[Αγιογραφίες] Οράματα

Ερχεται τη μέρα. Ερχεται και τη νύχτα. Είναι το «όραμα». Και της μιλάει.  

Το βιβλίο της Δήμητρας Παπανδρέου δεν συνιστάται σε όσους τρομάζουν με τα φαντάσματα και τα παραψυχολογικά φαινόμενα. Δεν συνιστάται γιατί θα βρεθούν αντιμέτωποι με το φάντασμα του Ανδρέα που επισκέπτεται τη χήρα του όχι μόνο για να μοιραστεί την οργή του, όπως υπόσχεται ο τίτλος του βιβλίου. Στέλνει τις ιδέες του στον κόσμο των ζωντανών ως «δέσμες ενεργειακού φωτός», αναπέμπει «συμπαντικούς παλμούς» και, βεβαίως, έχει την όρεξη να ξεκατινιάζεται από το υπερπέραν με τους παλιούς του συντρόφους. Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να περάσει κανείς μια αιωνιότητα;

Στο νέο γραμματολογικό είδος που απειλούν να διαμορφώσουν οι χήρες του Παπανδρέου, η φρέσκια προσθήκη δεν προσφέρει καμία έκπληξη σε όποιον είναι εξοικειωμένος με τα τελευταία χρόνια του ανδρεϊκού φαινομένου. Οσα διαφημίζονται ως «αποκαλύψεις», είναι ως επί το πλείστον ποταμοί χολής για το πολιτικό σύστημα που ποτέ δεν αναγνώρισε στην τρίτη σύζυγο του Ανδρέα την πολιτική περιωπή που η ίδια διεκδίκησε ως φαιά – και λιγότερο φαιά – υψηλότητα.

Ο ΓΑΠ της Λιάνη είναι ο «Τζέφρι» που ακολούθησε τις εντολές των ξένων. Ο Σημίτης είναι ο ανεπιθύμητος και αγνώμων διάδοχος – του οποίου η σύζυγος κατηγορείται ότι προσήλθε στην κηδεία του Ανδρέα χωρίς κάλτσες. Ο Ακης είναι η «χρυσή μετριότητα». Σε κανέναν δεν χαρίζεται καλή κουβέντα (για την ακρίβεια, σχεδόν σε κανέναν – εξαιρουμένων ελαχίστων, όπως ο Κώστας Καραμανλής και ο Προκόπης Παυλόπουλος).

Το κακό για τον «ιστορικό του μέλλοντος» – αυτόν τον φανταστικό σκουπιδοφάγο στον οποίο αναθέτουμε το βαρύ καθήκον να αποταμιεύει όλες τις εκκρίσεις του παρόντος – είναι ότι η Λιάνη έχει δώσει λίγο χώρο στην εποχή της βασιλείας της. Την εποχή δηλαδή που είχε ξεκινήσει με εκείνη την εμβληματική της χειρονομία, το βράδυ των εκλογών του 1993, να ταΐσει στο στόμα του νικητή την επινίκια τούρτα.

Αντί της μετά τούρταν περιόδου, η συγγραφέας έχει προσπαθήσει να γράψει την εκδοχή της για την Ελλάδα της κρίσης – χρεώνοντας βεβαίως τις απόψεις της στη φωνή Του.

Πρόκειται για απόψεις ανατριχιαστικά γνώριμες. Αν εξαιρέσει κανείς το κουτσομπολιό και μια κάποια προσωπική μανία καταδίωξης, το υπόλοιπο βιβλίο διαβάζεται σαν συμπίλημα σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η παγκοσμιοποίηση, η νέα τάξη, οι «εθνοκτόνοι» συνεργάτες τους – όλο το μείγμα συνωμοσιολογίας και δεισιδαιμονίας το οποίο βρίσκει έκφραση στη διαδικτυακή σφαίρα και, ενίοτε, στο Κοινοβούλιο.

Αν έχει αξία το πόνημα, είναι γιατί προέρχεται από ένα πρόσωπο που κάποτε βρέθηκε σε θέση πραγματικής, de facto εξουσίας. Και έτσι αποτελεί ακόμη μία ένδειξη ότι οι κοινοί τόποι που περιέχει δεν είναι εκβλάστημα της κρίσης. Ηταν ένα παλιό ψυχοπολιτικό σκυρόδεμα που περίμενε να αποκαλυφθεί.