Η Aκροδεξιά στις διάφορες εκδοχές της δεν είναι ούτε νέο ούτε, πολύ περισσότερο, αντισυστημικό φαινόμενο. Υστερα από τις περσινές ευρωεκλογές και την πρόσφατη νίκη της Λεπέν στη Γαλλία - διότι περί νίκης πρόκειται και όχι ήττας - η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη την ανακαλύπτει εκ νέου.
Από το 1945 και εντεύθεν, από τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ακροδεξιά, είτε στη ναζιστική και νεοναζιστική της εκδοχή είτε απλώς στην εθνικιστική της επίφαση, ήταν πάντοτε παρούσα στην ευρωπαϊκή σκηνή. Προφανώς στο περιθώριο, αλλά είχε πάντοτε ρόλο, μικρότερο ή μεγαλύτερο, ανάλογα με την περίπτωση και αποτελούσε συστατικό στοιχείο, με έναν ιδιαίτερο προφανώς τρόπο, του λεγόμενου βαθέος κράτους. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι της Ιταλίας, όπου οι λεγόμενοι «μισίνοι» και διάφορες άλλες ομάδες ήταν μέρος ενός ιδιαίτερου μετώπου που συναπαρτιζόταν από τις μυστικές υπηρεσίες, τη Μαφία και τις φασιστικές ομάδες και αποτελούσαν την εμπροσθοφυλακή του «ελεύθερου κόσμου» απέναντι στον κίνδυνο του κομμουνισμού. Σε μια διαφορετική εκδοχή είναι η περίπτωση του Φραντς Γιόζεφ Στράους και του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος της Βαυαρίας, που για χρόνια πρωταγωνίστησε στη συγκρότηση της λεγόμενης «Μαύρης Διεθνούς» της Ευρώπης. Οι πολιτικοί του απόγονοι είναι αυτοί που γοητεύονται από τον Ορμπάν της Ουγγαρίας.
Δεν είναι μόνο αυτές οι δύο περιπτώσεις, αλλά και σε άλλες χώρες οι ακροδεξιοί σχηματισμοί έπαιξαν τον ρόλο του αντιπάλου δέους κυρίως απέναντι στο κίνημα που προέκυψε από το ευρωπαϊκό 1968. Ο μπαμπάς Λεπέν στη Γαλλία, απόστρατος αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών με δράση στην Αλγερία, ήταν στο περιθώριο της γαλλικής πολιτικής ζωής μέχρι που η ανεργία άρχισε να «δαγκώνει» και η ανικανότητα της Αριστεράς, κυρίως του Κομμουνιστικού Κόμματος, οδήγησε τα πληβειακά στρώματα της γαλλικής κοινωνίας να αναζητήσουν την έκφρασή τους στο Εθνικό Μέτωπο. Οι περιπτώσεις των βρετανών και γερμανών σκίνχεντ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και αφορούν κυρίως τμήματα μιας λούμπεν νεολαίας που έβλεπε το μέλλον της σκοτεινό.
Ολα αυτά τα φαινόμενα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης έχουν πλέον πυκνώσει και αφορούν σχεδόν το σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε Ανατολή και Δύση. Ολοι λοιπόν γνωρίζουν, γι' αυτό και είναι υποκριτικά ο αιφνιδιασμός και η ανησυχία των ευρωπαϊκών ελίτ. Η Ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, γι' αυτό και αποτελεί και τη χρυσή εφεδρεία για τη σωτηρία του. Οι στενές, σχεδόν αιμομικτικές σχέσεις του Χίτλερ με τις ηγεμονεύουσες δυνάμεις του γερμανικού καπιταλισμού, πριν ακόμη διοριστεί καγκελάριος, δεν είναι μια ιστορική παραδοξότητα. Στην Ελλάδα όλα αυτά με έναν τρόπο τα γνωρίσαμε στη διάρκεια της κρίσης με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Η δίωξή τους οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ένστικτο επιβίωσης του Σαμαρά, όταν διαπίστωσε έντρομος πόσο βαθιά είχε χωθεί η Χρυσή Αυγή στα «μεγάλα σαλόνια».