Οφείλω να ομολογήσω ότι η εσωκομματική αναμέτρηση στη ΝΔ έχει πάρει μια απρόβλεπτη αλλά ενδιαφέρουσα τροπή.
Δεν εννοώ όσα δείχνουν οι δημοσκοπήσεις (απέναντι στις οποίες είμαι επιφυλακτικός) αλλά την πραγματική συζήτηση που ξεκίνησε μεταξύ των υποψηφίων, έστω και εξ αποστάσεως.
Η συζήτηση αυτή αφορά το ουσιώδες και ερωτά το προφανές: τι αντιπολίτευση πρέπει να κάνει η ΝΔ;
Περιέργως οι υποψήφιοι διατυπώνουν απαντήσεις που μπορεί να μοιάζουν αλλά όχι τόσο όσο νομίζουμε. Από τη «συνεννόηση χωρίς συγκυβέρνηση» του Μεϊμαράκη και τη «συναίνεση υπό προϋποθέσεις» του Μητσοτάκη έως το «όχι σε όλα» του Αδωνη και το «όχι στον ΣΥΡΙΖΑ» του Τζιτζικώστα υπάρχουν αποστάσεις.
Τις οποίες λογικά θα καλύψει η ζωή.
Είτε εκ των πραγμάτων αφού το ύφος και η αυταρχική νοοτροπία της κυβέρνησης δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συνεννόησης.
Είτε από κοινή λογική, η οποία προφανώς θα επικρατήσει όταν εξομαλυνθεί η εσωκομματική κατάσταση στη ΝΔ και επιταχυνθεί η κυβερνητική φθορά – θέμα χρόνου…
Ως γνωστόν, η κρατούσα πολιτική αντίληψη θεωρεί ότι επιτυχημένη αντιπολίτευση είναι εκείνη που ρίχνει την κυβέρνηση και παίρνει τη θέση της. Με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα την αντιπολίτευση του Σαμαρά το διάστημα 2010-2011 και του Τσίπρα το διάστημα 2012-2014.
Ούτως ή άλλως, όμως, το κάζο του περασμένου καλοκαιριού, όταν η αντιπολίτευση πιάστηκε κορόιδο, δεν αφήνει πολλά περιθώρια συζήτησης ή απορίας.
Είναι εντυπωσιακό, ας πούμε, πόσο γρήγορα πήρε το μάθημα κι αναπροσάρμοσε τη στρατηγική της η Φώφη – η οποία, για να είμαστε ειλικρινείς, αποτελεί τη θετική έκπληξη των τελευταίων μηνών…
Από την άλλη πλευρά, τα παραπάνω μπορεί να κινούνται στον χώρο ενός αυτονόητου αλλά δεν σημαίνουν ότι η χώρα θα συρθεί αναγκαστικά στον πόλεμο που διαπίστωσε ο Πρόεδρος της Βουλής.
Ούτως ή άλλως, το μεγάλο ραντεβού του πολιτικού συστήματος θα είναι σε μερικούς μήνες, όταν τα κόμματα θα κληθούν να αποφασίσουν αν θα προκύψει νέα κυβέρνηση από την παρούσα Βουλή ή αν θα πάνε σε εκλογές.
Εως τότε, θα πρέπει η ΝΔ να έχει λύσει τα εσωκομματικά της και η αντιπολίτευση συνολικά να αποσαφηνίσει τη στρατηγική της.
Δεν επείγει – με την έννοια ότι ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση είναι έτοιμες να μπουν στη συζήτηση.
Οι μεν αισθάνονται ακόμη ισχυροί και δεν θέλουν να δώσουν τίποτα. Οι δε αισθάνονται ακόμη ανίσχυροι και φοβούνται να δώσουν κάτι.
Αλλά ούτε μπορεί και να καθυστερήσει. Η χώρα βυθίζεται στην ακυβερνησία και στην αστάθεια με ταχύτατους ρυθμούς ενώ τα ζοριλίκια της κυβέρνησης έχουν ημερομηνία λήξης.
Αν δεν έχουν λήξει ήδη.