[Εμπιστευτικά] Υπομονή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν νομίζω ότι ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης θα γίνουν ποτέ φίλοι. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές καταβολές, διαφορετικές αναφορές. Αλλο μορφωτικό φορτίο, άλλες παραστάσεις, άλλοι κώδικες.
Ουδείς όμως τους ζήτησε να γίνουν φίλοι. Ούτε καν να συμφωνούν. Αλλωστε, η δουλειά τους είναι μάλλον να διαφωνούν και να ελέγχει ο ένας τον άλλο.
Παρά ταύτα είναι λυπηρό που η πρώτη συνάντηση πήγε τόσο άσχημα. Κυρίως για τους λόγους που πήγε άσχημα.
Είναι αλήθεια ότι ο εκνευρισμός της κυβέρνησης προηγήθηκε της εκλογής Μητσοτάκη, αλλά ούτε η εκλογή ούτε οι δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν βοήθησαν να ηρεμήσει.
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσχερή θέση, είτε για αντικειμενικούς λόγους είτε από δικά της λάθη. Συμπεριφέρεται όμως σαν να της φταίνε οι πάντες και τα πάντα.
[Αυτό θυμίζει λίγο το «σύνδρομο Παπανδρέου» που κατηγορούσε τους άλλους ότι δεν τον στηρίζουν για να κάνει εκείνος τον πρωθυπουργό!]
Είναι αλήθεια επίσης ότι ο νέος αρχηγός της ΝΔ πρέπει πρώτα να επιβληθεί στο προσκήνιο και στην παράταξή του. Δεν έχει (ακόμη, τουλάχιστον) περιθώρια για χατίρια, αβάντες και χειρονομίες.
Τα πράγματα συνεπώς είναι, ούτως ή άλλως, δύσκολα.
Δεν καταλαβαίνω τι λόγο έχει η κυβέρνηση να τα επιβαρύνει με φτηνές αστοχίες (όπως οι διαρροές από τη συνάντηση) και μια εμπρηστική ρητορική (η οποία συναρπάζει όλο και λιγότερους).
Ούτε καταλαβαίνω τη λογική να επιδίδει ο Πρωθυπουργός στον συνομιλητή του κατάλογο απαιτήσεων. Ασφαλιστικό, διοικητική μεταρρύθμιση, ΔΝΤ κι εκείνες τις «προκοπιές» στα ραδιοτηλεοπτικά – μόνο κλήση που δεν του έκοψε!
Μάλλον θα συνέφερε τον Πρωθυπουργό να καλλιεργήσει πρώτα ένα κλίμα στοιχειώδους επικοινωνίας. Και βλέπουμε…
Διότι αν ευνοεί κάποιον η πόλωση, ευνοεί κατά κανόνα την αντιπολίτευση. Οταν το δίλημμα περιορίζεται στο «ναι ή όχι», τότε η απόρριψη κερδίζει συνήθως την αποδοχή. Ιδίως στις σημερινές συνθήκες.
Με άλλα λόγια, πολύ φοβούμαι ότι στην κυβέρνηση λείπει το βασικό: ένα μοντέλο διακυβέρνησης.
Έως τώρα πολιτεύτηκαν με το ζοριλίκι και το νταηλίκι. Τσακώνονταν με τα ντουβάρια, ζητούσαν τον λόγο κι από τα πατώματα. Μια ζοχάδα κι ένα πλάκωμα.
Πέτυχε; Ισως αλλά πάει, πέρασε.
Τώρα έχουμε νέο σκηνικό και συσχετισμούς. Πρέπει συνεπώς να κλείσουν μέτωπα, να αναζητηθούν στηρίγματα, να διαπραγματευθούν. Να ανοίξουν το παιχνίδι – μήπως και κερδίσουν χρόνο.
Χρειάζονται δηλαδή μια άλλη λογική και ένα άλλο ύφος. Τότε είναι πιθανό να βρουν περισσότερη ανταπόκριση από όση περιμένουν: κανέναν δεν συμφέρει να πέσουν τώρα, πριν τελειώσει η δουλειά.
Ακόμη και ο Κυριάκος μπορεί να κάνει μερικούς μήνες υπομονή.
Google news
