Λένε πως το δις εξαμαρτείν δεν ταιριάζει στους σοφούς. Φαίνεται όμως ότι ταιριάζει στους αριστερούς. Κι έτσι η κυβέρνηση Τσίπρας 2 κάνει ακριβώς το ίδιο λάθος που έκανε προ έτους η κυβέρνηση Τσίπρας 1.
Πέρυσι τον Ιανουάριο το προφανές ήταν να κλείσει η νέα κυβέρνηση την αξιολόγηση στο άψε – σβήσε.
Θα τη φόρτωνε στους προηγούμενους, θα έπαιρνε τα λεφτά και θα διαχειριζόταν το κόστος με τα τεράστια αποθέματα πολιτικού κεφαλαίου που διέθετε στην αρχή της θητείας της.
Αντί να το κάνει, παρασύρθηκε στην αλλοπρόσαλλη «διαπραγμάτευση Βαρουφάκη» και τον Ιούλιο οδηγήθηκε ξέπνοη και ξεπαραδιασμένη σε πολιτικό Βατερλώ, σε μια πολύ χειρότερη συμφωνία και ουσιαστικά στην πτώση της.
Αυτό κόστισε ακριβά στη χώρα αλλά όχι (τόσο) στον Τσίπρα. Ηταν νωρίς, το πολιτικό του κεφάλαιο δεν είχε ακόμη εξαντληθεί και κέρδισε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Τότε η κυβέρνηση Τσίπρας 2 βρέθηκε αντιμέτωπη με το ίδιο ακριβώς πρόβλημα και το χειρίστηκε με τον ίδιο λάθος τρόπο.
Αντί να κλείσει αμέσως τη νέα αξιολόγηση με την αντιπολίτευση παραζαλισμένη μετά τις εκλογές, την κοινωνία αποχαυνωμένη και τη ΝΔ να ψάχνει για αρχηγό ξανάρχισε φτου κι από την αρχή τη φλυαρία, το παραμύθι και την κωλυσιεργία.
Τον Οκτώβριο, η κυβέρνηση θα είχε περάσει και Ασφαλιστικό και Αγροτικό περπατώντας. Τώρα τα πράγματα γίνονται κάθε μέρα χειρότερα ενώ προστέθηκε και το Δημοσιονομικό.
Επιπροσθέτως η ΝΔ αναζωογονήθηκε, η κοινωνία κινητοποιήθηκε και οι δανειστές (που τα καταλαβαίνουν) σκλήρυναν τη στάση τους. Αλλαξαν τα κόζια.
Τον Οκτώβριο ο Τσίπρας 2 ήταν πανίσχυρος. Και μέσα και έξω. Τώρα, άντε να τα βγάλεις πέρα με το 80% του ελληνικού λαού εναντίον σου και τους ξένους να μην κάνουν εκπτώσεις.
Ακόμη κι αν κάποιοι θελήσουν να βοηθήσουν την κυβέρνηση στα δύσκολα, είναι πολύ απίθανο να το κάνουν. Δεν στηρίζεις μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να στηρίξει τον εαυτό της.
Αν θέλετε μια μικρή εκτίμηση, η αξιολόγηση θα αργήσει να κλείσει. Και αν κλείσει κάποτε, θα κλείσει με πολύ μεγαλύτερο κόστος από αυτό που θα είχε τον Οκτώβριο.
Τώρα, λέει, η κυβέρνηση σχεδιάζει πρωτοβουλίες για να βρει πολιτικό οξυγόνο – θέλω να ελπίζω ότι θα αποδειχθούν σοβαρότερες από τις λίστες φοροφυγάδων και τις προσχηματικές συσκέψεις πολιτικών αρχηγών.
Μόνο που καμία πρωτοβουλία δεν σου δίνει πίσω τον χαμένο χρόνο. Ούτε στην πολιτική, ούτε στη ζωή.
Ετσι, ο Τσίπρας 2 θα συνεχίσει να τρέχει πίσω από τα λάθη του Τσίπρας 1. Και για Τσίπρας 3, το βλέπω κομματάκι δύσκολο.