[Επιφυλλίδα] H μεταφυσική της καθημερινότητας

Ο τίτλος αντί για «Μεταφυσική της καθημερινότητας» θα μπορούσε να είναι «Πώς θα έπρεπε να σκεπτόμαστε τους άλλους». Αν για παράδειγμα σας υποσχόταν κάποιος πως ένα βαριά, ανίατα ασθενές, καταδικασμένο να πεθάνει συγγενικό σας πρόσωπο θα θεραπευόταν πάραυτα σε περίπτωση που ανακαλύπτατε μια σκάλα με 49 ακριβώς σκαλοπάτια, χαμένη σε ένα άγνωστο σημείο της πόλης, τι θα κάνατε; Δεν θα θεωρούσατε την προσπάθεια να τη βρείτε και την αγωνία για κάθε σκάλα που θα συναντούσατε να έχει τον μαγικό αριθμό 49 εντελώς μηδαμινές σε σχέση με το αποτέλεσμα που θα μπορούσε να υπάρξει;

Δεν θα συναντούσαμε όλοι μας ένα πλήθος εμβριθές, σκοτεινό, να αλωνίζει πάνω κάτω την πόλη για να ανακαλύψει τη σκάλα με τα 49 σκαλοπάτια, που θα μπορούσε να μην είναι μόνο μία, αλλά αντίθετα να είναι αρκετές ή πολλές; Και μάλιστα από φόβο μην τυχόν η σκάλα με τον σχετικό αριθμό που ανακαλύψατε δεν είναι η μόνη σκάλα που διαθέτει τη δύναμη να θεραπεύει, δεν θα θεωρούσε φυσικό να συνεχίσει κανείς την αγωνιώδη έρευνά του ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα να αποκλειστεί από την ουρανόσταλτη ευεργεσία;

Οπως αντιλαμβάνεται κανείς δεν μιλάμε για τον συνήθη ψυχαναγκασμό που διακρίνει τους περισσότερους από εμάς, σαν ένα είδος στοιχήματος με τον εαυτό μας, να φανταζόμαστε ότι θα σιάξουν τα πράγματα σε περίπτωση που, ενώ οδηγούμε, τα πράσινα φανάρια ώς το τέλος της διαδρομής θα είναι περισσότερα από τα κόκκινα. Ή αν ο αριθμός των λαμπών ενός πολυελαίου που τον βλέπουμε για πρώτη φορά θα είναι ζυγός ή μονός. Ή αν στρίβοντας τη γωνία ενός ερημικού δρόμου θα συναντήσουμε διασχίζοντάς τον λιγότερους ή περισσότερους από πέντε ανθρώπους.

Αυτός ο ψυχαναγκασμός μπορεί και να είναι βολικός αφού μεταβάλλει την ελπίδα σε ένα λαχείο με ίσες πιθανότητες να το κερδίσεις ή να μην το κερδίσεις. Εννοούμε κάτι πολύ πιο βαθύ και περίπλοκο, έναν τρόπο να σκέφτεται ή να αισθάνεται κανείς που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ και – αν κι ολοφάνερα μεταφυσικής υφής – θα μπορούσε να έχει λαμπρά αποτελέσματα. Αν οι άλλοι, όσο μακριά μας και να ζούνε, παίρνανε για τη συνείδησή μας τη θέση του κατεπείγοντος ώστε οποιαδήποτε δυσκολία να ανακουφιστούν λογαριαζόταν τελικά ως κάτι που με χαρά θα το αναλάμβανε κανείς, γεγονός που θα άλλαζε σχεδόν αυτόματα την πορεία της ανθρωπότητας. Οσο σημαντικό κι αν είναι το να φροντίζει κανείς τους δικούς του ανθρώπους είναι κάτι που θα έπρεπε ταυτόχρονα να μας γίνεται ύποπτο γιατί όταν το φυσικό και το αναμενόμενο εξαπλώνονται ως οι μοναδικές αξίες είναι βέβαιη η εξαθλίωση των άλλων που δεν περιλαμβάνονται μέσα στον κύκλο της μέριμνάς μας.

Η καθημερινότητα είναι ένας βαθιά περίπλοκος μηχανισμός που, αν και θεωρείται ότι συσσωρεύει μόνον αδιέξοδα, υποδεικνύει ταυτόχρονα θαυματουργές διαφυγές, ακόμη και μεταφυσικές. Οπως την ανέλπιστη σωτηρία της σκάλας με τα 49 σκαλοπάτια.