[Αγιογραφίες] Ζημιές

Ο Γιώργος Μαργαρίτης έκανε αυτό που έπρεπε. Η παραγγελιά είναι νόμος. Κι ο Μαργαρίτης φρόντισε να τηρηθεί στην πίστα του ο νόμος. Ανακαλώντας στην τάξη έναν απείθαρχο χορευτή, εξασφάλισε στην κυβερνητική εκπρόσωπο τον ζωτικό χώρο για να εκτελέσει την παραγγελιά της.

Το κοινό του βαθέος Διαδικτύου δεν είχε βέβαια – όπως δεν έχει ποτέ – την ψυχραιμία να αντιμετωπίσει τον χορό της Ολγας Γεροβασίλη ως μια ιδιωτική στιγμή αναψυχής. Κάθε άλλο. Το ζεϊμπέκικό της υπεραναλύθηκε ως συμβολική πράξη και κυρίως ως πράξη αναπαλαίωσης των αισθητικών αξιών του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Λες και δεν είχε δείξει μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ την καταγωγή του. Λες και χρειαζόταν να τον δει κανείς στα μπουζούκια για να αντιληφθεί ποιο πολιτικό πρότυπο μιμήθηκε – ευλαβικά και ακομπλεξάριστα – προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση στο συλλογικό υποσυνείδητο.

Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ΠΑΣΟΚ όσο ο Μαργαρίτης είναι Ρίτα Σακελλαρίου. Οι διαφορές είναι όσες και οι ομοιότητες. Στις διαφορές συγκαταλέγεται σίγουρα η ευκολία με την οποία σήμερα οι «ζημιές» επί πίστας αντιπαρατίθενται στη ρητορική περί ανθρωπιστικής κρίσης.

Κι όμως, αν ήθελε κανείς να αναζητήσει τις πολιτικές συνδηλώσεις των αισθητικών επιλογών της κυβέρνησης, θα τις έβρισκε ευκολότερα ένα βράδυ πριν από το γλέντι στου Μαργαρίτη. Θα τις έβρισκε στην πλατεία του Λαζόπουλου. Εκεί όπου θεατρίστηκαν και χαριεντίστηκαν κυβερνητικοί και καραμανλικοί πλάι σε επιχειρηματίες και επιτηδευματίες της σόουμπιζ.

Ηταν μια ευκαιρία για να φανεί ότι, πριν συνυπάρξει στην πρεμιέρα, αυτός ο θίασος είχε συναντηθεί πολιτικά υπεράνω κομματικών γραμμών. Πριν συμπέσει αισθητικά, αρδευόταν από την ίδια ιδεολογική κοίτη – την κοίτη που, μεταξύ άλλων, τροφοδοτούσε και ο λαζοπουλικός τηλεφρονηματισμός.

Ο βάρδος πάντως ουδεμία ευθύνη φέρει για τα φρονήματα που προβλήθηκαν στην πίστα του. Ο Μαργαρίτης δεν ευθύνεται για τους μαργαριτικούς. Και η ζεϊμπεκιά της μαργαριτικής υπουργού θα είχε μάλλον περάσει απαρατήρητη αν δεν είχε εκληφθεί ως χορογραφία ενός ύφους διακυβέρνησης. Του ύφους «après nous le déluge» – «μετά από μας, ο κατακλυσμός».

Πρόκειται για τον πρώιμο ναρκισσισμό μιας εξουσίας που όχι μόνο έχει επίγνωση ότι παίζει χωρίς αντίπαλο αλλά και δεν χάνει ευκαιρία να επιδείξει την υπεροχή της. Δεν διστάζει ακόμη και να διατυμπανίσει από το βήμα της Βουλής ότι η οίησή της είναι δικαιολογημένη.

Είναι η στάση που είχε ορίσει και ο Γιώργος Μαργαρίτης σε ένα παλιό του σουξέ, το οποίο σήμερα μπορεί να ακουστεί ως προφητικό σχόλιο για την ψυχική κατάσταση της κυβέρνησης: «Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι κι από μόνη σου αγαπιέσαι».