[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Deja vu Χ 2

Πέρυσι το φθινόπωρο, η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ ήθελε να διώξει από το ελληνικό πρόγραμμα το ΔΝΤ ώστε να αποφύγει τα σκληρά μέτρα που ζητούσε το Ταμείο για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού του 2015-2016. Μέτρα που, ούτως άλλως, δεν μπορούσαν να περάσουν από τη Βουλή με ΣΥΡΙΖΑ στα κάγκελα να ζητάει εκλογές.

Σήμερα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά στον γολγοθά του δικού της (τρίτου) Μνημονίου. Ενα βουνό από προαπαιτούμενα όπως το Ασφαλιστικό, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, τα κόκκινα δάνεια και το νέο μισθολόγιο πρέπει να αποφασιστούν και να εφαρμοστούν μέσα στο επόμενο δίμηνο προκειμένου να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση και να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της χώρας. Πρωταγωνιστής και πάλι το ΔΝΤ στον ρόλο του σκληρού. Ιδιαίτερα στις απαιτήσεις του για το βάθος και την έκταση των περικοπών στις συντάξεις. Γι’ αυτό και τώρα είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που ζητά να φύγει το ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα, όπως έκανε αμέσως μετά το «όχι» που εισέπραξε από τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα στη συναίνεση που ζήτησε για το Ασφαλιστικό.

Την κατάσταση περιγράφει με τον πιο αξιόπιστο τρόπο οικονομικός παράγοντας με πλήρη γνώση των αξιώσεων που θέτει το ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις, τότε και τώρα: «Το ΔΝΤ δεν πρόκειται να βάλει την υπογραφή του στην αξιολόγηση αν τα μέτρα που θα ληφθούν δεν εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος και κατ’ επέκταση του ελληνικού προγράμματος. Αλλά τέτοιου είδους μέτρα δεν μπορεί να τα αντέξει, στη σημερινή του διάταξη, το ελληνικό πολιτικό σύστημα».

Βεβαίως, το 2014, οι δανειστές δεν έκαναν τη χάρη στην κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ που, εντέλει, κατέρρευσε και υπό το βάρος των απαιτήσεών τους. Οι Γερμανοί ήθελαν να παραμείνει το ΔΝΤ, όπως και έμεινε. Και τώρα πάλι ο Σόιμπλε επιθυμεί να παραμείνει το ΔΝΤ και θα παραμείνει με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ισχύ των μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν για να παραμείνει η χώρα σε τροχιά ευρωζώνης.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν μαθαίνει από τα λάθη του, επισημαίνουν αξιόπιστοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές. Το déjà vu με το ΔΝΤ δεν είναι το μοναδικό. Ισως και όχι χειρότερο από το déjà vu της νέας σκληρής διαπραγμάτευσης, καρμπόν της αδιέξοδης πολιτικής και πρώτων επτά μηνών του 2015, που στήνει εκ νέου η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει της επερχόμενης αξιολόγησης. Τότε, η κατάληξη ήταν η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου μετά το μεγάλο Οχι και η προκήρυξη εκλογών. Τώρα;