[Εμπιστευτικά] Φάντασμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οπως έλεγαν παλιότερα κάποιοι γνωστοί, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα. Το φάντασμα της συναίνεσης.
Πλάσμα της φαντασίας κατά κυριολεξία. Ουδείς το έχει δει ή το γνωρίζει.
Αλλά και κουβέντα να γίνεται. Διότι εξ όσων έχω αντιληφθεί κανείς δεν ζητεί συναίνεση, κανείς δεν την προσφέρει και κανείς δεν τη χρειάζεται. Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ασφαλής με τους 153 βουλευτές που διαθέτει κι οι άλλοι δεν προσφέρονται για κορόιδα.
Βασικά έχουν δίκιο. Αν η χώρα αντιμετωπίζει σήμερα δυσκολίες, σίγουρα δεν τις αντιμετωπίζει λόγω έλλειψης συναίνεσης!
Ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες δεν είχε η Ελλάδα τόσο ανίσχυρη αντιπολίτευση. Και μόνο κάποιος φανατικά κακόπιστος θα μπορούσε να αποδώσει στη στάση της έστω και το παραμικρό από τα προβλήματα της κυβέρνησης.
Φαίνεται όμως ότι η αρλούμπα είναι ίδιον των Ελλήνων.
Εδώ ακούσαμε εσχάτως πως για την αποτυχία του πρώτου Μνημονίου δεν φταίει η κυβέρνηση που το συμφώνησε και το εφάρμοσε, αλλά η αντιπολίτευση που δεν το στήριξε. Το άλλοθι του ανίκανου.
Πολύ φοβάμαι τελικά μήπως το πρόβλημα της χώρας είναι ότι κανείς δεν κάνει τη δουλειά του. Ολοι κοιτούν να κάνουν τη δουλειά των άλλων.
Η κυβέρνηση αντί να κυβερνά αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση – όταν δεν την πέφτει σε όσους εχθρούς έχει κατά καιρούς επινοήσει…
Η αντιπολίτευση αντί να αντιπολιτεύεται ψάχνεται μήπως βάλει πλάτη στη διακυβέρνηση του τόπου – από όπου ο ελληνικός λαός την απομάκρυνε…
Και σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, η στάση της έχει μια λογική: τη συντήρηση ενός μετώπου έντασης κι αντιπαλότητας διότι θεωρεί ότι έτσι συσπειρώνει τις δυνάμεις της. Μια λογική ενδεχομένως κοντόφθαλμη και πρόσκαιρη, αλλά πάντως μια λογική.
Η αντιπολίτευση όμως τι ακριβώς κάνει; Αντί να κοιτάξει τα χάλια της, θέτει υποψηφιότητα για τη σωτηρία της πατρίδας!
Αντε λοιπόν να ξαναπούμε το μυστικό: παιδιά, χάσατε τις εκλογές. Και δυο φορές για να το εμπεδώσετε. Ως εκ τούτου την πατρίδα ανέλαβαν να σώσουν άλλοι. Next time.
Ακούω παρεμπιπτόντως μια ιστορία με πιέσεις «από το εξωτερικό» ή από διάφορους «εγχώριους κύκλους» που «ανησυχούν».
Καταρχήν όποιος αισθάνεται στην πολιτική πιεσμένος μπορεί να πάει σπίτι του να αποσυμπιεστεί. Υστερα ξέρω και μια καλύτερη ιστορία με έναν λύκο που πίεζε τρία γουρουνάκια.
Διότι το ερώτημα τελικά είναι απλό. Ποιος άραγε θεωρεί ότι ύστερα από έξι χρόνια κρίσης έχουμε την πολυτέλεια να κυνηγάμε φαντάσματα;
Η απάντηση αυτονόητη. Ως εκ τούτου και αντί να παίζουμε τους Ghostbusters, ας προσπαθήσουν τουλάχιστον όλοι να κάνουν τη δουλειά τους μήπως και δούμε άσπρη μέρα.
Google news
