[Αγιογραφίες] Απουσιολόγιο

Το δοκίμαζαν κάποιοι παλιοί δάσκαλοι. Εβαζαν το αλάνι της τάξης να κάτσει στο ίδιο θρανίο με τον απουσιολόγο. Τα αποτελέσματα φαίνονταν συνήθως μέσα σε λίγες ημέρες. Αντί να συνετιστεί ο άσωτος, άρχιζε να καπνίζει μαζί του στα διαλείμματα και ο απουσιολόγος.

Στη χημεία που δοκιμάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τους δύο νέους αντιπροέδρους της ΝΔ είναι μάλλον απίθανο να ξεβάψει ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Κωστής Χατζηδάκης δεν πρόκειται να πάρει τους τρόπους του Αδωνη. Δεν θα το μπορούσε ακόμη κι αν το ήθελε. Κι ωστόσο χρειάζεται φαντασία για να δει κανείς τη συγκατοίκησή τους στην κορυφή της πυραμίδας του κόμματος ως αντινομική σύνθεση. Πρόκειται μάλλον για παιδαγωγικά άκαρπη ταξιθεσία. Για συνάντηση δύο κόσμων που συνυπάρχουν μεν στη ΝΔ, αλλά σε θεμελιώδη ζητήματα παραμένουν ασύμπτωτοι.

Ο Μητσοτάκης όφειλε να ενσωματώσει τον Αδωνη στο σύστημα της ηγεσίας του, όχι μόνο επειδή του ξεπληρώνει τη συστράτευση στον δεύτερο γύρο. Κυρίως επειδή με την παρουσία του Γεωργιάδη καλύπτει τα νώτα του προς τα δεξιά. Μπορεί να επιχειρήσει να αναπροσανατολίσει τη ΝΔ προς το Κέντρο, χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα ότι θα αποξενώσει τους σώγαμπρους από τον ΛΑΟΣ και τα υπόλοιπα δεξιά εξτρέμ.

Στον αντίποδα, ο Χατζηδάκης είναι αντανάκλαση του προεδρικού δόγματος για το τι πρέπει να εκπροσωπεί πλέον το κόμμα. Εξού και του ανετέθη το πρόγραμμα, ενώ στον παρτενέρ του δόθηκε ο ρόλος του «μαστιγίου» – του θηριοδαμαστή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή.

Επιλεκτικά μητσοτακικός και αταλάντευτα φιλελεύθερος, ο Χατζηδάκης εκπροσωπούσε πάντα την ατζέντα που με την εκλογή του Κυριάκου φαίνεται να γίνεται πυξίδα για τη ΝΔ.

Οι δικές του υπουργικές θητείες – επί Καραμανλή και επί Σαμαρά – μπορούν να διαβαστούν και ως υποδείγματα για το από πού ξεκινούν και πού καταλήγουν οι περιλάλητες μεταρρυθμίσεις, όταν διασταυρώνονται με τους καταναγκασμούς του μεγάλου κόμματος: Πρώτα η πώληση της Ολυμπιακής, που έγινε με τόσες αναστολές και τόσα γλυκαντικά για τους εργαζομένους ώστε να είναι μάλλον κατόρθωμα του πατροπαράδοτου κρατισμού. Κι έπειτα η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ που κατέληξε παπλωματοθήκη παραγεμισμένη με τα βέτο των συντεχνιών και των εκπροσώπων τους στη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα – τόσο ώστε να αναγκαστεί να αποκηρύξει εκ των υστέρων την εφαρμογή της και ο ίδιος ο Χατζηδάκης.

Η αναδρομή στις ναυαγισμένες φιλελεύθερες προσδοκίες δεν έχει μόνο νόημα ιστορικό. Θα μπορούσε να προεικάζει και το πεπρωμένο της νεομητσοτακικής ΝΔ. Το πεπρωμένο ενός κόμματος εξουσίας που δεν μπορεί να υπάρξει ως τέτοιο αν αποκοπεί από τις πελατειακές του ρίζες. Αν δεν αφήνει τα προγράμματα των Χατζηδάκηδων να τα κουρεύουν στο τέλος οι Τζαμτζήδες.