[Αγιογραφίες] Ξεψειρίζοντας

Φάνηκε σαν επεισόδιο της ρουτίνας των Μνημονίων, που αποψιλώνει δόση τη δόση όλες τις κυβερνητικές πλειοψηφίες. Φάνηκε έτσι, αλλά είχε τουλάχιστον μία πρωτοτυπία. Για πρώτη φορά ο Πρωθυπουργός ζητούσε με επίσημο ανακοινωθέν την έδρα βουλευτή λόγω της εικαζόμενης βούλησής του. Τον διέγραψε προληπτικά, ξεψειρίζοντας τη Βουλή, σαν να καθάριζε την Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του.

Εντάξει, στην αρένα της παρούσας πραγματικότητας τέτοιοι θεσμικοί καθωσπρεπισμοί μοιάζουν πολυτέλειες. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης δεν έχει το άλλοθι της κομματικής ορθοδοξίας που επικαλούνταν οι λαφαζανικοί στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Ηξερε τι τον περίμενε. Ηξερε τόσο καλά, ώστε είχε σπεύσει να αποτραβηχθεί από το πρωθυπουργικό επιτελείο όταν η κυβέρνηση υπέγραψε το πρόγραμμα που τώρα προσπαθεί να εφαρμόσει.

Το ερώτημα είναι γιατί ο ίδιος διεκδίκησε την έδρα που δύο μήνες μετά ήταν πρόθυμος να εγκαταλείψει, σαν να ανακουφιζόταν από ένα βάρος. Και αντιστρόφως: γιατί η ηγεσία που του ζήτησε χθες να πάει σπίτι του τον πίεσε να είναι υποψήφιος, ενώ ήταν γνωστή και η διαφωνία του και, κυρίως, η ιδιοσυγκρασιακή του δυσανεξία στο πολιτικό κόστος; Δεν θα είχε κάνει μικρότερη ζημιά στο κόμμα αν είχε αφεθεί να αποσυρθεί προεκλογικά;

Πάντως, από την εσωκομματική σκοπιά, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Ο Τσίπρας δεν απαλλάσσεται από έναν αντίπαλο. Χάνει ένα στέλεχος της γενιάς που ο ίδιος έφερε στα πράγματα και καταξίωσε στη βιτρίνα του ΣΥΡΙΖΑ. Μια βιτρίνα που στηνόταν με αμιγώς τσιπρικά υλικά, για να απωθηθούν στα ενδότερα οι παλαιότερες γενιές – αυτό το αμάλγαμα καραβανάδων της Αριστεράς και νεοφώτιστων πρώην πασόκων που πλειοψηφεί στη στελεχική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν υπάρχει κάποιο όφελος για τον Τσίπρα είναι η ελπίδα ότι η παράδοση της έδρας του Σακελλαρίδη και η διαγραφή Παναγούλη μπορεί να λειτουργήσουν παραδειγματικά για όποιον σκεφθεί να σπάσει τις κυβερνητικές γραμμές στις δύσκολες ψηφοφορίες που έρχονται.

Ο Τσίπρας έδειξε αρχηγικά αντανακλαστικά που δεν είχε δείξει στην προηγούμενη Βουλή. Αλλά το γεγονός ότι χρειάστηκε να τα επιστρατεύσει τόσο νωρίς είναι μάλλον ένδειξη αδυναμίας.

Εξίσου πρόωρα είναι τα σενάρια για ανασύνθεση της συμπολίτευσης προς ένα οικουμενικότερο σχήμα. Ο Πρωθυπουργός έχει δείξει με όλους τους τρόπους ότι δεν το θέλει. Εχει δείξει ότι νιώθει πως αν αναγκαστεί να μην κυβερνά με τον Καμμμένο θα είναι σαν να μην κυβερνά καθόλου. Δεν θα εγκατέλειπε τους ΑΝΕΛ οικειοθελώς και μάλιστα σε μία φάση κατά την οποία αυτό που φαίνεται να απορροφά τις φροντίδες του Μαξίμου είναι πώς θα προλάβει να εμπεδώσει την εξουσία του.

Δεν είναι καιρός για αντίβαρα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν δείχνει διατεθειμένη να αλλάξει τη χημεία της. Διατυπωμένο με όρους μνημονιακής νομοτέλειας: Δεν θα πέσει, πριν να πέσει.