[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Το δάκρυ του ΣΥΡΙΖΑ

Σε μια περίεργη συνωμοσία λογικής και Μνημονίου, το τέλος του 2015 φέρνει και το τέλος της εποχής των ψευδαισθήσεων για την ελληνική κοινωνία, για το εγχώριο πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Μια ταραγμένη εξαετία, που σηματοδοτήθηκε από την έναρξη του πρώτου Μνημονίου, τελείωσε με το δάκρυ του Σπίρτζη για την ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων. Στην πορεία της σημαδεύτηκε από συνθήματα του τύπου «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», κινήματα Αγανακτισμένων με σημαία το «Δεν πληρώνω», αλλά και (για να μην ξεχνιόμαστε) ένα, δύο και, παρ’ ολίγον, τρία Ζάππεια.

Στα αεροδρόμια, ο ΣΥΡΙΖΑ «έβαψε τα χέρια του» με την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων και ας φωνάζει ο Λαφαζάνης. Και δεν θα διστάσει να προχωρήσει στην επόμενη κατά σειρά, τον ΟΛΠ, και ας κλάψει και ο Δρίτσας. Οσο για την πρώτη κατοικία, οι τράπεζες, με τον νέο νόμο α λα ΣΥΡΙΖΑ παραμάσχαλα, ετοιμάζονται από τις αρχές του νέου έτους να καλέσουν έναν έναν όσους έχουν κόκκινα δάνεια και την οικονομική δυνατότητα να τα ρυθμίσουν να το κάνουν για να μη χάσουν το σπίτι τους.

Αλλά και συγκρουσιακές πολιτικές με τους δανειστές υψηλού ρίσκου για την ελληνική οικονομία θα πρέπει να αποκλείονται στο μέλλον. Μικρές κρίσεις ναι, αλλά ελεγχόμενες. Κάθε κίνηση της κυβέρνησης που θα θέτει σε αμφισβήτηση τον προσανατολισμό της χώρας και θα προκαλεί αναστάτωση στους καταθέτες θα πληρώνεται με το αζημίωτο. Από την Πρωτοχρονιά – ως γνωστόν – θα τεθεί σε ισχύ το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο  διάσωσης τραπεζών. Και αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που κινδυνεύει μια τράπεζα από μαζική απόσυρση κεφαλαίων η διάσωσή της θα περιλαμβάνει υποχρεωτικά και επώδυνο κούρεμα καταθέσεων. Ζορίζουν τα πράγματα. Στο Ασφαλιστικό θα είναι η επόμενη σκληρή δοκιμασία της κυβέρνησης με την πραγματικότητα. Κόκκινες γραμμές του τύπου «καμιά περικοπή στις κύριες συντάξεις» δεν πρόκειται να αντέξουν στις πιέσεις που θα ασκηθούν από τους δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ. Στο μέτωπο του Ασφαλιστικού δεν θα δοκιμαστεί μόνο η κυβέρνηση, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το σύνολο του πολιτικού συστήματος θα κληθεί να επιβεβαιώσει ότι η εποχή των ψευδαισθήσεων ανήκει, πράγματι, στο παρελθόν.

Το ερώτημα είναι: Θα είναι το 2016 καλύτερο από το 2015; «Πιάσαμε πάτο» είπε πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Αν είναι έτσι, τότε σίγουρα κάτι καλύτερο θα πρέπει να φέρει το 2016. Και αν αυτό δεν είναι κάτι χειροπιαστό, τουλάχιστον ας είναι σε επίπεδο προοπτικής!