[Αγιογραφίες] Κάστινγκ

Υποτίθεται ότι θα γινόταν σφαγή. Οι καραμανλικοί θα σφάζονταν με τους μητσοτακικούς και τους άπω δεξιούς, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα. Προς στιγμήν η εκλογή στη ΝΔ προκαλεί όντως εμφύλια αιματοχυσία, αλλά όχι στη ΝΔ. Το αίμα χύνεται στο ΠΑΣΟΚ.

Η αλήθεια είναι ότι η καραμανλική υποψηφιότητα δεν ήταν ούτε αμιγώς ούτε πρωτίστως καραμανλική. Πίσω από τον Μεϊμαράκη είχε στοιχιστεί ένα μωσαϊκό εσωκομματικών σκοπιμοτήτων – γερασμένων φιλοδοξιών και τραυματικών απωθημένων – που χρησιμοποίησαν τη σημαία του καραμανλισμού μόνον ως εκλογικά πρόσφορη πρόφαση.

Ανεξαρτήτως προθέσεων στην κορυφή, το εκλεκτορικό σώμα έδειξε ποια ήταν στην πραγματικότητα η διαιρετική τομή: από τη μία το παλαιό κομματικό status quo μέσω εκείνων που κατείχαν κομματικά και κυβερνητικά αξιώματα, όποτε η Δεξιά ήταν στα πράγματα, και επέλεξαν υποψήφιο με γνώμονα να αναβάλουν τη συνταξιοδότησή τους. Και από την άλλη, μια νέα γενιά στελεχών της οποίας το μέλλον περνά από τη σύγκρουση με τον Τσίπρα και όχι από την αιδήμονα συνθηκολόγηση μαζί του.

Αυτή τη διαχωριστική γραμμή ακολουθούν και οι πρώτες επιλογές Μητσοτάκη για την ηγετική ομάδα της δικής του ΝΔ. Το κάστινγκ έγινε ερήμην των παραδοσιακών εσωκομματικών ομαδοποιήσεων, με πρώτο κριτήριο να μην μπορεί να ακουστεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα το χιλιοτραγουδισμένο «γιατί αυτός κι όχι εγώ;». Το εξίσου σημαντικό δεύτερο κριτήριο ήταν η πολιτική ηλικία. Από τους εκλεκτούς του νέου προέδρου, μόνο ο Νίκος Δένδιας έχει προλάβει να χρηματίσει υπουργός σε κυβέρνηση Καραμανλή. Οι υπόλοιποι – του ίδιου του προέδρου συμπεριλαμβανομένου – είναι αθώοι του κυβερνητισμού της προμνημονιακής μεταπολίτευσης.

Στο πρόσωπο που επελέγη για τη βιτρίνα του εκπροσώπου αντικατοπτρίζονται με ενάργεια αυτοί οι σκοποί. Καραμανλικός, αλλά όχι βετεράνος ή επιτηδευματίας του νεοκαραμανλισμού, ο Γιώργος Κουμουτσάκος βρέθηκε στο στρατόπεδο Μεϊμαράκη από αυτοματισμό. Πήγε όπου πήγε και το σόι. Οι ιδιότητές του ως μετριοπαθούς κεντροδεξιού, που είναι δοκιμασμένος και όχι σημαδεμένος από την περιπέτεια του 2004-2009, υπερβαίνουν τη ληξιαρχική του κατάταξη στο καραμανλικό στρατόπεδο. Αυτή απλώς λειτούργησε ως επιπλέον ατού, αφού η νέα ηγεσία είχε ανάγκη από εσωκομματική ποικιλία.

Τώρα βέβαια είναι ακόμη η περίοδος του μέλιτος – περίοδος μιας σχεδόν ποπ «κυριακομανίας», που ηλεκτρίζει το νευρικό σύστημα μιας μέχρι πρότινος ημιθανούς ΝΔ, αλλά δεν είναι διατηρήσιμη. Το παζλ δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί. Το ερώτημα είναι πώς σε δεύτερο χρόνο οι πραγματικά ηττημένοι της εσωκομματικής μάχης θα ακολουθήσουν τον δρόμο που τους υπέδειξε η κάλπη. Τον μονόδρομο της βελούδινης αποστρατείας τους.