[Εμπιστευτικά] Τζόκερ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Διάβασα τις προάλλες ένα άρθρο του Πρωθυπουργού.
Ο Τσίπρας σημείωνε πως «ανόητοι είναι όλοι αυτοί που ακόμη και σήμερα επιμένουν να θεωρούν εχθρό της Ευρώπης την Αριστερά που μάχεται εναντίον της λιτότητας και όχι την Ακρα Δεξιά που μάχεται ενάντια στο ευρωπαϊκό κατεστημένο».
Κατ’ αρχήν μπερδεύτηκα. Διότι εγώ νόμιζα πως και η Αριστερά «μάχεται ενάντια στο ευρωπαϊκό κατεστημένο» – όπως, ας πούμε, και η Ακρα Δεξιά μάχεται εναντίον της λιτότητας.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου και άλλωστε το θέμα δεν είναι ελληνικό.
Λίγο πριν από το άρθρο του Τσίπρα, ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ δήλωνε στο Συνέδριο του SPD ότι «είχα προειδοποιήσει την Ανγκελα Μέρκελ πως το Εθνικό Μέτωπο θα ήταν ο μόνος κερδισμένος από μια πολιτική λιτότητας στη Γαλλία».
Με άλλα λόγια, ότι η άνοδος της Λεπέν οφείλεται στη λιτότητα.
Τρεις παρατηρήσεις θέτουν σε αμφισβήτηση τα παραπάνω.
Πρώτον, η Γαλλία μπορεί να έχει Λεπέν, αλλά δεν έχει λιτότητα.
Ο μέσος ετήσιος όρος δημοσίου ελλείμματος το διάστημα 1995-2014 ήταν 3,73%, ενώ την τελευταία εξαετία το δημόσιο έλλειμμα ξεκίνησε από 7,5% (2009) για να σταθεροποιηθεί κάπως μεταξύ 4% και 5% την τριετία 2012-2014.
Αν αυτό λέγεται λιτότητα, τότε εγώ είμαι φίλος της Πίπα Μίντλετον.
Δεύτερον, η Ελλάδα το ίδιο διάστημα έχει λιτότητα, αλλά δεν έχει Λεπέν.
Συνεπώς αυτός που ωφελήθηκε πολιτικά από τη λιτότητα στη χώρα μας είναι η Αριστερά που (κατά τον αρχηγό της) «μάχεται εναντίον της λιτότητας».
Τρίτον, είναι ασφαλώς ωραίο και ευγενικό να μάχεσαι εναντίον της λιτότητας αρκεί να έχεις λεφτά ή να σε πληρώνουν.
Διότι αν δεν έχεις λεφτά ή δεν σε πληρώνουν κι εσύ συνεχίζεις να πολεμάς τη λιτότητα, τότε μένεις ταπί και μετά σε βάζουν σε Μνημόνιο με ακόμη σκληρότερη λιτότητα από εκείνη που πολεμούσες.
Πράγμα που σημαίνει ότι ο πόλεμος κατά της λιτότητας δεν είναι υπόθεση μαχητικότητας ή ιδεολογίας αλλά χρημάτων.
Σαν να λέμε, δηλαδή, ότι είναι καλύτερα να είσαι πλούσιος και να ξοδεύεις, παρά να είσαι φτωχός και να μην έχεις να ξοδέψεις.
Είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια η οποία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός της λιτότητας δεν είναι η Αριστερά αλλά το τζακ ποτ.
Επειδή μάλιστα ο γράφων προσυπογράφει απολύτως την παραπάνω άποψη και επειδή η αντίθεσή του με τη λιτότητα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, μάχεται σκληρά εναντίον της κάθε Πέμπτη και Κυριακή παίζοντας Τζόκερ.
Αν κερδίσει δηλώνει προκαταβολικά ότι δεν έχει κανένα ιδεολογικό πρόβλημα να του φέρει τα εκατομμύρια η ίδια η Λεπέν με τα χεράκια της.
Google news
