[Πίσω από τη βιτρίνα] Mind Games

Η τελευταία εβδομάδα του χρόνου είχε πρωταγωνιστές τον Πάνο Καμμένο και τον Βασίλη Λεβέντη. Ο υπουργός Αμυνας αλώνισε για κάνα δυο μέρες  στο κυβερνητικό τερέν εξαγγέλλοντας σχέδια για στρατιωτικά λύκεια και στράτευση γυναικών, πριν τον μαζέψουν υπουργοί και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρόεδρος της Ενωσης Κεντρώων από την πλευρά του, πήρε σβάρνα τα τηλεοπτικά κανάλια εμφανιζόμενος ως ρυθμιστής της κυβερνητικής σταθερότητας, ενώ ανακατεύτηκε ακόμη και στα εσωτερικά της ΝΔ, για να σκιαγραφήσει το σκηνικό ενός οικουμενικού σχήματος. Και σε αυτή την περίπτωση το Μαξίμου παρενέβη, αφού προηγουμένως τον είχε αφήσει να πρωταγωνιστήσει.

Στην περίπτωση του προέδρου των ΑΝΕΛ τα πράγματα φαίνονται πιο απλά και είναι ήδη δοκιμασμένα: οι μιλιταριστικές κορόνες, οι ενδοκυβερνητικές ρωγμές για το σύμφωνο συμβίωσης, οι διαφωνίες στα θέματα θρησκευτικής πίστης και παιδείας είναι κομμάτι του κυβερνητικού ντιλ: ο αρχηγός των ΑΝΕΛ απευθύνεται σε ένα συντηρητικό, θρησκόληπτο δεξιό ακροατήριο που κοιμάται ήσυχο με τον Καμμένο στο υπουργείο Αμυνας. Οταν όμως φτάνει η κρίσιμη ώρα των ψηφοφοριών στα θέματα οικονομικής πολιτικής, οι βουλευτές των ΑΝΕΛ ψηφίζουν πάντα μπετόν. Αρα η ανησυχία δεν αφορά – μέχρι στιγμής – τον μικρό κυβερνητικό εταίρο, αφού η εξουσία έχει αποδειχθεί ισχυρή συγκολλητική ουσία του σχήματος.  

H περίπτωση Λεβέντη είναι πιο σύνθετη: στελέχη της κυβέρνησης τον κολακεύουν λιγότερο ή περισσότερο διακριτικά, χωρίς να είναι καθαρό εάν τελικά θα είναι αυτός και το κόμμα του απαραίτητοι ως κοινοβουλευτική κάβα. Στέλνουν όμως ένα μήνυμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ πως εάν χρειαστεί, θα βρεθούν οι απαραίτητες εφεδρείες ενόψει των δύσκολων ψηφοφοριών. Αρα όποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σκεφτεί να βγει στο αντάρτικο, ίσως θα πρέπει να το ξαναζυγίσει. Στην ίδια λογική εγγράφονται και οι κυβερνητικές διαρροές για ζυμώσεις με βουλευτές από Το Ποτάμι. Εκεί ίσως υπάρχουν αδύναμοι κρίκοι στην κομματική αλυσίδα αλλά το πραγματικό παιχνίδι αφορά κυρίως τον Σταύρο Θεοδωράκη που είναι πιεσμένος και πρέπει να αισθανθεί εγκλωβισμένος σε ένα ενδεχόμενο δίλημμα: «θα βάλει πλάτη στα δύσκολα ως κόμμα ή θα του φύγουν μεμονωμένοι βουλευτές»; Κι όλα αυτά την ώρα που φλερτ με το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ζεστό, ενώ όπως βεβαιώνουν πηγές εκατέρωθεν, έχουν κοπεί και οι δίαυλοι επικοινωνίας των δύο πλευρών.

Η κυβέρνηση διαμορφώνει εκούσια ή ακούσια ένα σκηνικό δυνητικών συμμαχιών καθότι αδυνατεί σε αυτή τη φάση να προβλέψει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο μέτωπο με τους δανειστές. Τα μηνύματα από την πλευρά του κουαρτέτου δεν είναι ενθαρρυντικά αναφορικά με το πώς αντιμετωπίζουν τις κυβερνητικές προτάσεις για το Ασφαλιστικό, ενώ είναι ακόμη μπροστά τα νομοθετήματα για τη φορολογία των αγροτών και των κόκκινων δανείων. Καθώς τίποτα στην πραγματικότητα δεν κινείται στην περίοδο των γιορτών, η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει την αίσθηση ελέγχου στα πολιτικά πράγματα, βοηθούμενη και από τη φάση εσωστρέφειας που διανύει η Νέα Δημοκρατία. Το σκηνικό αποτυπώνει ένα συνεχές mind game, ένα εγκεφαλικό παιχνίδι τακτικισμών με στόχο την κυριαρχία έναντι συμμάχων και αντιπάλων, που δείχνει να στήνεται πάντως περισσότερο ως αποτέλεσμα αναγκαστικής επιλογής εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, παρά ως προϊόν μιας εξελισσόμενης στρατηγικής.