[Αγιογραφίες] Ασπασμοί

Αν οι κάμερες είχαν πιάσει το στιγμιότυπο, θα μιλούσαμε για τη φωτογραφία της ημέρας. Ο ασπασμός Μεϊμαράκη – Σαμαρά στην κηδεία της αδελφής του πρώτου θα ήταν ψωμί για ψυχοπολιτική ανάλυση.

Στη χαρά και στον πόνο οι διαφορές εξατμίζονται. Συμβαίνει ακόμη και στις πιο τσακισμένες οικογένειες. Ωστόσο, στην περίπτωση της γαλάζιας οικογένειας αυτή η ανθρώπινη ανακωχή δεν μπορεί παρά να διήρκεσε περίπου όσο και ο ασπασμός.

Εχει χυθεί δηλητήριο μεταξύ Σαμαρά και Μεϊμαράκη. Ο πρώην πρωθυπουργός ενοχοποιήθηκε όχι μόνο για υπονόμευση του μεταβατικού προέδρου – όταν οι μετεκλογικές δηλώσεις κάθε σαμαρικού στελέχους ερμηνεύονταν ως έμμεσες βολές από τον ίδιο. Στοχοποιήθηκε και γι’ αυτό που το επιτελείο Μεϊμαράκη αντιλαμβανόταν πότε ως υπόγεια στήριξη στον Τζιτζικώστα, πότε ως στήριξη του Αδωνη και πότε ως συνωμοσία για τον εκτροχιασμό της εκλογικής διαδικασίας.

Ο Σαμαράς προσφερόταν ως σκιώδης αντίπαλος. Οποιες κι αν ήταν αρχικά οι προθέσεις του ίδιου, φαίνεται ότι οι μεϊμαρακικοί κατάφεραν από μόνοι τους να τον καταστήσουν τελικώς αντίπαλο. Βοήθησε βέβαια και η επισημοποίηση της υποψηφιότητας Μεϊμαράκη ως καρότσας των καραμανλικών.

Στην καλύτερή τους φάση, οι σχέσεις του Σαμαρά με τους καραμανλικούς ήταν σχέσεις αμοιβαίας ανοχής. Οι επιθέσεις Μεϊμαράκη λειτούργησαν σαν το αλάτι πάνω στο τραύμα του Σαμαρά – το τραύμα του αποσυνάγωγου που ανένηψε, αλλά ποτέ δεν συμφιλιώθηκε με το κομματικό ιερατείο.

Κάπως έτσι συντελείται ήδη το αδιανόητο. Από τη σαμαρική σκοπιά η υποψηφιότητα του Κυριάκου (το επώνυμο σκοπίμως αποσιωπάται) κατέστη ένα υπερόπλο απέναντι στο νεοδημοκρατικό κατεστημένο – καραμανλικό και μητσοτακικό, αν μετρήσει κανείς ως παραδοσιακή ενσάρκωση του μητσοτακισμού την Ντόρα. Μπορεί κανείς να δει καθαρά αυτή την de facto σύμπλευση, ακόμη κι αν ταλαιπωρείται από τις αντηχήσεις των ονομάτων στο πολιτικό του υποσυνείδητο.

Ως φωνές του υποσυνείδητου θα μπορούσε να ακούσει κανείς και τις εκτιμήσεις ουδέτερων κομματικών κύκλων για το τι επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα στη ΝΔ. Ο μεν Μεϊμαράκης αντιμετωπίζεται ως «πλαφοναρισμένος» – όχι τόσο λόγω της εκλογικής του επίδοσης τον Σεπτέμβριο όσο λόγω της δυσκολίας του να διεισδύσει σε εκτός ΝΔ ακροατήρια. Για τον δε Κυριάκο, εκφράζεται ο φόβος ότι είναι «ναρκοθετημένος». Οτι οι καραμανλικοί – εντός και υπεράνω ΝΔ – δεν πρόκειται ποτέ να συμβιώσουν με μια μητσοτακική ηγεσία, όχι μόνο γιατί δεν θα τους το επιτρέψει ο καραμανλικός σοβινισμός τους, αλλά κυρίως γιατί θα ήταν ασύμβατη με το πολιτικό τους σχέδιο.

Δηλαδή; Μονά – ζυγά χάνει η ΝΔ; Οχι, απαραίτητα. Τουλάχιστον όχι γι’ αυτούς που βλέπουν έναν ισχυρό κλονισμό του κόμματος ως ευκαιρία δημιουργικής καταστροφής. Ως μπιγκ μπανγκ για την ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος με κατάληξη τη δημιουργία ενός καθαρόαιμου αντι-ΣΥΡΙΖΑ πόλου. Του πόλου που κάποτε (και) οι σαμαρικοί είχαν φαντασιωθεί ως Ευρωπαϊκό Συναγερμό.