[Αγιογραφίες] Μπουγατσάν

Ακούγεται σαρκαστικό, αλλά δεν είναι: ο Απόστολος Τζιτζικώστας προοριζόταν για σπρίντερ. Προοριζόταν να διαπρέψει σε έναν αγώνα που θα κρατούσε σκάρτα έναν μήνα και εν τέλει τράβηξε τρεις και βάλε.

Ο δρόμος αντοχής αποδείχτηκε καταστροφικός για τους πολιτικούς πνεύμονες ενός υποψηφίου που δεν κατάφερε να βρει άλλα αποθέματα εκτός από το – μάλλον απολιτικό – μέγεθος της βιολογικής του ηλικίας.

Ολοι τώρα – ακόμη και αυτοί που στην αρχή τον είχαν φοβηθεί – έχουν πρόχειρη μια ανάλυση για την εκλογική του αποτυχία. Λένε ότι είχε εξαρχής υπερεκτιμηθεί η απήχησή του. Φαίνεται ωστόσο ότι πρώτος ο ίδιος υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του, διαρρηγνύοντας τις σχέσεις του με όλους τους κρίσιμους παίκτες στο εσωκομματικό γήπεδο.  

Αντιμέτωπος με το φάσμα μιας υπερ-πρόωρης συνταξιοδότησης, ο Τζιτζικώστας έχει ως μόνη διέξοδο τη συμφωνία με έναν από τους υποψηφίους, ελπίζοντας σε μετεκλογικά ανταλλάγματα. Ανταλλάγματα που ο ίδιος λέγεται ότι έχει ήδη προσδιορίσει.

Είναι εύκολο να υποθέσει κανείς τι ζητάει ο περιφερειάρχης. Το ερώτημα είναι τι έχει να δώσει; Κατά πόσο στ’ αλήθεια νέμεται το 20% που απέσπασε στον πρώτο γύρο; Και σε ποιον μπορεί να πουλήσει καλύτερα τους νομιζόμενους τίτλους του;

Το τελευταίο είναι μάλλον το πιο εύκολο να απαντηθεί. Οσο κι αν ο ίδιος ο Τζιτζικώστας φέρεται να προτιμά την επανασύνδεσή του με το καραμανλικό στοιχείο, γέφυρες με τον Μεϊμαράκη είναι δύσκολο να στηθούν. Είναι δύσκολο να ξεχαστεί ότι ο Τζίτζι αυτοδιαφημιζόταν με εκείνο το γκροτέσκο σποτάκι, στο οποίο μια καρικατούρα του Μεϊμαράκη εμφανιζόταν να ιππεύει τη νέα γενιά. Είναι ακόμη δυσκολότερο να καμφθεί η πεποίθηση του μεϊμαρακικού στρατοπέδου ότι έχει σίγουρη την καραμανλική Μακεδονία, χωρίς να έχει την ανάγκη του καραμανλοπαθούς περιφερειάρχη.

Μένει ο Κυριάκος. Θεωρητικά, μια συμμαχία του με τον Τζιτζικώστα στη βάση του αιτήματος ανανέωσης θα έδινε στον Μητσοτάκη πρόσβαση σε ένα κοινό από το οποίο τώρα τον χωρίζει – πολιτικό, γεωγραφικό και αισθητικό – χάσμα. Με αυτό το σκεπτικό έχουν ενεργοποιηθεί στο παρασκήνιο σαμαρικοί παράγοντες, προκειμένου να ψήσουν τον περιφερειάρχη και να τον σερβίρουν σαν αχνιστό μπουγατσάν στο πιάτο του Μητσοτάκη.

Πρόκειται για ζυμώσεις που, ακόμη κι αν τελεσφορήσουν, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα έχουν εκλογικό αντίκρισμα. Ακόμη κι εκείνοι που πρωταγωνιστούν σε αυτές τις κινήσεις ομολογούν, χωρίς να φοβούνται την αντίφαση, ότι «ο κόσμος πια δεν είναι γίδια». Δεν μπαίνει, όπως παλιά, στη γραμμή. Ιδίως αν αυτός που εμφανίζεται ως επίδοξος ποιμένας προέρχεται από νωπή ήττα.

Αυτή είναι η βουκολική πραγματικότητα της αναμέτρησης. Μιας αναμέτρησης που, ό,τι και να λένε τα προγράμματα, κρίνεται πια μέσα στα όρια της κομματικής στάνης.