[Εμπιστευτικά] Τερτίπια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αν κατάλαβα καλά, η κυβέρνηση ελάχιστα χολοσκάει για το Ασφαλιστικό, τις συντάξεις ή τα Ταμεία.
Το βασικό που τη νοιάζει είναι πώς θα βρει κορόιδα να μοιραστεί τον λογαριασμό του πολιτικού κόστους.
Πρώτα προσπάθησε να παρασύρει τα κόμματα της αντιπολίτευσης με συσκέψεις, επισκέψεις κ.λπ. αλλά τζίφος.
Μετά άρχισε γκρίνιες για όσα μέσα ενημέρωσης δεν κάνουν τα στραβά μάτια και δεν χάβουν το σανό μιας «φιλολαϊκής επίλυσης» του Ασφαλιστικού.
«Εντεκα περικοπές έγιναν έως τώρα στις συντάξεις, η δωδέκατη σας πείραξε;» είναι το κορυφαίο επιχείρημα εναντίον όσων δεν γουστάρουν ούτε τη δωδέκατη ούτε τις προηγούμενες έντεκα.
Στη συνέχεια εκμυστηρεύτηκε ότι οι «ξένοι» είναι πολύ δυσαρεστημένοι με την αντιπολίτευση που «δεν βάζει πλάτη στο Ασφαλιστικό» – κι ως εκ τούτου οι «ξένοι» θα την κάνουν «ντα!» την αντιπολίτευση για να μάθει να στενοχωρεί την κυβέρνηση…
Στο ενδιάμεσο ο υπουργός Εργασίας περιέφερε τη διαβεβαίωση ότι τελικά καμιά σύνταξη δεν θα μειωθεί – συνεπώς no problem και γιατί τόση φασαρία;
Υστερα η κυβέρνηση την έπεσε στα συνδικάτα που δεν αντιλαμβάνονται τις αριστερές προθέσεις της.
Και τελικά το μόνο που κατάφερε είναι να βάλει στο χέρι τους εργοδότες που συμφώνησαν μαζί της να πληρώσουν οι… εργαζόμενοι.
Διότι τι έχουν να χάσουν οι εργοδότες; Τίποτα!
Αν η κυβέρνηση γνώριζε στοιχειωδώς πώς δουλεύει η οικονομία, θα ήξερε ότι οι επιχειρήσεις λογαριάζουν με όρους «εργασιακού κόστους» στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι εργοδοτικές εισφορές.
Συνεπώς ουδόλως τους κοστίζει να δώσουν κάτι παραπάνω σε εισφορές εφόσον το εργασιακό κόστος παραμείνει σταθερό. Τι θα κάνουν; Θα κόψουν μισθούς και θέσεις εργασίας.
Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι θα πληρώσουν το Ασφαλιστικό διπλά. Ευθέως με την αύξηση των δικών τους εισφορών και εμμέσως με την αύξηση των εισφορών των εργοδοτών τους.
Πώς σας φαίνεται η συμφωνία; Μαγική; Αυτό λέω κι εγώ: κυβέρνηση και εργοδότες συμφώνησαν τι πρέπει να γίνει με τα λεφτά των άλλων!
Τέτοιες μαγικές συμφωνίες προκύπτουν όταν δεν κοιτάς πώς θα κάνεις μια σοβαρή μεταρρύθμιση, αλλά ψάχνεις τερτίπια να κοροϊδέψεις τον κόσμο μήπως τη βγάλεις καθαρή.
Οταν δηλαδή αντί να κυβερνάς το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι πώς δεν θα πέσεις. Πώς δεν θα γίνεις «παρένθεση» – τι ζόρι κι αυτό!…
Μόνο που κάποιος θα έπρεπε να τους εξηγήσει ότι διακυβέρνηση χωρίς πολιτικό κόστος δεν υπάρχει.
Διότι η διακυβέρνηση δεν είναι φιλανθρωπικό γκαλά. Περιλαμβάνει εξ ορισμού δυσάρεστες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. Οι κυβερνήσεις εκλέγονται για να τις πάρουν και κρίνονται από το αποτέλεσμα.
Αν πέσουν ή δεν πέσουν, δικό τους θέμα.
Google news
