[Γνώμη] Γερμανική υποχώρηση

O αρθρογράφος Βόλφγκανγκ Μίνχαου, στο τελευταίο του άρθρο της χρονιάς στο «Spiegel», εκτιμά ακόμα μία φορά ότι το ευρώ θα διαλυθεί. Αυτή τη φορά, όμως, δεν χρησιμοποιεί τα συνηθισμένα του «εκτός εάν». Εκτός εάν υπάρξει οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση ήταν μέχρι τώρα η συνηθισμένη του πρόβλεψη. Η αλλαγή τού τόνου δεν είναι τυχαία. Εδώ και λίγο καιρό εξελίσσεται μια γερμανική υποχώρηση στην έως τώρα σταθερή θέση υπέρ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ποια είναι τα σημάδια;

Κατ’ αρχάς, η κοινή διακήρυξη / πρωτοβουλία Γαλλίας – Γερμανίας για την ταχύτερη δυνατή ολοκλήρωση της ΟΝΕ, για λίγο καιρό, μοιάζει παγωμένη με πρωτοβουλία της Γερμανίας. Πότε με πρόσχημα τη μεταναστευτική κρίση, ύστερα με την αναμονή του βρετανικού δημοψηφίσματος, γερμανοί πολιτικοί, διακριτικά, μετατρέπουν τη βιασύνη για θωράκιση της ΟΝΕ από κρίσεις παρόμοιες με την ελληνική σε «ας μη βιαστούμε» δηλώσεις.

Κατόπιν, η με φανούς και λαμπάδες προώθηση της Τραπεζικής Ενωσης στο παρά πέντε βρίσκει τη Γερμανία αντίθετη. Ο τρίτος πυλώνας της Τραπεζικής Ενωσης, η ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων έως 100.000 ευρώ, τώρα βρίσκει τον δόκτορα Σόιμπλε αντίθετο. Θεωρεί ότι δεν είναι ώριμα τα πράγματα για την πλέον αποδεκτή από την κοινή γνώμη του Νότου δράση.

Τέλος, οι συνεχείς αναφορές ισχυρών παραγόντων των Χριστιανοδημοκρατών στο Κοινοβούλιο και στην Ευρωβουλή για αποκλεισμό της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σένγκεν υποσκάπτουν την πιο δημοφιλή συνθήκη της Ενωσης. Αλλά και την προσπάθεια της Ενωσης και της Ελλάδας για παραμονή στο ευρώ – άλλωστε, και αυτή έχει μπει στον πάγο.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς αν είμαστε μάρτυρες μιας αντίδρασης στα αποτελέσματα που προκαλούν η δεξιά αντιευρωπαϊκή στον Βορρά και η αριστερή στροφή στον Νότο – που διαπιστώνονται και από τις τελευταίες εκλογές στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, από την ισχυροποίηση της Λεπέν στη Γαλλία και τη στάση ορισμένων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης σε σχέση με την προσφυγική κρίση. Ή αν επανακάμπτει η παλαιά οραματική αντίληψη που είχε εκφραστεί και προ διετίας με κείμενο των Σόιμπλε – Λάμπερτς, με αντικείμενο την Ευρώπη πολλών ταχυτήτων. Στη μία, χώρες που δεν συμμετέχουν στον πυρήνα της ΟΝΕ θα συνεχίσουν να παραμένουν στην Ενωση με χαλαρότερους πολιτικούς δεσμούς και μειωμένη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Και στον πυρήνα της ΟΝΕ θα συνεχίσουν όσοι μπορούν σε μια πορεία για ολοκλήρωση οικονομική, συνεπώς και πολιτική.

Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε οι έλληνες πολιτικοί πρέπει να λάβουν δύσκολες αποφάσεις. Μια τέτοια πορεία αφορά όλους τους πολιτικούς μας σχηματισμούς. Και κυρίως το μέλλον των επόμενων γενεών.