[Αγιογραφίες] Αδιάβροχα

Τα νεύρα δεν κρύβονται. Και η κυβέρνηση έχει νεύρα. Δεν είναι μόνο τα γκάλοπ. Δεν είναι μόνο η πίεση του πεζοδρομίου και των εθνικών οδών – του πεδίου που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιλέξει ως ζωτικό του χώρο όταν ήταν στην αντιπολίτευση και όπου τώρα περνάει την πρώτη του δοκιμασία, βρίσκοντας απέναντί του τους αγρότες και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Είναι κυρίως η δυσκολία της κυβέρνησης να προωθήσει την εξωμνημονιακή ατζέντα – εκείνη που προοριζόταν ως αντίβαρο στο πολιτικό κόστος των μέτρων στην οικονομία.

Ως πρώιμο δείγμα απώλειας της κυβερνητικής ψυχραιμίας θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί την παράσταση της εκπροσώπου της στην κρατική τηλεόραση πριν από λίγες ημέρες. Στη μιντιακή έδρα της κυβέρνησης, η Ολγα Γεροβασίλη επιχείρησε να σωφρονίσει στον αέρα μια δημοσιογράφο με ύφος που οι συριζαίοι συνήθως επιστρατεύουν όταν χρειάζεται να πουλήσουν αντισυστημικό στόμφο στα παράθυρα των ιδιωτικών καναλιών. Με εκείνα τα «τι δεν καταλαβαίνετε, κυρία μου;» που μοιάζουν εκτελεσμένα από την παρτιτούρα της πρώην προέδρου της Βουλής.

Ο γεροβασίλειος πατερναλισμός θα ήταν ταυτόχρονα και ένα αξιομνημόνευτο δείγμα καθεστωτισμού, αν δεν φαινόταν πταίσμα μπροστά σε άλλες – λιγότερο θεατρικές αλλά περισσότερο δραστικές – παρεμβάσεις της κυβέρνησης. Οταν μια κυβέρνηση επιχειρεί, ας πούμε, να συνετίσει μέχρι και τους εισαγγελείς, πώς να μη φαίνεται πταισματάκι ότι ανακαλεί στην τάξη τους δημοσιογράφους της δικής της ΕΡΤ;

Το ίδιο ανακλαστικό νευρικής επιθετικότητας της κυβέρνησης εκδηλώθηκε και στην κριτική που δέχεται για τους διορισμούς. Αντί επικοινωνιακού κατευνασμού, επέλεξε την πολυφορεμένη θεωρία περί «κέντρων» που την υποσκάπτουν. Η αδυναμία της να δραπετεύσει από τον θόρυβο δείχνει ότι έχει αρχίσει να κλονίζεται η ικανότητά της να ορίζει εκείνη την ατζέντα. Εχει αρχίσει να στομώνει ο μηχανισμός με τον οποίο κατασκεύαζε εχθρούς, προκειμένου να παροχετεύσει το πολιτικό κόστος.

Σε αυτή την ευχέρεια οφειλόταν μέχρι σήμερα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ: ακόμη κι όταν η πραγματικότητα επιδεινωνόταν – ακόμη κι όταν έκλειναν οι τράπεζες ή επιβάλλονταν νέοι φόροι – ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να ενοχοποιεί τους αντιπάλους του, αποφεύγοντας έτσι τη φθορά.

Θα ήταν πολύ νωρίς για να πει κανείς ότι η κυβέρνηση έχει χάσει αυτό το αδιάβροχο. Μπορεί ακόμη να επιλέγει τους χρήσιμους εχθρούς της από τον κουβά του παλαιού πολιτικού συστήματος. Αλλά, αν ακολουθήσει κανείς την ψυχαναλυτική γραμμή, πρέπει να περιμένει ότι η καθεστωτική επιθετικότητά της θα αυξάνεται όσο βαθαίνει η ανασφάλειά της. Οσο η ίδια αισθάνεται ότι, έναν χρόνο και τρεις κάλπες μετά, οι μπαταρίες του πολιτικού της κεφαλαίου κινδυνεύουν να χρειαστούν και τέταρτη επαναφόρτιση.