[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Αληπασαδισμός

Η διαβουλευτική και διαβουλευόμενη διακυβέρνηση εξασφαλίζει τη συμμετοχική δημοκρατία (προσοχή: συμμετοχική, όχι συνενοχική, ούτε «διαπραγματευο-συναλλασσόμενη») των πολιτών. Βασική προϋπόθεση για μια θετική σύμπραξη ή συνεννόηση είναι αφενός η κυβέρνηση να έχει μελετήσει το υπό συζήτηση θέμα σε όλες τις πτυχές του και αφετέρου να προβλέπονται διαδικασίες πολιτικής τιμωρίας και δημόσιας αναξιότητας κατά όσων υπουργών συμφωνήσουν αλλά δεν σεβαστούν τα συνυπογραφέντα.

Με την έννοια αυτή δεν είναι προοδευτικό (και ούτε βέβαια «αριστερό») το να δηλώνει ένας αρμόδιος πολιτικός ότι «είναι ανοιχτός σε όλα». Μια τέτοια δήλωση δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Πρώτον, ότι δεν έχει ολοκληρωμένο σχέδιο και – τάχα λόγω δημοκρατικότητας – διαμορφώνει κείμενα – κουρελού παντός καιρού ή χρώματος που θα κρατήσουν όσο η θητεία του. Δεύτερον, ότι τα νομοσχέδια είναι στην πραγματικότητα «τυράκια σε παγίδα» όπου πέφτουν όλοι οι έχοντες συμφέροντα (κόμματα, δημοτικές Αρχές, επιχειρηματίες) προκειμένου να πάρει ο κάθε εμπλεκόμενος το κατιτί του (κυρίως σε τροπολογίες). Κακή νομοθέτηση, κάκιστη διακυβέρνηση. Είδαμε όμως και χειρότερο φαινόμενο. Οι εισηγητές των νομοσχεδίων να μιλάνε ταυτόχρονα τη γλώσσα της τάξης (ο νόμος είναι νόμος) και τη γλώσσα της αταξίας (ο νόμος δεν είναι νόμος για όλους και δεν θα εφαρμοστεί όπως ψηφίζεται αλλά όπως θα συναποφασιστεί σε κέντρα εκτός της Βουλής).

Αυτός ο έσχατος θεσμικός λαϊκισμός όχι μόνο ακυρώνει τη διάκριση εξουσιών αλλά και διαπαιδαγωγεί τους πολίτες σε «νομιμοποιημένη ανομία».

Η στρατηγική της νομοθέτησης (με το κομμάτι) και η μπακαλίστικη τακτική (ελάτε όλοι, κάτι θα πάρετε) θα τραυματίσουν σοβαρά το πολίτευμα και τις κοινωνικές λειτουργίες.

Προσπαθώ να κατανοήσω γιατί έχει επιλεγεί αυτή η «πολιτική μηχανή». Από τον φόβο ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα αποσκιρτήσουν, από την έλλειψη ενιαίας ιδεολογικής προσέγγισης, από άγνοια κυβερνητικής/συμπολιτευόμενης διαδικασίας;

Δεν θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά αποδεικνύουν ότι μέσα σ’ έναν χρόνο άπαντες γλυκάθηκαν από τη γοητεία της αστικής δημοκρατίας και καρφώνουν τις καρέκλες τους γερά πάνω στις σκοπιμότητες και τις συγκυρίες (χωρίς αρχές, αλλά με βέβαιο τέλος).

Γιατί αν το πιστέψω, τότε πράγματι πρέπει να ψάξουμε να βρούμε μιαν άλλη Αριστερά που κάπου εκεί έξω υπάρχει και μας περιμένει.

ΥΓ: Από Επι-μηθείς χορτάσαμε. Κανέναν Προ-μηθέα διαθέτει η κυβερνώσα Αριστερά;

ΥΓ2: Δεν υπάρχει αριστερή και δεξιά ρουσφετολογία. Μια είναι και ένα είναι το εμβόλιο. Ψάξτε να το βρείτε πριν μολυνθείτε όλοι.

ΥΓ3: Ώς πότε θα καταγγέλλουν τον εαυτό τους και θα του (!) ζητούν να παραιτηθεί;

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός