[Εμπιστευτικά] Ημετέρα παιδεία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αν δεν ήταν για κλάματα, θα ήταν για γέλια. Κι αν δεν ήταν αλήθεια, θα ήταν η μεγαλύτερη τρολιά της δεκαπενταετίας.
Γερμανός ιστορικός και καθηγητής Πανεπιστημίου δικάζεται επειδή κάτι που έγραψε σε βιβλίο του για τη Μάχη της Κρήτης δεν αρέσει σε κάποιους Κρητικούς.
Δεν θα μπω στην ουσία όσων έγραψε ή δεν έγραψε, όσων κατάλαβαν ή δεν κατάλαβαν οι άλλοι. Δεν με ενδιαφέρουν.
Με ενδιαφέρει το αυτονόητο δικαίωμα ενός ανθρώπου κι ενός επιστήμονα να διατυπώνει ελευθέρως τις απόψεις του χωρίς να κινδυνεύει από διώξεις ή ελέγχους.
Οπως με ενδιαφέρει το εξίσου αυτονόητο δικαίωμα κάθε άλλου ανθρώπου ή επιστήμονα να αντικρούει τις απόψεις με τις οποίες διαφωνεί χωρίς να κινδυνεύει από διώξεις ή ελέγχους.
Εως εδώ δεν λέω καμία εξυπνάδα, ούτε καμία είδηση.
Η είδηση είναι ότι η Ελλάδα παραμένει μια χώρα στην οποία χρειάζεται να βγαίνουμε στα κεραμίδια για να υπερασπιστούμε τα αυτονόητα.
Μια χώρα στην οποία η Ιστορία κρίνεται στα δικαστήρια και η επιστημονική άποψη τίθεται υπό την έγκριση παντός ενδιαφερομένου.
Αλλά δεν είναι το μοναδικό κρούσμα παράκρουσης. Ούτως ή άλλως, η δημοκρατία είναι ένα καθεστώς που στηρίζεται στην ελεύθερη βούληση των πολιτών, στην ευθύνη και στη συνείδησή τους.
Δεν είναι καθεστώς διώξεων, ούτε απειλών, ούτε στιγματισμού, ούτε καταγγελιών, ούτε εξοντωτικών και αυθαίρετων ελέγχων.
Ποιος αμφιβάλλει όμως ότι οδηγούμαστε σε δρόμους μιας πολιτικής ορθότητας, η οποία θα επιβάλλεται από κάποιου είδους ελεγκτικό εξαναγκασμό;
Ποιος αμφιβάλλει ότι η κοινωνία μας τελεί υπό την απειλή μιας κοινωνικής μνησικακίας;
Ποιος αμφιβάλλει ότι ζούμε την επιχείρηση συγκρότησης ενός κράτους που θα συμμορφώνει ποικιλοτρόπως όσους πολιτεύονται διαφορετικά;
Ποιος αμφιβάλλει ότι η δημοκρατία μας απειλείται καθημερινά από άτομα που έχουν κοινό χαρακτηριστικό ότι δεν είναι «της ημετέρας παιδείας μετέχοντες»;
Μια δημοκρατική παιδεία που οικοδομήθηκε σταδιακά από το 1974 και στηρίχτηκε στην ηπιότητα, στην ανοχή, στη μετριοπάθεια, στην επιείκεια.
Θα μου πείτε ότι τώρα άνοιξαν τα ντουλάπια και ξεχύθηκαν στη ρούγα οι σκελετοί.
Τώρα συζητάμε ξανά για Βάρκιζες και γερμανοτσολιάδες, για τη Μάχη της Κρήτης ή τη γενοκτονία των Ποντίων.
Τώρα επανήλθαν στο προσκήνιο όροι όπως «ταξικό πρόσημο» ή «εθνική ορθότητα».
Τώρα η «ημετέρα δημοκρατική παιδεία» της Μεταπολίτευσης αμφισβητείται περίπου ως τεκμήριο καθεστωτικής νοοτροπίας.
Θα περάσει κι αυτό. Αλλά την κουλτούρα της ανοχής, της ανταλλαγής, του σεβασμού και της επιείκειας οφείλουμε να διαφυλάξουμε πάνω από όλα και εναντίον όλων.
Κι ας μη μετέχουν οι μη μετέχοντες. Πρόβλημά τους.
Δεν θα χάσει η Βενετιά βελόνι.
Google news
