[Κραυγές και ψίθυροι] Κρουασάν ΕΠΕ

Πριν από λίγα χρόνια άνοιξε στο κέντρο της Αθήνας ένα κατάστημα γνωστής γαλλικής φίρμας με ψωμιά, γλυκά και τα συναφή. Τις πρώτες ημέρες λειτουργίας του, στο προανάκρουσμα της οικονομικής κρίσης, υπήρχε μόνιμα ουρά έξω από την πόρτα. Ισως και λόγω κοσμοπολίτικου ακκισμού ένεκα της αναγωγής στα παρισινά μπουλβάρ. Αλλά ακόμη και όταν αυτό καταλάγιασε, διατήρησε την πελατεία του μαζί με την καλή ποιότητα προϊόντων και σέρβις αλλά και τις τσιμπημένες τιμές του. Πριν από  περίπου ενάμιση χρόνο άνοιξε, λίγα μέτρα παρακάτω, ένα αντίστοιχο μαγαζί. Πιο ευρύχωρο, με πλουσιότερη ποικιλία προϊόντων, μεγάλες βιτρίνες. Και σαφώς χαμηλότερες τιμές. Με γαλλικό όνομα και ελληνική άποψη περί επιχειρηματικότητας. Μία φορά ψώνισα από εκεί. Πρώτη και τελευταία. Χάλια ποιότητα, άλλα προϊόντα ζήτησα, άλλα μου έβαλαν στο κουτί και τόσο στραπατσαρισμένα που δεν καταλάβαινες περί τίνος επρόκειτο. Πριν από μερικές ημέρες που πέρασα από εκεί το είδα κλειστό.

Βεβαίως και υπάρχουν άψογοι νέοι έλληνες επιχειρηματίες. Δυστυχώς όμως είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας, τα τελευταία χρόνια, ειδικά για τις μικρές επιχειρήσεις και κυρίως αυτές της εστίασης είναι προχειρότητα, ανταγωνιστικότητα με λάθος όρους, μιμητισμός και μια φιλοσοφία του «επιχειρείν της στραπατσάδας». Θα πρέπει όμως κάποτε να καταλάβουμε ότι η απαξιωμένη σήμερα επιχειρηματικότητα δεν είναι μόνο αριθμοί και μπακαλίστικα τεφτέρια. Είναι τέχνη. Θέλει φαντασία, όραμα, εκτίμηση συνθηκών, επικοινωνιακό εύρημα και ταλέντο. Και ειδικά τώρα, την εποχή της λαϊκίστικης δαιμονοποίησής της, ένα είδος ηρωικού δονκιχωτισμού. Είναι όμως η πραγματική και ουσιαστική ελπίδα αυτού του τόπου.