το πραγματικό ερώτημα. Διότι ο Βαρουφάκης δεν περνούσε έξω από το υπουργείο Οικονομικών και μπήκε, ούτε ήταν καταληψίας του υπουργικού γραφείου.
Κάποιος τον επέλεξε. Κάποιος τον τοποθέτησε. Κάποιος συζητούσε σοβαρά μαζί του σοβαρά πράγματα – απίστευτο αλλά μάλλον αληθινό!
Κάποιος τον εμπιστεύτηκε να κάνει κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ πριν στη ζωή του: να διεκπεραιώσει τη δυσκολότερη διαπραγμάτευση της Ελλάδας με την ευρωζώνη.
Θα μου πείτε ότι μιλάω εκ των υστέρων, διότι τώρα ξέρουμε ότι απέτυχε παταγωδώς, το παραδέχεται κι ο ίδιος.
Σύμφωνοι. Τα κριτήρια της επιλογής του όμως παραμένουν αν όχι ανεξιχνίαστα, τουλάχιστον ακατανόητα.
Ερωτώ, λοιπόν: όπως τον κόβουμε όλοι τον Βαρουφάκη, είναι δυνατόν να του αναθέσεις σοβαρότερη υπόθεση από την αγορά εφημερίδας σε περίπτερο; Και μάλιστα με κίνδυνο να μη σου φέρει τη σωστή εφημερίδα.
Να πάω ένα βήμα παραπέρα. Ας πούμε ότι στην αρχή εντυπωσιάζεσαι με τη στομφώδη αρλουμπολογία και τον κάνεις υπουργό. Μετά; Τι κάνεις μετά;
Τι κάνεις, ας πούμε, όταν αρχίζει να σου κουβαλάει στικάκια με παράνομες ηχογραφήσεις του Eurogroup; Γίνεσαι αποδέκτης προϊόντων εγκλήματος;
Τι κάνεις όταν οι υπόλοιποι υπουργοί σχεδόν αρνούνται να συνομιλήσουν μαζί του; Τι κάνεις όταν η διαπραγμάτευση χρονίζει και τα περιθώρια στενεύουν; Τι κάνεις όταν αρχίζει να σχεδιάζει διάφορα παράλληλα συστήματα και παράλληλα νομίσματα;
Ενδεχομένως κάνεις απλώς τον σταυρό σου κι επαφίεσαι στην πρόνοια του Θεού της Ελλάδας.
Γιατί όχι; Δεν είναι κακή ιδέα.
O ίδιος ο Βαρουφάκης αποκάλυψε άλλωστε πως, όταν ανέλαβε υπουργός, το Γενικό Λογιστήριο του ανακοίνωσε ότι είχε ταμειακά αποθέματα μόνο για δώδεκα μέρες.
Και ευτυχώς ο Βαρουφάκης κατάφερε με ταμειακά αποθέματα δώδεκα ημερών να ζήσει τη χώρα έξι μήνες.
Ακριβώς όπως ο Ιησούς με πέντε ψωμιά και δυο ψάρια έθρεψε πέντε χιλιάδες άνδρες συν τα γυναικόπαιδα.
Θεός κι ο Βαρουφάκης. Ή όπως έλεγε εκείνο το τραγούδι που του είχαν βγάλει στην Γερμανία:
«Varoufaki, Varoufaki / half God, half souvlaki!»