[Εμπιστευτικά] Σοβαρή υπόθεση

2 λεπτά
Πρώτα κατέβασαν την ιδέα να βάλουν 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Είχαν μάλιστα υπολογίσει να πάρουν 350 εκατ. φορολογικά έσοδα από μια αγορά 240 εκατ. – και να πεις ότι είναι δύσκολη πράξη ο πολλαπλασιασμός!
Υστερα τους πήραν με τις πέτρες, είχαμε κι εκλογές, υποσχέθηκαν ότι θα βρουν ισοδύναμα.
Αφού δεν έβρισκαν ισοδύναμα μας ανακοίνωσαν ότι τελικά ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση θα μπει αλλά θα είναι κλιμακωτός, αλλού 6% και αλλού 13%.
Δεν είχαν όμως ρωτήσει. Και η τρόικα το έκοψε επειδή είναι παράνομο και ούτε έβγαιναν τα λεφτά.
Ακολούθησε παρέλαση πραγματικών και φανταστικών ισοδυνάμων.
Φόρος στα τυχερά παιχνίδια αλλά μετά αποκαλύφθηκε ότι η φορολόγησή τους είναι ρυθμισμένη με τη σύμβαση παραχώρησης του ΟΠΑΠ και δεν γίνεται να αυξηθεί με το στανιό.
Φόρος στην εγχώρια μπίρα αλλά το πήραν πίσω γιατί έβαλε τις φωνές ο Καμμένος.
Αύξηση στα τέλη κυκλοφορίας αλλά το μάζεψαν κι αυτό αφού συνειδητοποίησαν ότι αυτοκίνητο οδηγούν και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ.
Ακολούθησαν διάφορες παρδαλές ιδέες πριν επιστρέψουν σε ένα τέλος στα τυχερά παιχνίδια (αν το εγκρίνουν φυσικά τα δικαστήρια) και σε έναν φόρο στο κρασί. Τον οποίο τελικά μειώνουν διότι αντέδρασαν οι βουλευτές.
Εν τω μεταξύ ακόμη ψάχνουν τα ισοδύναμα για να μην αυξηθεί ο ΦΠΑ στα νησιά – το θυμάστε;
Ηθικό δίδαγμα. Η διακυβέρνηση μιας χώρα είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για σοβαρούς ανθρώπους που κατέχουν τη δουλειά.
Γι’ αυτό όλες οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες την αναθέτουν παραδοσιακά σε δύο, τρία κόμματα εξουσίας που, αν μη τι άλλο, ξέρουν τι να κάνουν και τι να μην κάνουν με τους φόρους, τους πρόσφυγες ή τα νοσοκομεία.
Πότε κυβερνούν οι μεν, πότε κυβερνούν οι άλλοι, ύστερα επιστρέφουν ξανά στην εξουσία οι πρώτοι κ.ο.κ.
Κυβερνώντας κάνουν λάθη ή προκαλούν δυσαρέσκειες και πέφτουν από την κυβέρνηση. Μετά ανανεώνονται στην αντιπολίτευση και επιστρέφουν στην κυβέρνηση. Ετσι δουλεύει συνολικά η ευρωπαϊκή δημοκρατία από τον πόλεμο και μετά.
Σε καμία χώρα δεν φτιάχνουν κυβέρνηση από τις καφετέριες, ούτε την αναθέτουν σε αερολόγους που δεν μπορούν να φτιάξουν έναν νόμο.
Διότι κάθε διακυβέρνηση είναι μια άσκηση εφαρμοσμένης πολιτικής. Και ως τέτοια απαιτεί μια βαθιά τεχνογνωσία του συγκεκριμένου.
Θα μου πείτε ότι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή οι προηγμένες δημοκρατίες έχουν εγκαταλείψει προ πολλού την πολιτική παρλαπίπα. Ή τουλάχιστον την κόβουν από χιλιόμετρα μακριά.
Και δεν ψηφίζουν όποιον περαστικό τούς υποσχεθεί ότι θα ξυρίζει τζάμπα διότι θα βρει ισοδύναμα.












