[Διαστάσεις] Εχουμε συνηθίσει

Αν ένας μετριοπαθής γερμανός πολίτης παρακολουθούσε τη συνέντευξη του υπουργού Αμυνας, είναι βέβαιο ότι θα φρίκαρε. Οχι μόνο για «εθνικούς» λόγους (τα περί οίκων ανοχής στη Γερμανία για κτηνοβάτες) αλλά και για την ουσία αυτών που ελέχθησαν. Θα αναρωτιόταν για την απάθεια των παριστάμενων δημοσιογράφων. Θα ρωτούσε αν υπάρχει κάποια ανεξάρτητη Αρχή που παρεμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Θα ήθελε να μάθει περισσότερα γι’ αυτό τον τύπο. Κι εμείς θα του απαντούσαμε ότι είναι βασικός πυλώνας της αριστερής μας κυβέρνησης. Οτι έχουμε ακούσει κι άλλα πολλά από το στόμα του. Και ότι δεν μας εκπλήσσει πια τίποτα, έχουμε συνηθίσει.

Αν ένας προοδευτικός γάλλος πολίτης βρισκόταν μπροστά στον ξυλοδαρμό του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, είναι βέβαιο ότι θα σοκαριζόταν. Σίγουρος ότι επρόκειτο για μεμονωμένο φαινόμενο και ότι οι δράστες ήταν φασίστες, θα ρωτούσε τι ποινές προβλέπονται για τέτοιες περιπτώσεις. Και εμείς θα του απαντούσαμε ότι τέτοια επεισόδια είναι καθημερινά, ότι τις προηγούμενες ημέρες είχαν σημειωθεί επιθέσεις εναντίον ελεγκτών και αστυνομικών, ότι η βία δεν είναι μόνο μαύρη αλλά και κόκκινη, ότι τις περισσότερες φορές δεν συλλαμβάνεται και δεν τιμωρείται κανείς και ότι δεν μας εκπλήσσει πια τίποτα, έχουμε συνηθίσει.

Αν ένας ισπανός πολίτης με στοιχειώδη αίσθηση του χιούμορ είχε βρεθεί κατά τύχη σε ένα από τα σόου του Λαζόπουλου και άκουγε τα γνωστά «αστεία» του για τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής ή για τους έλληνες προδότες, είναι βέβαιο ότι θα σηκωνόταν και θα έφευγε. Για λόγους όχι μόνο πολιτικούς ή πολιτισμικούς αλλά και αισθητικούς. Εμείς, πάλι, δεν θα τον ακολουθούσαμε. Αντίθετα, θα χειροκροτούσαμε τον παρουσιαστή με ενθουσιασμό. Γιατί αυτόν δεν τον έχουμε απλώς συνηθίσει. Μας αρέσει κιόλας.

Αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος. Πρώτα να συνηθίσουμε την αρλούμπα, τη χυδαιότητα και τη βία. Σιγά σιγά να εθιστούμε σε αυτές, να μας γίνουν απαραίτητες. Ακόμη και όταν διαφωνούμε, να τις δικαιολογούμε. Και στο τέλος να μας αρέσουν, να τις μεταφέρουμε στα σπίτια μας, στις παρέες μας, στις δουλειές μας. Να γίνουμε ίδιοι με αυτούς, υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα;