[Μικροπολιτικός] Η φαντασία στην εξουσία

Γιατί άραγε δεν κουνιέται φύλλο στην Εκπαίδευση τόσο καιρό με τόσες ελλείψεις, ενώ σε άλλες εποχές, με λιγότερα προβλήματα, γινόταν το έλα να δεις από δυναμικές κινητοποιήσεις και απεργίες εκπαιδευτικών;

Να σας πω τι θα έκανα αν ήμουν ένας υποψιασμένος υπουργός Παιδείας.

Κατ’ αρχάς, θα καταργούσα τις υποχρεωτικές μεταθέσεις υπεράριθμων εκπαιδευτικών. Ετσι κανείς δεν θα κινδύνευε να πάει να διδάξει αλλού, έστω κι αν περισσεύει στην περιοχή του.

Μετά θα αποσπούσα εκπαιδευτικούς – 2.000 ας πούμε – σε θέσεις κυρίως εκτός σχολείων και στο υπουργείο μου και σε διάφορους εποπτευόμενους από εμένα φορείς. Σαν να μην έφτανε αυτό, θα ψήφιζα και νόμο με τον οποίο θα τους πριμοδοτούσα με επιπλέον δύο μόρια για κάθε έτος απόσπασης, αναδρομικά από την ημέρα που τους απέσπασα.

Μετά, θα επανέφερα την συνέντευξη για την επιλογή διευθυντών Εκπαίδευσης (που κακώς είχε καταργήσει η προηγούμενη από εμένα κυβέρνηση, ασχέτως αν ήταν του ιδίου κόμματος) και θα της έδινα βαρύτητα 15 μορίων, δηλαδή πολύ μεγάλη. Οταν θα με κατηγορούσαν ότι επεκτείνω τον κομματικό έλεγχο στη διοίκηση της Παιδείας, θα είχα έτοιμη ανακοίνωση ότι για πρώτη φορά θεσπίζω σύστημα βασισμένο στη διαφάνεια και θα κατηγορούσα για αυτό που μου αποδίδουν τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Eιλικρινής διάλογος!

Θα καλούσα τους πάντες σε έναν ειλικρινή διάλογο για την Παιδεία, ορίζοντας επιτροπή με 36 μέλη, τα περισσότερα φιλικά στο κόμμα μου. Ταυτόχρονα όμως θα κατέθετα στη Βουλή – και μάλιστα σε νομοσχέδιο για βοσκοτόπια – σειρά τροπολογιών, ουσιαστικά ένα μίνι-νομοσχέδιο, με το οποίο θα περνούσα διάφορα θέματα για το ξεκάρφωμα. Ας πούμε, θα αναγνώριζα την προϋπηρεσία των αναπληρωτών από το 2010 ικανοποιώντας έτσι πάγιο αίτημά τους – άσχετα αν η προηγούμενη δική μου κυβέρνηση, δεν το είχε κάνει.

Για τους μαθητές, θα έφερνα διάταξη ότι όσοι μένουν μετεξεταστέοι στην Γ’ Λυκείου δεν χρειάζεται να επαναλάβουν την τάξη, αρκεί να δίνουν εξετάσεις.

Για να ηρεμήσω τα πανεπιστήμια θα έφερνα καινούργιο νομοσχέδιο για την έρευνα, περιλαμβάνοντας σε αυτό και διατάξεις οι οποίες θα διευκόλυναν την αναζήτηση πόρων που δεν έχω να τους δώσω.

Και τέλος, επειδή ζούμε και σε καιρούς Μνημονίων, θα έστελνα στους θεσμούς το νομοσχέδιο να το δουν, αλλά στους ιθαγενείς θα δήλωνα υπερήφανα ότι «εμείς δεν θέτουμε τη νομοθετική πρωτοβουλία μας υπό την έγκριση της τρόικας, αλλά έχουμε υποχρέωση ενημέρωσης και υπήρξε ενημέρωση».

Αν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι, έχετε καλή αντίληψη…