[Αγιογραφίες] Καψαλίσματα

Αναγνωρίζεται πλέον εύκολα ως μοτίβο. Οποτε η κυβέρνηση ζορίζεται, επιχειρεί φυγή προς το παρελθόν. Αντλεί από το στοκ των σκελετών που φυλάει για πάσα πολιτική χρήση: το PSI, τα υποβρύχια, τη λίστα Λαγκάρντ. Και, για λόγους που δεν είναι δύσκολο να εξηγηθούν, σε όλα ο στόχος που επιλέγει ως πρόσφορο είναι ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Το μοτίβο επαναλήφθηκε – σε βαθμό που είχε κανείς την αίσθηση ότι βλέπει πλάνα αρχείου από τη Βουλή – στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό. Ο συριζαϊκός κλάδος της κυβέρνησης ανέσυρε συντονισμένα το PSI, επιστρατεύοντάς το ως αντίβαρο στο κυοφορούμενο Ασφαλιστικό, αλλά και στις αιτιάσεις για την εξαέρωση της συμμετοχής του Δημοσίου στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ο κλάδος των ΑΝΕΛ, διά του Καμμένου, προσέθεσε στο μείγμα και τον προσφιλή του φάκελο των υποβρυχίων – σε μια ομιλία που αποτέλεσε υπόδειγμα του τι μπορεί να συμβεί όταν η σκανδαλοθηρία κι ένας κάποιος τζεϊμσμποντικός ιδεασμός εξοπλίζονται με πραγματική εξουσία.

Τουλάχιστον στο PSI, ο Βενιζέλος δεν είναι ο μόνος που έχει λόγο να αμυνθεί στην αναζωπύρωση των κατηγοριών. Το γεγονός όμως ότι είναι ο μόνος που έχει απομείνει να υπερασπίζεται μια κορυφαία επιλογή δεν οφείλεται μόνο στη συγκυριακή ζάλη της ΝΔ. Οφείλεται ίσως και στο ότι κανείς απ’ όσους μοιράστηκαν το κόστος αυτών των επιλογών δεν έχει βρει τη φωνή να τις υπερασπιστεί μέσα στα αντίξοα συμφραζόμενα του παρόντος.

Ο Βενιζέλος δεν υπάρχει στη σκηνή μόνο ως σύμβολο αυτού που τού συνέβη – ως μνημείο της καθίζησης που υπέστη από την κρίση ο πολιτικός του χώρος. Ούτε επιβιώνει, όπως κάποιοι άλλοι «πρώην», μόνο για να σέρνει την καρότσα με τις ματαιωμένες φιλοδοξίες του. Ακόμη κι αν ήταν επιρρεπής σε αυτό το σύνδρομο των απομάχων, δεν θα τον άφηναν να νοσήσει οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Με τις επιθέσεις τους τον κρατούν στο επίκεντρο. Τον ζωογονούν δαιμονοποιώντας τον.

Οχι ότι ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ περιορίζεται στο να περιμένει τις επιθέσεις. Διά της υπερεντατικής του παρουσίας, εντός κι εκτός Κοινοβουλίου, συνιστά τους τελευταίους έντεκα μήνες αυτόνομο αντιπολιτευτικό μέγεθος απέναντι στους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Λόγω αυτής της αυτονομίας κάποιοι τον βλέπουν ως εμπόδιο για το κόμμα του. Ως εμπόδιο σε μια πιθανή προσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ που τώρα όλοι την αποτάσσονται, αλλά κάποιοι δεν παύουν να τη φαντάζονται εφικτή στο μέλλον – όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει καψαλιστεί και το ΠΑΣΟΚ θα μπορεί τάχα από θέση ισχύος να υπαγορεύει τους όρους μιας συγκατοίκησης.

Στη φάση που διάγει, ο Βενιζέλος δείχνει να πολιτεύεται υπεράνω της συντροφικής καχυποψίας. Δείχνει να αντιμετωπίζει εαυτόν και αντιπάλους με τον φαταλισμό που είναι αναπόφευκτος για όσους πιστεύουν ότι έχουν δει τον πάτο των πραγμάτων.