[Αριστερά] Κατς

Οι αγώνες κατς της δεκαετίας του ’70 είχαν ένα χαρακτηριστικό: μεταξύ περφόρμανς, χορογραφίας και άγριου ξύλου ήταν δημοφιλή θεάματα στα οποία τον τόνο έδινε μια κάποια ελαφρά σκηνοθεσία στην πάλη. Οι παλαιστές μάτωναν αλλά έφευγαν σαν φίλοι. Εξάλλου, πολλές φορές μοιράζονταν τα κέρδη.

Ο Πάνος Καμμένος έχει το εκτόπισμα παλαιστή. Με ολίγη από αντιμνημονιακό σούμο. Που στην πορεία έγινε μνημονιακό. Ο συγκεκριμένος αθλητής έχει ένα μειονέκτημα. Λαχανιάζει εύκολα. Και ένα πλεονέκτημα. Ξέρει να μένει στην άκρη του ρινγκ κρατώντας το κεφάλι του ύστερα από πολλές μπουνιές. Δεν έχει σημασία αν αυτές είναι σκηνοθετημένες ή όχι. Πονάνε κι αυτές.

Η συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν έχει, έναν χρόνο τώρα, κάτι από πάλη. Εχει περισσότερο κάτι από μια υβριδική συζυγική σχέση με συνεκτική ύλη τον μπόλικο τιμωρητισμό, τη ρητορεία αντιδιαφθοράς και τις μνήμες αγανάκτησης (που μετουσιώθηκαν σε μελαγχολικό ρεαλισμό).

  

Αυτό δεν σημαίνει πως ο Πάνος ξεχνάει τη δική του ατζέντα. Ας θυμηθούμε: Ιθαγένεια. Φυλακές τρίτου τύπου. Τζαμί στον Βοτανικό. Λιτάνευση εικόνας της Αγίας Βαρβάρας. Σύμφωνο συμβίωσης. Σε όλα τα παραπάνω, μερικώς ή συνολικώς, οι ΑΝΕΛ δεν στοιχήθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα υπενθύμισαν πως αντλούν από τη δεξαμενή της Εκκλησίας. Και άρα έχουν καθήκον να σεβαστούν το ακροατήριό τους.

Πιο πρόσφατη και με ένταση είναι η επαναλαμβανόμενη διατύπωση σε όλους τους τόνους εκ μέρους του Καμμένου πως θα ήθελε τις γυναίκες στο χακί. Εστω και εθελοντικά. Ο μιλιταρισμός των ΑΝΕΛ βρήκε αμέσως τοίχο στον πασιφισμό του βαθέος ΣΥΡΙΖΑ. Οι μπουνιές πρωτοέπεσαν στις προγραμματικές του Οκτωβρίου. Αλλά και αυτές τις ημέρες που ο μιλιτέρ Πάνος επανέλαβε τη θέση του. Τον Οκτώβριο ήταν η Ράνια Σβίγκου, εκπρόσωπος της Κουμουνδούρου, που έριξε πρώτη το κροσέ. Βαθιά κομματική η ίδια και ευαίσθητη, όπως όλοι οι 53 σε τέτοια θέματα, δεν άφησε χώρο για παρερμηνείες. Ο γίγαντας Πάνος κάθησε υπομονετικά στην άκρη του ρινγκ.

  

Προσφάτως είχαμε την ομιλία του Χρήστου Καραγιαννίδη (επίσης της τάσης των 53) για το σύμφωνο συμβίωσης. Το χειροκρότημα που απέσπασε εντός Βουλής – ακόμη και από φιλελεύθερους των θεωρείων του ναού – ήταν σε πλήρη διάσταση με τη στάση των ΑΝΕΛ για το θέμα. Ακόμη και οι τρεις διαφοροποιήσεις των Ζουράρι, Κουντουρά, Παπαχριστόπουλου που τάχθηκαν με το σύμφωνο δεν ήταν αντιπροσωπευτικές της δεξιάς ατζέντας του Πάνου.

Γενικά, στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ παίζουν μπουνιές. Και όχι τυχαία, συνήθως τις πιο άγριες τις ρίχνουν οι 53. Αλλο αν στον κεντρικό πυρήνα της διακυβέρνησης τα δύο κόμματα μοιάζουν μονιασμένα. Και ο Πάνος δεν έχει παρέμβει ποτέ στο κομμάτι του ντιλ με τους θεσμούς. Είπαμε, οι κατσέρ του ’70 δέρνονταν. Αλλά μοιράζονταν τα κέρδη.