[Εισαγωγικά] Η χωματερή

ΔΕΝ πέρασε στην Ιστορία γι’ αυτό, αλλά ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ένας από τους μεγάλους καπνιστές της πολιτικής. Ενα κουτί Silk Cut – κίτρινα – είχε περίοπτη θέση ανάμεσα στα χαρτιά επάνω στο γραφείο του στο Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας. Φορούσε λευκό πουκάμισο – ραμμένο στο στυλ που δεν αφήνει να φαίνονται τα κουμπιά – χωρίς γραβάτα και ανέπτυσσε τις – γνωστές – απόψεις του πίσω από τα δαχτυλίδια καπνού που άφηνε το τσιγάρο που κρατούσε: «Και είπα στον Τόνι Μπλερ – κι εσύ κι εγώ δικηγόροι ήμασταν – έλα να δούμε το Κυπριακό αρχίζοντας από τα νομικά…».

Ο «Τάσσος» – με δύο σίγμα -, όπως ήταν γνωστός στην Κύπρο με το μικρό του όνομα, έκανε κι αυτός δημοψήφισμα αγωνιζόμενος υπέρ του «Οχι». Αφορούσε το Κυπριακό και το κέρδισε, όπως έντεκα χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας για το Μνημόνιο, για να επιβεβαιώσει τον κανόνα που λέει ότι οι λαοί απαντούν συνήθως αρνητικά όταν ερωτώνται απευθείας. Απλώς ο Τάσσος απέρριψε μετά το Σχέδιο Ανάν, ενώ ο Τσίπρας σε ενάμιση μήνα είχε ψηφίσει νέο Μνημόνιο.

Αν κάτι ανακαλεί όλα αυτά στη μνήμη του δημοσιογράφου είναι όχι το λευκό πουκάμισο χωρίς ιδιαιτερότητα στα κουμπιά (!) που έχει μονοφόρι ο Αλέξης Τσίπρας όσο η αποστροφή του στην τηλεοπτική συνέντευξη στην ΕΡΤ ότι «ακούω από παιδάκι για το Κυπριακό που δεν λύνεται…». Δηλαδή θα λυθεί φέτος σε πακέτο με Τούρκους, Αιγύπτιους, ενεργειακά και άλλα; Φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την τάση να βλέπει τα θέματα ως αμάλγαμα που συγκροτείται με βασικό εργαλείο την απλούστευση. Ο Πούτιν, ας πούμε, νόμιζαν ότι θα βοηθούσε χρηματοδοτώντας την Ελλάδα με αντάλλαγμα τους αγωγούς στη φάση της κόντρας της Αθήνας με την ευρωζώνη. Ή, πιο πρόσφατα, το Προσφυγικό νόμιζαν ότι θα μπορούσε να συνδεθεί με το Μνημόνιο, του οποίου τη χαλάρωση η Αθήνα θα διεκδικούσε μαζί με χρήματα.  

Μία από τις αξιομνημόνευτες δημόσιες φράσεις του Τάσσου, όταν τον πήγαν στα σχοινιά στο Σχέδιο Ανάν, ήταν «δεν παρέλαβα κράτος για να παραδώσω κοινότητα». Ο Τσίπρας μιλάει ωραία χωρίς να σημαδεύει το πέρασμα του λόγου του με ατάκες. Αλλά κινδυνεύει να έχει παραλάβει χώρα και να παραδώσει χωματερή. Η Ελλάδα τείνει να μετατραπεί σε σκουπιδώνα της Ευρώπης τόσο στα οικονομικά όσο και στο Προσφυγικό. Οι μετανάστες δεν γυρίζουν πίσω – δεν τους δέχονται οι χώρες προέλευσής τους όπως διαπίστωσε η κυβέρνηση με το αεροπλάνο που έστειλε στο Πακιστάν. Η Ελλάδα θεωρείται πλέον ανοιχτή πόρτα κι έρχονται να περάσουν στη Λέσβο ή στη Λέρο από το Μαρόκο ή από το Ιράν ή από το Αφγανιστάν. Το μόνο ρίσκο είναι η θάλασσα. Ενώ πριν από το 2015 το Λιμενικό απωθούσε – αυτή είναι η αλήθεια – τις βάρκες. Στην ίδια λογική με την οποία οι χώρες εμποδίζουν το παράνομο πέρασμα των συνόρων τους. Δεν έχει κανείς παρά να φανταστεί τι θα συνέβαινε αν στις ΗΠΑ δεν απωθούσαν τους παράνομους μεξικανούς μετανάστες επικαλούμενοι ανθρωπιστικά επιχειρήματα όπως η εδώ κυβέρνηση.

Αραγε η άνευ όρων θερινή παράδοση της χώρας στις προσφυγικές ροές είναι ατύχημα – δηλαδή ο Τσίπρας ασχολιόταν με τη διαπραγμάτευση και μην μπορώντας να χειριστεί δύο πράγματα συγχρόνως άφησε το Μεταναστευτικό στην Τασία; Ή μήπως αργότερα το ατύχημα έγινε πολιτική – σε λογική να εκβιάσουμε τους κουτόφραγκους στέλνοντας, όπως είχε πει ο Καμμένος, τους μετανάστες στην Πύλη του Βρανδεμβούργου; Είχαν υπολογίσει χωρίς τη Μέρκελ που, καταργώντας προσωρινά το Δουβλίνο ΙΙ, ενθάρρυνε ακόμη περισσότερους μετανάστες να επιχειρήσουν το πέρασμα από την Ελλάδα. Πληρώνουμε ξανά τα σπασμένα των Γερμανών – εν προκειμένω, την εξαγορά της ενοχής τους διά του ασύλου – μαζί με τις δικές μας αστοχίες. Εκτός αν ισχύει κάτι άλλο: αν στην οικονομία η κυβέρνηση οδηγήθηκε σε αποτυχία λόγω της ιδεολογίας της, ενώ στο Προσφυγικό έκανε την αποτυχία της ιδεολογία ή έστω ανθρωπιστική ευαισθησία.