[Επιφυλλίδα] Αλλάζουμε;

Δανειζόμαστε ως τίτλο της επιφυλλίδας τον τίτλο ενός αφηγηματικού έργου της άδικα λησμονημένης πεζογράφου Τατιάνας Γκρίτση – Μιλλιέξ που όσο ζούσε, όπως άλλοι εξίσου σημαντικοί που έχουν ξεχαστεί, θα φανταζόταν πως σίγουρα μια μορφή αθανασίας θα της είχε επιφυλαχθεί. Μας βοηθά – ο τίτλος – να κατανοήσουμε πως όσο δεν αλλάζουμε ουσιαστικά, τα πράγματα θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, έστω και αν πολλοί που ευθύνονται άμεσα θα φαντάζονται ότι δεν φταίνε σε τίποτε απολύτως.

Μας κατηγορούν συχνά ότι δεν δικαιούμαστε να μιλάμε για το Ιντερνετ και τις ζημιογόνες συχνά συνέπειές του αφού δεν το γνωρίζουμε και δεν το χρησιμοποιούμε, και μας έρχεται στο μυαλό μια πολύ φυσιολογική αντίδραση του αξέχαστου Γιώργου Γεννηματά όταν ήταν υπουργός Υγείας. Τον είχε κατηγορήσει με τον τσουχτερό του τρόπο σε μια τετ α τετ συνάντησή τους ο επίσης αλησμόνητος Κώστας Ταχτσής ότι δεν μπορεί να παίρνει μέτρα ως υπουργός για τις τραβεστί από τη στιγμή που δεν γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο εκδίδονται – όσες εκδίδονται.

Για να ακούσει άναυδος ο υπουργός στην ερώτησή του «μα καλά, κύριε Ταχτσή, χρειάζεται να κατέβω στην Συγγρού για να μπορώ να νομοθετήσω;» τον δημιουργό του «Τρίτου στεφανιού» να του απαντά κοφτά: «Βεβαιότατα».

Υπάρχουν γεγονότα που χωρίς να αποκτάς ιδιαίτερη συγγένεια μαζί τους σου αποκαλύπτονται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στους ανθρώπους που τα διαχειρίζονται, αφού η συναισθηματική σχέση μαζί τους κάποιου είδους μεροληψία σίγουρα θα την προκαλεί. Οταν «θερίζουμε» σήμερα τους καρπούς μιας γλωσσικής και εκφραστικής ασυδοσίας όπως τις διοχέτευε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στην τηλεόραση η αλήστου μνήμης Μαλβίνα Κάραλη, φανταστείτε τι πρόκειται να εισπράξουμε ως συμπεριφορές ύστερα από είκοσι χρόνια με τις τόσες προσωπικές ιστοσελίδες, τα facebook και τα twitter. Καθώς δεν είναι τα πνεύματα του Αγίου Αυγουστίνου και του Παναγιώτη Κονδύλη τα οποία μια συνολική ενδιάθετη ροπή θα επιθυμούσε να αντιγράψει ή να μεταφέρει, αλλά τη γλώσσα – μέσα από το προσωπικό του πια βήμα ο καθένας – της δημοσιογράφου που αναφέραμε και που διαφήμιζε την εκπομπή της ως εξής:

«Θέλει κονέξια και κόμη η ειδησιοφωνία. Μικρά μου ξώχαρα, κάθε μέρα η Μαλβίνα Hostess θα παραλαμβάνει τους δυσοίωνους και θα μπριφάρει ειδήσεις καθημερινές, επί παλαιοτέρω, αλλά και αποκλειστικές (έχει κονέξια αυτή και μαθαίνει). Φακάτοι μου Ελληνες, νοικοκυροκόριτσα, ανάφτρες και μπριόζοι, χάνετε λούσα αν δεν την δείτε (φέτος μιλάει και Αστοριανά). Αγαθοκουτρούλες, Μπόσηδες, Μινιστέρια, όλοι θα πάρουν με τη σειρά τους. Φίλε θεατή, χώστες κι εσύ μαζί με τη Hostess σου και ώσπου να συναντηθείτε γουντ λακ και μη γκουντουλάκ».

Σίγουρα δεν τα βάζει κανείς με τους πεθαμένους, μπορεί όμως να τους μετέρχεται αν αισθάνεται πως η σύγκριση, σε σχέση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, μπορεί να αποτελέσει ένα ανάχωμα σε μια κατρακύλα που συνεχίζεται.