[Στην ανάπαυλα] Πρόβα νηστικού

Χάρηκα που η Αθήνα όσον αφορά τον εορταστικό στολισμό και τη φωταγώγησή της είχε πρόωρο τοκετό. Εκείνο που δεν σκέφτηκα ήταν ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι απαραίτητη η θερμοκοιτίδα. Εδώ κι ενάμιση μήνα τώρα για να τη δεις, το μωρό μου, πρέπει να βάλεις μάσκα, γάντια πλαστικά κι αυτές τις νάιλον σακούλες να σου τυλίγουν τα παπούτσια. Αλλιώς, μπορεί να της μεταφέρεις κανέναν ιό και τα χάσαμ’ όλα.

Το «σκεπτικό», λέξη που έκανε τη μέγκλα της στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, και συνοδευόταν απαραίτητα από το ρήμα «έχω». Ο,τι και να ρωτούσες κάποιον, «Είχε σκεπτικό». Λες και για ό,τι έκανε πριν από το ’70 δεν είχε κανείς κανένα σκεπτικό. Το έκανε έτσι, στα κουτουρού. Το σκεπτικό λοιπόν σ’ αυτόν τον στολισμό ήταν: «Αν δει τα λαμπάκια στις μουριές, τα ελατάκια στις κολόνες με το άστρο – λαμπρό καπέλο, το κυπαρίσσι στο Σύνταγμα με λάμπες φούσκες-μπλε, θα έρθει ο Αθηναίος και θα του αναπτερωθεί το ηθικό και θ’ αρχίσει να γιορτάζει εκτός εαυτού και να πανηγυρίζει τη φτώχεια του σαν τον μουρλό, στη μέση του δρόμου».

Πάντως εγώ που κατέβηκα στο Κέντρο τελευταία δεν είχα τέτοια συμπτώματα. Εβλεπα τα μαγαζιά καταστόλιστα και κόσμο πολύ όντως να περιδιαβαίνει, να περιεργάζεται, να συζητάει, χαμηλόφωνα πρέπει να πω, αλλά σακούλα στα χέρια σπάνια να δεις. Ενα βουβό πλήθος πηγαινοερχόταν πέρα δώθε αλλά στο ταμείο ένας έρημος που αν ήταν υπάλληλος βάραγε μύγες, αν όμως ήταν και ο ιδιοκτήτης του καταστήματος βάραγε το κεφάλι του στην ταμειακή.

Το όλο θέαμα λειτούργησε νοσταλγικά εντός μου.

Θυμήθηκα τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης, όταν κάθε κανάλι έκανε και το ρεβεγιόν του.

Πλούσια τα ελέη τότε, οι αγελάδες παχιές, το στούντιο στο γύρισμα ήτανε στο Χόλιγουντ παρά πέντε. Χιλιάδες προβολείς, σκηνικά με τη χρυσόσκονη στο αίμα τους, έλατα, χιόνια, μπάλες ασημιές, χρυσές, άσπρες,
κίτρινες, κόκκινες, μπλε,

καραβάκια στο ταξίδι δεν με παίρνετε καλέ.

Στο δε τραπέζι, του πουλιού το γάλα, λες κι είχε ξεράσει το «Τέρας  της Αμαλθείας» που έλεγε κι η θεία Ρίτσα, άλλο τέρας αμαθείας.

Δεν είχε μόνο το μελομακάρουνο και τον κουραμπιέ του ο μπουφές, είχε και τη γαλοπούλα του μ’ όλη της τη γέμιση, τις τούρτες του, τις βασιλόπιτές του, είχε και καμιά πενηνταριά κομπάρσους, που τους είχαν φέρει και τους είχαν αδειάσει στο πλατό να γυροφέρνουν, ό,τι μπούγιο.

Επειδή όμως τα γυρίσματα γίνονταν καμιά δεκαριά μέρες πριν οι άνθρωποι δεν είχανε τη μούρη του εορτάζοντα, είχανε πιο του μεροκαματιάρη, άρχιζε ένας, «ανιματέρ» τον φώναζαν, να τους λέει:

– Μία εγώ, δύο εσείς. Καλά Χριστούγεννα.

– Καλά Χριστούγεννα. Καλά Χριστούγεννα. Καλά Χριστούγεννα.

– Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.

Κι όλοι μαζί εν χορώ.

– Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος. Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος. Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.

Τέτοια. Με τη φωνή στο στριγκλιδόν. Και να ‘ναι και νηστικοί οι άνθρωποι γιατί όλα τα καλούδια στους πάγκους ήτανε για ντεκόρ και κανείς δεν έπρεπε να τ’ αγγίξει.

Ασε που το γύρισμα βέβαια κράταγε κάνα δεκάωρο και κάτω από τους προβολείς είχε έρθει και ξινίσει η γαλοπούλα, η σαντιγί είχε λιώσει και τα καναπεδάκια τα ‘χανε  επισκεφτεί για την ανάγκη τους δέκα χιλιάδες μύγες.

Ετσι μου φανήκαμε όλοι εμείς προχθές.

Σαν καμιά πεντακοσαριά κομπάρσοι, να γυρίζουμε σαν τις άδικες κατάρες στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς να ξέρουμε τι σόου είναι αυτό που μαγνητοσκοπούμε, πότε θα παιχτεί, αν παιχτεί και προπαντός μην αγγίξουμε δώρα και φαγητά. Είναι για το ντεκόρ. Κι όλοι να περιμένουμε τον ανιματέρ για να μας πει.

– Μία εγώ, δύο εσείς. Καλά Χριστούγεννα.

Και άπαντες εμείς από κάτω, Χορός μιας πανάρχαιας κωμωδίας, να αντιλαλούμε:

– Καλά Χριστούγεννα. Καλά Χριστούγεννα. Καλά Χριστούγεννα.

Καλά Χριστούγεννα.