Μπορεί η πραγματικότητα να διαλύσει την αχλύ της απαισιοδοξίας που τείνει να κυριεύσει τη σκέψη μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας μετά τις 14 Αυγούστου; Η Ιστορία μπορεί να προσφέρει πολλές εκδοχές. Ισως η κορυφαία είναι αυτή με τον Λένιν. Λέγεται πως το 1916 ο Λένιν ευρισκόμενος στην Ελβετία, νομίζω στη Γενεύη, μιλούσε σε ένα μάλλον βαριεστημένο ακροατήριο νεαρών ρώσων εμιγκρέδων, λέγοντάς τους μεταξύ των άλλων ότι η δική τους γενιά - δηλαδή, η γενιά μετά τη δική του - θα ζήσει την επανάσταση. Το 1916 η Ευρώπη βρισκόταν στα μέσα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, του πιο καταστροφικού που είχε γνωρίσει έως τότε η ανθρωπότητα. Λίγους μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1917 η διάψευση των λεγομένων του ηγέτη των Μπολσεβίκων - δηλαδή, το γεγονός ότι την Επανάσταση την έκανε η δική του γενιά - άλλαξε τη ροή της Ιστορίας. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι όπως έλεγε ένας άλλος μπολσεβίκος, ο Τρότσκι, η Ιστορία έχει τους δικούς της νόμους που είναι πιο ισχυροί από τη δική μας κατανόησή τους.
Εντάξει δεν βρισκόμαστε στις παραμονές της ελληνικής σοσιαλιστικής επανάστασης. Ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα, που όσο ζοφερή κι αν είναι οικονομικά και κοινωνικά, φαίνεται πως ενέχει και σημάδια αισιοδοξίας.
Σε διάστημα, λοιπόν, μόλις μιας εβδομάδας, το κίνημα και ο δρόμος είχε τρεις φορές την τιμητική του. Την ημέρα της γενικής απεργίας, στις 12 του μήνα, την πορεία του Πολυτεχνείου και την αγροτική συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 18 Νοεμβρίου. Και στις τρεις περιπτώσεις, έπειτα από καιρό δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι επανέλαβαν την διάθεσή τους να ξαναφέρουν τον δρόμο στο προσκήνιο. Μόνο έτσι είναι δυνατόν να αποσταθεροποιηθεί η ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μόνο κατ' αυτό τον τρόπο είναι δυνατόν οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας να γίνουν πολιτική. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά.
Κατά τα αλλά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ οδεύει πλησίστια σε νέα ή νέες «μεταγραφές». Οπως λένε στο Μαξίμου, διαθέτει «τρία μαξιλαράκια», το ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι και την Ενωση Κεντρώων. Αρα, δεν έχουν λόγο να φοβούνται μήπως πέσουν. Και τα δίνουν όλα για να κρατηθούν έως την άνοιξη του 2016, που θεωρούν πως το οικονομικό κλίμα θα αρχίσει να αλλάζει. Αν όμως ο δρόμος γεμίσει, οι ελπίδες θα γίνουν φρούδες και τότε η κοινωνία, ως ανεξάρτητος παράγων, θα μπορέσει να αλλάξει όχι μόνο τα πράγματα αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό!