[Διαστάσεις] Η πραγματική ανωμαλία

Τώρα ξέρουμε. Ξέρουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί ριζοσπάστες και οι πραγματικοί ακροδεξιοί. Οι τολμηροί και οι δειλοί. Οι συνεπείς και οι τυχοδιώκτες. Οι πρωτοπόροι και αυτοί που απλώς ακολουθούν. Δεν έχει νόημα να πούμε τα ονόματα. Διαβάστε τις τοποθετήσεις στη συζήτηση για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Μην παρασυρθείτε από τις αντιδικίες και τους καβγάδες, αυτά είναι δευτερεύοντα πράγματα. Μείνετε στην ουσία. Και την επόμενη φορά που θα ψηφίσετε, είτε για την ηγεσία ενός κόμματος είτε για τη διακυβέρνηση της χώρας, θυμηθείτε τα ονόματα εκείνων που απουσίαζαν από την ψηφοφορία. Αυτοί είναι οι χειρότεροι απ’ όλους.

Τώρα ξέρουμε. Τώρα, με αφορμή αυτό το νομοσχέδιο, όχι όλα τα άλλα νομοσχέδια, μνημονιακά ή αντιμνημονιακά, που έχουν έρθει ή δεν έχουν έρθει στη Βουλή. Γιατί ένας άνθρωπος κρίνεται πραγματικά όταν καλείται να εκφέρει άποψη σε ζητήματα ισότητας και ισονομίας. Το να υποστηρίζεις ότι οι γκέι δεν πρέπει να έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τους στρέιτ είναι το ίδιο με το να υποστηρίζεις ότι οι μαύροι είναι κατώτεροι από τους λευκούς, ότι οι γυναίκες είναι πιο χαζές από τους άνδρες ή ότι οι φτωχοί πρέπει να δουλεύουν σε χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις από τους πλούσιους. Αποτελεί δηλαδή σύμπτωμα ρατσισμού, σεξισμού και πνευματικής καθυστέρησης.

Το άτολμο και ελλιπές νομοσχέδιο που ψηφίστηκε τη νύχτα της Τρίτης δεν νομιμοποιεί μια «εκτροπή από τη ζωή», όπως ισχυρίστηκε ο δήθεν προοδευτικός Αρχιεπίσκοπος. Αίρει μια εκτροπή που στοίχιζε ώς τώρα στη χώρα μας πρόστιμα και διεθνή απομόνωση. Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια αποτελούσε υποχρέωσή μας, όχι επιλογή μας ή γενναιόδωρη παραχώρηση των «φυσιολογικών» προς τους «ανώμαλους». Και δεν είναι παρά ένα πρώτο βήμα. Οσοι έβριζαν και φωνασκούσαν προχθές σ’ αυτή τη θλιβερή Βουλή θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το πρώτο ομόφυλο ζευγάρι που η ελληνική Πολιτεία θα του αρνηθεί το δικαίωμα να υιοθετήσει ένα παιδί θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και θα δικαιωθεί. Υπάρχει δεδικασμένο: η απόφαση Ε.Β. κατά Γαλλίας (22/1/2008), που ορίζει ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ατόμων ή η συμβίωση μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο στην υιοθεσία. Το ίδιο ισχύει και για τον πολιτικό γάμο. Ο ισχυρισμός ότι η κοινωνία δεν είναι «έτοιμη» για τέτοια νομοθετήματα είναι προσχηματικός. Αν σκεφτόταν έτσι ο Σημίτης, οι ταυτότητές μας θα ανέγραφαν ακόμη το θρήσκευμα.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης δεν αποτελεί ούτε μια συμβολική ή γραφική παρένθεση στην επίπονη προσπάθεια της χώρας να βγει από την κρίση, όπως θα ισχυριζόταν το ΚΚΕ. Αντίθετα, αναδεικνύει αυτή την κρίση. Και θέτει ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα στον κυβερνητικό συνασπισμό. Οι συγγνώμες του Πρωθυπουργού ούτε πείθουν ούτε αρκούν. Η πραγματική ανωμαλία σε όλη αυτή την ιστορία δεν είναι η νομοθέτηση του αυτονόητου. Ούτε βέβαια τα ανδρικά ή γυναικεία φιλιά στα θεωρεία της Βουλής. Είναι η συγκυβέρνηση με το κόμμα του Πάνου Καμμένου.