[Στην ανάπαυλα] Ενα λεπτό περιστερά

Εγώ μικρός τα κάλαντα τα ήξερα φαρσί. Επαιρνα και τον αδερφό μου από κοντά για μπούγιο (ο Παντελής μόλις που περπάταγε τι να καλαντίσει; το τριγωνάκι μόνο κράταγε κι αυτό κουτσά στραβά) και βγαίναμε στη γύρα.

  Οταν λέμε γύρα, σε επιλεγμένες μόνο οικογένειες γιατί πού να μπαίνεις σε ξένα σπίτια πρωί πρωί, ήμαστε και ντροπιάρικα. Στη θεία την Πολυτίμη, στη θεία τη Μαλλιώ, στα κορίτσια τις Κοντορόκενες,  Μαρίνα η μεγάλη Μαρίτσα η μικρή, στη Βαγγελιώ του Κούτσουρη και τέλος στις απέναντι, στης Γιάνναινας του Βλάχου, που μας καλοδεχότανε η Βγενιά, κι η Χρυσάνθη (έμενε Πειραιά αλλά τις γιορτές ερχότανε στο Χωριό), στης Γιώργαινας του Βλάχου που ήταν η Φίφη (πολύ φίλη μου. Μ’ αυτήν ρίχναμε το σταυρό ανεβασμένοι στην κασέλα, και πέφταμε τα μπρούμουτα στο πάτωμα να τον πιάσουμε, ότι και καλά ήταν το σπίτι θάλασσα), τη Μαρία με τα γυαλιά και την Ελένη τη Λαζάρου, που όταν έχασε νωρίς τον άνδρα της δεν έβαλε μαύρο μαντίλι αλλά ένα μεταξωτό τουρμπάν, κι όλο το Αμπελάκι είχε να το κάνει, «Μω τσιστ αγιώ; Τσιστ αγιώ;» και τέλος στην Παναγιώταινα του Βλάχου με τη Βλαμπία, τη Λελέ, και τη Μαρία. Η τελευταία όπως μου ‘λεγε η μητέρα μου παρακαλούσε τον θείο μου τον Παντελή που ήτανε τότε φοιτητής:

– «Καλέ Παντελή δάνεισέ μου την τσάντα τώρα που θα πάω μέχρι τον Πειραιά να με νομίζουν για φοιτήτρια».

Εκεί τελείωνε κι η τουρνέ.

Βέβαια όταν λέμε κάλαντα εννοούμε το «Καλήν ημέρα άρχοντες» και το «Αγιος Βασίλης έρχεται», γιατί των Φώτων το κάλαντο αδύνατον να το μάθω.

Μ’ έστρωνε η μάνα μου κάτω απ’ τον φοίνικα στην αυλή με το τρίγωνο αυτή στο χέρι και γω να προσπαθώ την αποστήθιση. Με τίποτα.

Τα παράτησε κι αυτή είδε πως δεν γινόταν άλλο, αλλά εγώ ήθελα και καλά να το γιορτάσω, πώς θα γίνει.

«Ωραία» μου λέει «έλα να μάθουμε το “Εν Ιορδάνη”».

Εκεί μια χαρά τα πήγα. Μέχρις ενός σημείου βέβαια, γιατί μόλις φτάσαμε στο «Και το πνεύμα εν είδει περιστεράς», εγώ έψελνα στεντορεία τη φωνή.

«Και το πνεύμα εν είδει περιπτεράς».

«Χριστός και Παναγία, ποιος περιπτεράς παιδί μου; Απαπαπαπα, δεν σε πάω εγώ στον αγιασμό των υδάτων στην παραλία να γίνουμε το ρεζίλι των σκυλιών. Πάμε απέναντι στη Φίφη. Απ’ την κασέλα θα τον πετάξεις και φέτος τον σταυρό και του χρόνου βλέπουμε».  

Τα θυμήθηκα όλα αυτά βλέποντας τον αγιασμό στη Δεξαμενή. Οχι, φέτος δεν το κράτησε  ο κύριος Τσίπρας το περιστέρι. Μου είπαν ότι κάτι πήγε να το αρπάξει το πετούμενο αλλά λόγω του συμφώνου συμβίωσης ένας ιερωμένος απευθύνθηκε στο πουλί και είπε:

«Ενα λεπτό περιστερά

(σε ποια χέρια πα’ να πέσεις; Δεν βλέπεις ότι αυτός ο κύριος)

βουλιάζει στα βαθιά νερά

το τελευταίο μας το πλοίο»;

Κι έτσι, φέτος δεν φωτογραφίστηκε ο Πρωθυπουργός με το πτηνόν  στο χέρι.

Ομως βλέποντας και ξαναβλέποντας τους αγιασμούς σε πολιτείες, πόλεις και χωριά, να τους πλαισιώνουν τα μέλη της κυβερνήσεως, ένας άλλος ενήλικος αναγραμματισμός μού ήρθε στα χείλη.

«Και το πνεύμα εν είδει Αριστεράς

εβεβαίου του λόγου το ασφαλές»

και ανέκραξα κι εγώ εκ βάθους καρδίας:

«Σώσον Κύριε τον λαόν σου

και ευλόγησον την κληρονομίαν σου».

Επίσης,

«Και τον Σον φυλάττων διά του Σταυρού σου Πολίτευμα».