[Μικροπολιτικός] Η Παιδεία, η έρευνα και το ρετρό του μέλλοντός μας

Από μόδες δεν ξέρω πολλά, πάντως το ρετρό – άλλοι το λένε και βίντατζ – έχει ξαναγίνει μόδα, ειδικά στον χώρο της παιδείας. Δεν μπορώ να ερμηνεύσω αλλιώς την εμμονή της πολιτικής ηγεσίας του εν λόγω υπουργείου στην… αναπαλαίωση.

Και δεν σας μιλάω για το πολυσυζητημένο ρετρό νομοσχέδιο Μπαλτά που σκόπευε να ξαναφέρει τα πανεπιστήμια στη δεκαετία του 1980, αποδυναμώνοντας τα Συμβούλια, επαναφέροντας αιώνιους φοιτητές, τη συμμετοχή των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές κ.λπ. Το εν λόγω πόνημα το πάγωσε κατόπιν αντιδράσεων τρόικας και πανεπιστημιακής κοινότητας ο καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς ως υπουργός Παιδείας τότε, επιχείρησε να το επαναφέρει πρόσφατα ο Νίκος Φίλης, αλλά αναγκάστηκε και αυτός να το εντάξει στον εθνικό διάλογο.

Σας μιλάω για ένα άλλο νομοσχέδιο που αφορά την έρευνα, το οποίο από χθες έχει αναρτηθεί προς διαβούλευση στην ιστοσελίδα του υπουργείου, με τις υπογραφές Νίκου Φίλη και του αναπληρωτή του, αρμόδιου για θέματα Ερευνας και Καινοτομίας Κώστα Φωτάκη. Και αυτό είναι ρετρό, αν και όχι τόσο κραυγαλέα όσο εκείνο για τα πανεπιστήμια, αφού σε πολλά άρθρα καταργεί ή τροποποιεί άρθρα άλλου, πρόσφατου νόμου για την έρευνα του Ανδρέα Λοβέρδου, επαναφέροντας διατάξεις που ίσχυαν το… 1985!

Γιατί καταργείται για παράδειγμα, άρθρο από τον νόμο του 2014 που αφορούσε την αξιολόγηση των ερευνητών; Επειδή «ήταν ασαφές και περιείχε πολλές αντιφατικές ρυθμίσεις, γεγονός το οποίο δημιουργούσε εργασιακή ανασφάλεια για το ερευνητικό προσωπικό και διοικητικά προβλήματα για τα ερευνητικά κέντρα. Ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατή παρά η κατάργησή του και η άμεση επαναφορά της προηγούμενης ρύθμισης του 1985».

Δεν σχολιάζω άλλο για να μη θεωρηθώ κι εγώ… ρετρό σχολιαστής.