[Αγιογραφίες] Γλυκαντικά

Ο διάλογος έγινε περίπου ως εξής. «Γιατί αυτοί θέλουν να μείνουν ντε και καλά εκεί;» ρωτούσε ο υπουργός. «Αυτοί» ήταν μια ξένη εταιρεία που έχει κάνει μία από τις μεγαλύτερες επενδύσεις στην Ελλάδα. Η απάντηση ήρθε από τα χείλη υπηρεσιακού παράγοντα: «Μα γιατί κερδίζουν». «Και γιατί να αφήσουμε σε αυτούς τα κέρδη και να μην τα κρατήσουμε εμείς;». Ως «εμείς» εννοείται βέβαια το κράτος. Το αριστερό κράτος.

Ο υπουργός δεν ανήκει πια στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι απόψεις του όμως εκφράζονται στο παρασκήνιο με πανομοιότυπο τρόπο από νυν στελέχη της κυβέρνησης – σε απορίες του τύπου «γιατί να μπορεί η COSCO να κερδίζει και να μην μπορεί το κράτος;».

Οι ιδιωτικοποιήσεις εξακολουθούν να είναι δύσπεπτες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την άποψη του πολιτικού κόστους, είναι μάλλον ανώδυνες σε σύγκριση με άλλες προγραμματικές μεταλλάξεις που αναγκάστηκε να υποστεί το κυβερνών κόμμα. Κι όμως διατηρούν ακόμη την ισχύ του ταμπού στην κομματική συνείδηση. Απόδειξη ότι ο Πρωθυπουργός αναζητεί ακόμη ευφημισμούς, βαπτίζοντας την παραχώρηση του ΟΛΠ «διαδικασία που αφορά την αξιοποίηση του λιμανιού».

Εχοντας πλάι του τον Θοδωρή Δρίτσα, ο Τσίπρας κατηφόρισε το Σάββατο στη Δραπετσώνα για να παραχωρήσει 640 στρέμματα στον Δήμο Κερατσινίου. Για τον ίδιο η ρητορική περί «κερδισμένου αγώνα» και «ταξικού προσήμου» φαίνεται ότι έχει συνειδητά χαρακτήρα αριστερού γλυκαντικού. Οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν αποφασιστεί. Μένει μόνο να μετριαστεί ο επικοινωνιακός τους αντίκτυπος στη στενή κομματική βάση. Δεν είναι βέβαιο ότι μοιράζονται τον ίδιο βαθμό συνειδητοποίησης όλοι οι υπουργοί.

Βουλευτής Πειραιά που έχει συνδέσει τη σταδιοδρομία του με την αντιπολίτευση κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού, ο υπουργός Ναυτιλίας θεωρείται ένας από αυτούς που δεν έχουν ακόμη συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η κυβέρνηση θα «τρέξει» το επόμενο διάστημα το πρόγραμμα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Αυτή η διαφορά φάσης μπορεί να μην εκφραστεί μόνο συνθηματικά. Μπορεί να εκδηλωθεί και ως πραγματική υπονόμευση της ιδιωτικοποίησης σε δεύτερο χρόνο – ιδίως αν πιστέψει κανείς ότι ήδη καλλιεργείται ένα σκεπτικό που θα μπορούσε να οδηγήσει στην κήρυξη του διαγωνισμού ως άγονου.

Η αλήθεια είναι ότι όπως κι αν πολιτευτεί ο Δρίτσας, θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι βρίσκεται εντός των ορίων της κυβερνητικής νομιμότητας. Οτι κινείται στον χώρο που διανοίγει η κυβερνητική γλώσσα – τον χώρο που όρισε το αλγολαγνικό παράδοξο του Σπίρτζη: «Υπογράφω, κι ας πονάω».

Πρόκειται για ένα παράδοξο που δεν χρωματίζει απλώς δογματικά τον πολιτικό λόγο. Τον απαλλάσσει ολωσδιόλου από το καθήκον να έχει νόημα, εξουδετερώνοντας έτσι οποιονδήποτε ορθολογικό αντίλογο. Με ποιον υπουργό να διαφωνήσεις; Με αυτόν που υπογράφει; Ή με αυτόν που πονάει;